Archive for 08/02/2014

Ge zijt van Zonhoven als …   Leave a comment

Zonder meer Zonhoven

Ere wie ere toekomt, maar een zekere Eliane Wellens uit Genk, al 15 jaar uitgeweken naar het Italiaanse plaatsje Codevigo, kreeg een paar weken geleden ineens een nostalgische inval en ze postte die meteen op facebook. Je ware roots komen altijd weer bovendrijven, ook al verblijf je al jaren niet meer in de stad/dorp waar je bent geboren en/of opgegroeid. Dus leek het haar een tof idee om een pagina aan te maken die de naam ‘Ge zijt van Genk als ge …’ kreeg. In eerste instantie werden familie, vrienden en kennissen lid, maar al snel werd de pagina ingepalmd door iedereen die Genk een warm hart toedroeg. En dat bleken een pak meer mensen dan Eliane ooit had durven vermoeden (19.071 leden and counting). In geen tijd doken er soortgelijke groepen als paddenstoelen uit de grond op. Uiteraard zit daar ondertussen ook ‘Ge zijt van Zonhoven als …’ tussen. De eerste dagen was het ook daar een heuse overrompeling, want er waren natuurlijk nogal wat herinneringen op te halen aan die ‘goeie ouwe tijd’. 😉 In zekere zin zijn dit soort pagina’s een verademing in tijden van verzuring, afgunst en haat tegenover vreemdelingen, Walen en andere bevolkingsgroepen die we het licht in de ogen niet gunnen. Iedereen snapt het plaatje wel denk ik! Dat niet alle leden van de groep alle statussen lezen is heel begrijpelijk, want daar heb je bijna een dagtaak aan. Niet verwonderlijk dus dat bepaalde statussen al eens in herhaling durven vallen. Wie weet komt er (zoals in Moos Herk het geval is) wel ooit een heuse ‘Ge zijt van Zonhoven als … fuif’ op een geschikte locatie. Nu we Moos Herk hebben genoemd komen we bij de clou van de hele zaak, zijnde mijn blogbericht.

Want van Moos Herk was een ex-leerkracht van mijn middelbare school afkomstig, die ik een paar keer de revue zag passeren op de Zonhovense pagina. Ge zijt van Zonhoven als ge … nog les hebt gehad van Vouslàbas. Jaaaaa, Vouslàbas (zijn échte naam zullen we hier om privacyredenen niet vernoemen) … tuurlijk konden we ons die nog goed voor de geest halen. Het heeft welgeteld één dag geduurd voor zowel hij als ik een reputatie kregen, die we de rest van onze middelbare schoolcarrière met ons zouden meedragen. We spreken over de jaren ’80, allereerste schooldag in het derde middelbaar. Ik had de ongelofelijke pech dat Vouslàbas mijn klastitularis was en dat net hij samen met ons het schoolreglement eens grondig doornam. Zo kwamen we bijvoorbeeld te weten dat het uit den boze was om te roken, te drinken of drugs te gebruiken. Terwijl hij hier de nadruk op legde, wist ik in mijn jeugdige 14-jarige overmoed niet beter dan het geheel van zijn woorden als een volleerde doventolk in een soort van gebarentaal te verstevigen. Dus had ik natuurlijk niet gezien dat hij mij in de mot had terwijl hij door het klaslokaal liep. Ineens doemde zijn verwilderde blik met die grote bos haar en zijn stevige baard in mijn gezichtsveld op. Vanaf dat moment was ik voor hem ‘den artiest’ geworden. Dat had hij in die paar seconden dat hij mij had bezig gezien eventjes snel beslist. Een andere leerkracht zou de zaak met een kwinkslag of een korte terechtwijzing hebben opgelost, maar dat was buiten onze goeie vriend Vouslàbas gerekend. Nee, die wist daar wel raad mee. Hij kende blijkbaar andere pedagogisch verantwoorde methodes om spelbrekers op een effectieve manier de mond te snoeren. Zeg dat wel!

Hij liep naar het bord en tekende daarop een groot hoofd, ‘mijn hoofd’ zei hij vrolijk. Dat hoofd werd voorzien van een paar fikse, uit de kluiten gewassen oren. ‘Mijn oren’, jaja … zo ver was ik al. Na de ogen tekende hij een knoert van een varkensneus. Enkele klasgenoten begonnen luidop te lachen, de rest wist zich van pure gêne geen houding meer te geven. Ik bleef stil en roerloos op mijn stoel zitten en onderging lijdzaam mijn ‘fifteen minutes of fame’. Gelukkig kreeg ik ook nog een flinke bos haar, een grote mond en een nóg groter stel tanden aangemeten. Er moest maar eens iemand in onze klas zitten die me tot op dat moment nog niet zou hebben herkend. De ultieme fase der vernedering ging in, toen ook nog moest worden uitgebeeld dat ik een puisterige puber was. De bijhorende acné gaf het schilderij pas werkelijk grandeur. Datzelfde schooljaar heb ik nog een zware kuur gevolgd bij dermatoloog Teunissen in Hasselt, die gelukkig het gewenste resultaat had. Ik ben die man daar nog steeds ontzettend dankbaar voor trouwens. Toen de tekening helemaal af was, kon meneer Vouslàbas eindelijk starten met zijn eerste les Frans. Eerlijk gezegd, ik heb geen enkel idee meer of er nog ooit is teruggekomen op het hele incident met andere klasgenoten. Wat daarna gebeurde is voor mij één grote waas. Eén ding is zeker: ik heb me nooit meer zo gekrenkt én gekleineerd gevoeld als toen die dag in september. Ik herinner me alleen dat ik hetzelfde schooljaar mijn haar liet groeien, wat het afkijken een stuk vergemakkelijkte. Dat dan weer wél! Mijn resultaten voor Frans waren (gelukkig) dik oké. Té oké voor Vouslàbas, want op zeker ogenblik mocht ik niet meer langs mijn buurman (Marnik?) blijven zitten. Net vóór een overhoring moest ik helemaal vooraan gaan zitten naast Heleen. Zo kon Vouslàbas mijn hele doen en laten op de voet volgen. Op dat moment was het flink balen, al werd me snel duidelijk dat langs Heleen zitten niet meteen het ergste van de wereld was. 😀 Het schooljaar erop kreeg ik Vouslàbas opnieuw voor Frans. Ik geloof trouwens niet dat we achteraf nog noemenswaardige aanvaringen hebben gehad. Mijn haantjesgedrag ben ik nooit écht kwijtgespeeld, maar bij Vouslàbas was ik altijd bedeesd, gereserveerd en hield ik me zo low profile mogelijk. In zekere zin had hij mij vanaf dag één gekraakt! Daar zal hij zichzelf waarschijnlijk een paar keer flink voor op de stoere borst hebben geroffeld, neem ik aan. Wat een held!

Ondertussen is het voorval meer dan 25 jaar geleden, maar vergeten doe je zoiets natuurlijk nooit. Het blijft een beetje de schandvlek op mijn (veel te lange) schoolcarrière. Ik ben de heer Vouslàbas achteraf nog verschillende keren tegengekomen. Soms op school, maar ook nog op m’n huidige werkplek. In zijn ogen zag ik meteen dat hij mij nog herkende, een gevoel dat (helaas) wederzijds was. Hij heeft er met geen woord meer over gerept en ikzelf heb het ook doodgezwegen. Iedereen heeft goede én minder goede herinneringen aan zijn middelbare schooltijd. Er zijn leerkrachten die je voor eeuwig dankbaar blijft om de opgedane kennis (lange lijst beschikbaar op speciale aanvraag), terwijl er ook onderwijzend personeel rondloopt dat zich beter in een andere sector dienstbaar had gemaakt. Haat is een slechte raadgever, dat weten we allemaal … maar toch zal ik van de heer Vouslàbas voor eeuwig en altijd een viscerale afkeer blijven hebben. Die dag is er iets gebroken, dat nooit meer kan worden hersteld. Alles slijt, maar dit … nee! Voilà, ’t is eruit … mijn jeugdtrauma. Om er toch met een positieve noot uit te gaan: ik hoop dat iedereen nog veel positivisme put uit de pagina ‘Ge zijt van Zonhoven als …’ want mensen die op tijd en stond eens goed lachen, die zouden langer leven (van horen zeggen hè). 😉

Posted 08/02/2014 by ambijans in Algemeen

De vraag van de week (5)   Leave a comment

to sleep or not to sleep, that is the question!

Nee, om een nieuwe vraag van de week uit onze doorgaans zeer betrouwbare duim te zuigen hebben wij gelukkig geen slapeloze nachten veil. Meestal slapen wij relatief snel en zonder problemen in. Al gebeurt het al eens dat we de slaap iets moeizamer kunnen vatten. Als we bijvoorbeeld net voor slaaptijd nog iets hebben gegeten omdat we ons inziens vergingen van de honger bijvoorbeeld. Dat is inderdaad niet zo’n bijster snuggere ingeving. Ook piekeren over bepaalde dingen die op onze lever liggen zorgen ervoor dat wij al eens in ons bed liggen te woelen waarna we urenlang naar het donkere plafond liggen te staren. Onze wetenschappelijk geïnspireerde vraag van deze week klinkt als volgt: ‘Hoe komt het dat we soms heftig schokken vlak voor we in slaap vallen?’

Als je slaapt, zijn je willekeurige spieren (dat zijn de spieren die je zelf kunt bewegen) verlamd. Het lichaam doet dat om te vermijden dat je rare dingen gaat doen als je droomt. Je onwillekeurige spieren (hart, longen, darmen, blaas, i.e. alle spieren die je niet direct onder controle hebt) worden natuurlijk niet verlamd. Er is dus een overgang tussen de normale toestand van je spieren (als je nog niet slaapt) en de verlamde toestand (als je slaapt). Je weet onwillekeurig hoe de stand van je lichaam is en hoe sterk je spieren zijn aangespannen. Dat zorgt ervoor dat je rechtop kunt blijven staan zonder na te denken. Die informatie komt onder andere van de spierspoeltjes, die de werkelijke stand van de spieren doorgeven aan de hersenen. Als je nu in slaap valt, kan het gebeuren dat je spieren al verlamd worden, maar de spierspoeltjes nog werken. Dan treedt de reflex in werking die de spierspanning terugbrengt naar het normale niveau. Dat is dezelfde reflex die ervoor zorgt dat we rechtop kunnen blijven staan. Die reflex is heel snel en de spier gaat in één keer van helemaal slap (want verlamd) naar een normale spierspanning. Dat geeft een schok. Van die schok kun je dan weer wakker worden. Dat is dus een onbedoeld gevolg van het verkeerd omschakelen van de spieren en de correctiereflex. Als bij het inslapen je correctiereflex eerst wordt uitgeschakeld en daarna pas je spieren verlamd raken, is er niets aan de hand. Het is dus heel simpel: als je lichaam in slaap valt, gaan je ademhaling en hartslag omlaag. Op het moment dat je hersenen echter constateren dat deze te laag worden, waarschuwen ze je lichaam door middel van een ‘seintje’. Daarom die schokken, waardoor je plots weer even klaarwakker bent. 🙂

Posted 08/02/2014 by ambijans in Algemeen