Archive for februari 2014

Straffe 1000 (1826-1830)   Leave a comment

Janis Joplin

Nog één dagje werken en we kunnen weer gezellig het weekend induiken! Vanavond een quiz in Overpelt, morgen een toneelstuk in Hasselt en zondag alweer langzaam afkicken van het weekend en ons mentaal voorbereiden op een nieuwe werkweek. Al is dat niet helemaal juist, want maandagmiddag zit ik opnieuw in de tandartsstoel. Mijn nieuwe werkweek start dus pas op dinsdag. ’s Avonds breien we een vervolg aan onze avond met het dinsdagmenu van Wouter Moons, een lezing waarvoor ik iedereen trouwens van harte wil uitnodigen. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd! 😉

1826. Piece of my heart – Janis Joplin (1968)

1827. C’est la ouate – Caroline Loeb (1986)

1828. Back stabbers – O’Jays (1972)

1829. Turn to gold – David Austin (1984)

1830. Mannish boy – Muddy Waters (1955)

muddy waters

Posted 21/02/2014 by ambijans in Muziek

Straffe 1000 (1821-1825)   Leave a comment

ray charles

Vandaag zitten we samen met een paar collega’s in de bibliotheek van Genk voor uitleg over de bibliotheekportalen en aanverwante stuff. Gisteravond zaten we in Diepenbeek waar we met 4 mensen een quiz speelden waarvan de opbrengst integraal naar de Filippijnen ging. Een volle quizzaal met redelijk wat topteams en twee dubieuze beslissingen die ons twee plaatsen kostten in de eindranking. Soit, omdat het geen zin heeft om daarover te neuten, zullen we de zaken maar blauw blauw laten zeker? Vandaag overigens (na meer dan een week pauze) nog eens muziek uit onze straffe lijst.

1821. Georgia on my mind – Ray Charles (1960)

1822. Paris Latino – Bandolero (1983)

1823. Everyday (Netsky remix) – Rusko (2011)

1824. Yummy yummy yummy – Ohio Express (1968)

1825. (Your love keeps lifting me) higher and higher – Jackie Wilson (1967)

jackie wilson

Posted 20/02/2014 by ambijans in Muziek

‘Hard hart’ (Ish Ait Hamou)   Leave a comment

ish ait hamou

De jonge Tom Macleigh laat de bedrukte sfeer van zijn ouderlijk huis en de voorspelbaarheid van zijn saaie provinciestadje achter zich om te gaan studeren aan de universiteit van Boston. In de anonimiteit van de grootstad bloeit de teruggetrokken jongeman langzaam open: hij staat op eigen benen, maakt enkele intrigerende nieuwe vrienden en komt in de ban van zijn bloedmooie studiegenote Rachella. Verlegen als hij is, durft Tom haar niet aan te spreken en verliest hij zich in dagdromen. Hij krijgt ook steeds meer af te rekenen met onverklaarbare woedeaanvallen waarin hij het contact met de werkelijkheid compleet verliest. Maar wanneer Rachella een donkere periode doormaakt, blijkt hij toevallig de juiste man op de juiste plaats. Ze groeien gaandeweg naar elkaar toe. Wordt de liefde voor Rachella zijn redding of zijn ondergang?

ISH AIT HAMOU, geboren op 9 april 1987, is afkomstig uit een sportieve familie. Zijn fascinatie voor dansen ontstond toen hij als kleine jongen de moves van Michael Jackson zag. Op zijn achttiende kon hij als choreograaf aan de slag voor Adidas in Duitsland. Bij het grote publiek is Ish vooral bekend als choreograaf en jurylid van ‘So You Think You Can Dance’. Van jongs af schrijft Ish verhalen en omdat hij zijn liefde voor dans en choreografie combineert met die voor woorden, omschrijft hij zichzelf liever niet als danser, choreograaf, schrijver of regisseur, maar als storyteller. ‘Hard hart’ is zijn debuutroman. Ik ben zo nieuwsgierig dat ik het boek ondertussen persoonlijk heb besteld via onze huisleverancier op het werk. 😉

Posted 19/02/2014 by ambijans in Literatuur

Retroplaat van de week (2) Jane’s Addiction   Leave a comment

Jane's Addiction

We weten niet hoe het bij jullie zit, maar als wij vroeger hoorden dat de heer Perry Farrell & co met nieuw materiaal op de proppen kwam, dan werden we meteen een stuk nieuwsgieriger. We hebben helaas nooit het voorrecht gehad om Jane’s Addiction ‘live’ aan het werk te zien, maar we stonden wél vooraan op de Pukkelpopwei toen hij met z’n circus Porno for Pyros voorbijtrok in 1993 en we zagen toen dat het goed was. Mocht er iemand aan twijfelen: Jane’s Addiction bestaat nog steeds! Wij pikken er graag ‘Ritual de Lo Habitual’ uit, toch wel een mijlpaal met nummers als ‘Stop!’, ‘Been caught stealing’ of ‘Of course’. Het kan raar klinken, maar ik zal eerder teruggrijpen naar Jane’s Addiction in plaats van pakweg Red Hot Chili Peppers. Het onontbeerlijke linkje naar de complete ‘RdLH’ willen we jullie uiteraard niet onthouden. Enjoy! 😉

Posted 18/02/2014 by ambijans in Muziek

‘Nebraska’ (Alexander Payne) @ Roxy   Leave a comment

nebraska

Een alcoholistische vader denkt dat hij een miljoen dollar heeft gewonnen. Zijn familie probeert hem er echter van te weerhouden om de lange reis van Montana naar Nebraska te maken om zijn prijs in ontvangst te nemen. Zijn zoon, die niet gelooft dat hij het winnende lot heeft, wordt hierdoor gedwongen om met hem mee te reizen en hem uit de problemen te houden. Tegelijkertijd heeft hij de kans om de band met zijn vader na jaren weer aan te halen. Een nieuwe avant-première vanavond in Koersel waar wij overigens veel van verwachten. Van regisseur Alexander Payne zagen wij in het verleden al ‘Election’, ‘Sideways’ en ‘The Descendants’ dus de brave man kent het klappen van de zweep. Hoofdrollen zijn weggelegd voor Bruce Dern (vader van Laura), Bob Odenkirk (Saul Goodman uit ‘Breaking Bad’) en Will Forte. Geen film zonder een trailer vooraf natuurlijk!

UPDATE

Op de tonen van de cd ‘Nebraska’ van Bruce Springsteen stapten wij vanavond zaal 1 binnen. Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ‘Nebraska’ is een kleine doch fijne roadmovie, genre ‘The Straight Story’, die zeker de moeite van het bekijken waard is. Ik verwacht begin volgende maand niet meteen Academy Awards voor deze prent om de eenvoudige reden dat de concurrentie vrij straf is. En omdat de film vrij modaal oogt en net niet spectaculair genoeg is. Gezien de hoge leeftijd van de juryleden, denk ik dat ze meer gecharmeerd gaan zijn door de rest van het deelnemersveld, al mag zeker worden gezegd dat Bruce Dern zijn rol uitstekend speelt. Eigenlijk was deze prestatie bijna identiek als zijn rol van Frank Harlow in ‘Big Love’. De film sleept zich traag voort, eigenlijk een beetje zoals het verstand van Woody maalt. 😉 Het is in rustiek zwart-wit gefilmd, wat in dit geval perfect het nogal desolate gebied representeert, een omgeving die je bezwaarlijk opwindend kunt noemen. Het feit dat er geen kleur is, weerspiegelt ook perfect dat de tijd er stil is blijven staan. Men heeft hier duidelijk de aansluiting met de 21ste eeuw gemist. Gelukkig zorgt de eenvoud van de karakters ervoor dat je toch wordt meegesleept in het geheel. Licht-komisch en licht-ontroerend wisselen elkaar hier perfect af. De plot wordt eigenlijk in gang gezet door een MacGuffin, maar is verder niet zo heel belangrijk. Het is gewoon dat pa en zoon op reis moeten gaan naar Nebraska, op zoek naar hun verleden. Daar draait het om, de verhoudingen tussen vroeger en nu en de grote dromen die vaak niet uitkomen. De gebruikte muziek is prima en verder wil ik ook graag nog de kleine rolletjes van Stacy Keach (‘Mike Hammer’) en June Squibb aanstippen. Vanaf 19 februari in alle betere bioscopen te bekijken, ga dat zien!

Posted 17/02/2014 by ambijans in Film

De vraag van de week (6)   Leave a comment

Riep daar iemand 'vakantie'?

Ik denk dat ik in naam van een heleboel mensen spreek als ik zeg dat we er allemaal reikhalzend naar uitkijken als de vakantietijd zich aandient. Alleen al de gewenste vakantiebestemming kiezen is soms meer dan de halve pret. Dagdromen en mijmeren over die reisbestemming die je gaat aandoen … dat is toch prachtig! Het maakt niet eens uit of je nu op vakantie gaat dichtbij (met de wagen) of er een vliegvakantie van maakt. Het vakantiegevoel is voor mij persoonlijk één van de fijnste gevoelens die ik ervaar. Op weg naar de luchthaven zie je al overvliegende toestellen en meestal is die hele sfeer rond het reizen al een belevenis op zich. Vandaar dat onze vraag van de week deze keer over vliegtuigen gaat: ‘Hoe komt het dat een vliegtuig door de geluidsmuur vliegt?’

Wanneer een vliegtuig sneller vliegt dan het geluid, dan krijg je een knal te horen. Dit is logischerwijs wanneer het vliegtuig door de geluidsmuur of geluidsbarrière vliegt. Om de knal te begrijpen, moet je eerst begrijpen wat ‘geluid’ nu eigenlijk is. Geluid zijn eigenlijk trillingen die we met ons oor waarnemen. Die trillingen planten zich voort in de vorm van geluidsgolven. Dit is te vergelijken met de voortplanting van watergolven als je bijvoorbeeld een steentje in het water gooit. De snelheid waarmee geluidsgolven zich voortbewegen is afhankelijk van de stof waarin ze bewegen. In lucht is de geluidssnelheid ongeveer 340 meter per seconde (=1224 km per uur). Als het vliegtuig sneller gaat vliegen dan de geluidssnelheid, dus sneller dan 1224 km per uur, dan ontstaat er een groot verschil in luchtdruk, ook schokgolf genoemd, vooral net voor de neus van het vliegtuig. De geluidsgolven voor de neus van het vliegtuig worden als het ware samengeperst.  Zo een schokgolf heeft dan een kegelvorm, met het punt van de kegel aan de neus van het vliegtuig. Dit grote drukverschil vooraan de neus is niets anders dan het heel hard gaan trillen van de lucht. Dit kun je op de grond als een harde knal horen. Bij vliegtuigen spreekt met vaak over supersonische vliegtuigen of vliegtuigen die de snelheid van Mach 1 overschrijden. Mach 1 is eigenlijk gelijk aan de geluidssnelheid. Een F16 heeft een topsnelheid van ongeveer Mach 2. Een F16 kan dus 2 keer sneller vliegen dan het geluid. De Concorde is een voorbeeld van een passagiersvliegtuig die de geluidsmuur kan doorbreken. Meestal mogen die toestellen pas sneller vliegen als ze boven de zee hangen.

Posted 16/02/2014 by ambijans in Algemeen

Meneer Frustré reageert (1)   2 comments

De modale man maakt zich kwaad!

Geachte Ambijans,

Middels deze lezersbrief had ik u graag eens mijn gedacht gezegd over enkele nieuwsfeiten waar u 1) helemaal geen aandacht aan hebt besteed 2) rond de hete brei blijft dansen en 3) geen écht duidelijk standpunt in durft nemen, telkens u een persoonlijke blik op de actualiteit bij mekaar pent. Dat is verdomme toch lauwe, opgewarmde kost die we met een beetje moeite dagelijks in onze gazet (die ik hier niet bij naam zal noemen!) kunnen terugvinden. Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat u eens ergens een blauwe maandag op de schoolbanken heeft gezeten van één of andere schimmige hogeschool, waar men u steeds braaf het alom heersende linkse gedachtengoed heeft ingelepeld. Iedereen weet dat een mens daar allerminst leert nadenken, dat zal de overheid wel in uw plaats doen. Dit gezegd zijnde, bied ik hier graag mijn diensten aan als het gaat om het verhelderen van sommige nieuwsfeiten die u zedig verzwijgt voor alle argeloze bezoekers van uw blog. Niet dat uw blog me ook maar één moer interesseert, want ik durf erom wedden dat u mijn bijdrage niet zal willen publiceren. De waarheid doet soms pijn hè!

Waarom schrijft u bijvoorbeeld niks over die rijke Italianen die de televisierechten van ons Belgische eersteklassevoetbal hebben binnengehaald? MP & Silva heet dat clubje malafide onderhandelaars waar onze eersteklasseploegen hun zegen aan hebben gegeven, uitgezonderd Standard dan … maar wat verwacht je nu van die Waalse ratten? Niemand kent de maffia beter dan die club uit Luik. Dat zogezegd ‘dwarsliggen’ is niet meer dan een slecht stukje theater. Of denkt u écht dat ze hun soortgenoten een hak zouden willen zetten? MP & Silva tsjongejonge … het klinkt als een frauduleuze Spaanse bouwonderneming die heel veel huisjes van bedenkelijke kwaliteit rechttrekt, ze zo snel mogelijk verpatst om zich daarna heel rap uit de voeten te maken. Geloof mij, er klopt iets niet bij die hele verkoop van de voetbalrechten of heeft u soms veel klachten gehoord over de uitzendingen op Sporting Telenet of Belgacom? Nee toch! We moeten er eigenlijk geen tekening bij maken hè. Calciopoli iemand? De Italiaanse voetballers hebben toen gehapt, geef me eens één goeie reden waarom onze profvoetballers er niet aan mee zouden doen? Voor de eer en roem moeten ze in ons land niet spelen, want ze geraken toch nooit in die selectie van de Rode Duivels. Dus kunnen ze een stevige zakcent verdienen als ze hier maandelijks een paar flutmatchen fiksen. Als op het einde de beste ploeg (Anderlecht) maar kampioen speelt, is er geen haan die ernaar zal kraaien. Brood en spelen, meneer! We worden opgelicht waar we bijstaan! En zo worden wij overal getild alsof het een nationale sport is geworden. De goedkope Polen pikken onze jobs in, de frietchinezen overspoelen onze ooit zo roemrijke frietkoten en nu hebben we ons voetbalcontract ook nog eens van de hand gedaan aan die Italianen. Straks verplichten ze ons nog om elke dag spaghetti te vreten. Waar gaat het toch naartoe met ons land, vraag ik u in alle ernst!

En dat spelletje is niet van gisteren bezig hè, ze spelen al jaren met onze voeten. Ik herinner me bijvoorbeeld uit mijn middelbare schooltijd -ondertussen alweer een eeuwigheid geleden – dat we enkele Waalse uitwisselingsstudenten te gast hadden. ’t Is te zeggen: onze klastitularis verkocht dat verhaal zo als waren het jongens die met ons kwamen kennismaken en zich laten onderdompelen in het veelgeprezen Vlaemsche onderwijssysteem. Ik denk niet dat ik die jongeman in onze klas (laten we hem voor de makkelijkheid Julien noemen) ooit één vermaledijd woord Nederlands heb horen spreken tijdens de les. Hij zei elke morgen vriendelijk ‘bonjour’ en ging vervolgens achteraan op zijn bankje zitten. In elke les werd hij betrokken (in het Frans uiteraard!), maar hij moest geen huiswerk maken of vervelende vragen van leerkrachten beantwoorden. Nogal wiedes, Julien sprak alleen Frans en plaatste zichzelf hierdoor op een ereschavotje. Op de speelplaats kon hij wél sierlijk én gracieus pirouettes maken op onze superlange glijbaan die er bij momenten spiegelglad bijlag in de winter. Voetballen kon ie dan weer totaal niet met z’n ietwat slungelige postuur. Ontelbare keren wist ik hem te poorten of uit te kappen tot groot jolijt van al mijn ploegmaats. Julien stond er wat schlemielig bij te lachen. Een paar weken later waren hij en zijn vriendjes terug retour afzender gestuurd, zonder ons iets te laten weten. Misschien hebben ze het ons in het Frans wel proberen uitleggen, maar dat is me dan absoluut ontgaan in die tijd. Net toen wij hoopten op een beetje compensatie (uitwisselingsstudent worden in Luik met gratis kost en inwoon bijvoorbeeld) kwam de ware aap uit de mouw. Onze klastitularis vertelde doodleuk dat Julien en zijn kornuiten helemaal geen uitwisseling deden met onze school. Integendeel! Door de strenge winter was de waterleiding in hun Luikse school kapotgevroren, waardoor ze onverwacht schoolvrij hadden gekregen. Dus werd gevraagd of de intelligentste jongetjes van hun lichting niet tijdelijk onderdak konden krijgen in Limburg. Je zal altijd zien dat de weekste van de hoop (een goeie ziel van de schooldirectie) met zijn hand over zijn hart strijkt en overstag gaat. Van Julien heb ik overigens nooit meer iets vernomen. Die is vast bankier geworden of misschien zit hij nu voor de PS in het parlement. Het zou zomaar kunnen!

Ik had ook nog graag iets willen zeggen over die ons door de strot geduwde euthanasieregeling voor minderjarige kinderen. Zijn ze nu écht helemaal gek geworden? Misschien ben ik te oud geworden voor dit soort onzin, maar waarom moeten we altijd overal mee akkoord gaan? Homohuwelijk? Doe maar! Legaliseren van softdrugs? Geen probleem! Euthanasie voor mensen die onnodig lijden? Laat maar komen! Alsof de dood bespoedigen een soort van gunstmaatregel is geworden voor familie en vrienden. Dat moet allemaal maar in wetten en maatregelen worden gegoten opdat onze politici toch maar niet zonder werk zouden vallen! Heb je de buitenlandse kranten gezien? Ze kunnen hun ogen niet geloven (net zoals ikzelf toen ik het las). Na Marc Dutroux halen we nog eens internationaal het nieuws én lap … alweer is het een nieuwsfeit waarmee we negatieve aandacht genereren. Waarom toch! Die artsen hebben allemaal een dure eed gezworen, is dat nu zo moeilijk om die verklaring in ere te houden? Het is zoals voetballen zonder scheidsrechter: we kennen God noch gebod meer. De wereld is om zeep, op alle vlakken! ’t Is toch niet normaal dat de heersende griepepidemie en hooikoorts plots samenvallen. Voor de rest heb ik eigenlijk geen opmerkingen meer. Met die grap die u soms op het einde van uw betoog maakt heb ik al eens kunnen grinniken. Al heeft u die ongetwijfeld ergens gepikt op één of ander forum zou ik denken. Desalniettemin ben ik eens nieuwsgierig wat u met mijn detailkritiek gaat doen. In afwachting van uw reactie verblijf ik.

Met vriendelijke groet

René Frustré (woonplaats bekend bij de redactie)

Posted 15/02/2014 by ambijans in Algemeen, Sport