Communicatietraining   Leave a comment

Communicatietraining mijn reet!

Af en toe moeten mensen schoon schip durven maken door irritante gebeurtenissen uit het verleden eens in de openbaarheid te gooien. Als de feiten verjaard zijn (na een jaar of tien zeker?) of als bepaalde betrokken actoren in het verhaal niet meer werkzaam zijn in de huidige structuur, dan kan je best de feiten nog eens op een rijtje zetten en er bepaalde conclusies aan verbinden. Het is overigens blogbericht 2000 in mijn bestaan, dus dan mag het al eens knallen! Omwille van privacyredenen gaan we hier niet aan namedropping doen, want dan zou ik suggereren dat er maar enkele personen schuld hadden aan de manke structuur die er toen op poten stond. Als een organisatie niet meer draait door één of andere oorzaak, dan moet elke persoon de schuld ook een klein beetje bij zichzelf gaan zoeken. In de veronderstelling dat we met 15 man werkvolk zaten, had iedereen dus een persoonlijk schuldaandeel van 6,66 %. Dat lijkt verwaarloosbaar, maar tel alles op en je komt aan 100 % in totaal: ‘guilty as charged’ zoals dat zo mooi heet.

Toch had de hoofdschuldige (de Herman Van Holsbeeck van de organisatie zoals dat zo mooi heet) eerder moeten ingrijpen. Er waren al maanden volop signalen uitgezonden waarin werd aangegeven dat alles vierkant draaide, dat er fricties waren tussen bepaalde lui, dat de cohesie volledig zoek was enz enz. Normaal moet er dan een serieuze alarmbel gaan rinkelen (iedereen had ‘m duidelijk horen afgaan!), maar de leidinggevende in kwestie bleef stoïcijns doof en koos voor de volgende bizarre tactiek: veeg alle wrevel vakkundig onder de spreekwoordelijke mat zodat het onzichtbaar blijft, zet de pionnetjes die onder vuur liggen vakkundig uit de wind, negeer de grootste pijnpunten in je organisatie en steek af en toe eens je twee wijsvingers in elke oorschelp. Naar het schijnt blijft alles dan tiptop in orde! In theorie was dat zo, maar in praktijk ging die redenering uiteraard niet op. Op een personeelsvergadering die uitdraaide op een heuse commedia dell’arte (achteraf nooit meer zoveel vrouwen zien huilen én op elkaar zien schreeuwen als toen) liep het volledig uit de hand. Ik zie ons nog met enkele collega’s lachend het hele tafereel gadeslaan. We lachten meer uit pure gêne dan van leedvermaak. Het was m.a.w. een triest dieptepunt in een hele reeks relletjes die eraan voorafgingen. Dus zat er eigenlijk maar één ding meer op: een drietal weken na mekaar zou er iemand communicatietraining komen geven, dingen komen uitpraten en ons komen vertellen waar onze werkpunten lagen zodat er flink kon worden bijgestuurd. Geheel toevallig ben ik onze toenmalige communicatiegoeroe (een zij!) de laatste maanden enkele keren tegengekomen in de bioscoop. Ze was nog geen haar veranderd en ze zat volop te keuvelen tegen haar cinefiele vriend(inn)en. Ik deed uiteraard alle moeite van de wereld om face to face contact te vermijden, iets waar ik volgens mij ‘met grote onderscheiding met felicitaties van de jury’ in ben geslaagd. 😉

Werden we in die cursus veel wijzer? Moeilijk te zeggen, want een aantal begrippen had ik ooit zien passeren tijdens de lessen psychologie en sociologie in het hoger onderwijs. In onze cursus werden ze in normale mensentaal duidelijk gemaakt voor alle werkmakkers. We kregen een soort van basiscursus ‘menselijke gedragsvormen’ waarbij concrete voorbeelden voorbij kwamen van crisismomenten die zich eventueel konden voordoen op de werkvloer. Sommige voorbeelden waren zo ‘uit het leven gegrepen’ dat bepaalde collega’s dachten dat ze waren aangebracht door onze ‘big chief’. Eén van mijn collega’s had deze cursus ooit gehad (toevallig van diezelfde communicatiegoeroe!) dus hij wist al dat het geen gestuurde communicatietraining was. Anyways, daarna mochten we met mekaar in dialoog gaan. In een soort van groepsgesprek mocht je structurele dingen aanhalen, als je er maar voor zorgde dat er een positief aspect in werd verweven. Iedereen mocht zich ook persoonlijk voorstellen en iets over zijn/haar achtergrond vertellen. Op één van die collega’s (degene waar het toen flink mee botste) had ik met een kwinkslag gerepliceerd. Ik vond dat ze foutief de indruk wekte dat ze een stevig cv had qua verwezenlijkingen, dus milderde ik die bewering dat er ‘één diploma bij zat dat ze eventjes tussen de soep en de patatten had behaald’. Blijkbaar was dat antwoord bij haar harder aangekomen dan voorzien. Ze ging in de tegenaanval, dus moest de goeroe de gemoederen terug bedaren. De week erna riep de baas me bij haar: ik moest een half uur vroeger komen dan de rest, want de goeroe moest iets met mij bespreken. Natuurlijk ging het over dat akkefietje van de week voordien. Als ik nu eens gewoon ten overstaan van de hele groep mijn excuses zou maken bij die door mijn woorden gekwetste collega? Excuse me? Waarom? Zij had toch even hard het principe ‘oog om oog, tand om tand’ gehanteerd? Moest zij dan niet exact hetzelfde doen bij mij of die lange rij andere collega’s die zij in het verleden had geblameerd? Nee, ik dacht het niet! Zo probeerde ik alsnog eronder uit te muizen.

Onze goeroe orakelde dat ik het niet moest zien als een ‘publieke schuldbekentenis’ maar meer als een statement, als ‘een gebaar van goede wil’. Een gebaar dat zeker op algehele goedkeuring zou worden onthaald door de rest van mijn collega’s. Ik zou geen gezichtsverlies lijden, maar er juist respect mee afdwingen! Ik pruttelde nog wat tegen, maar zowel de communicatiegoeroe als mijn baas vonden dat het zeker nodig was om de sfeer bij aanvang van les twee te bevorderen. Ik had er toch geen problemen mee om het groepsgevoel te verstevigen? ‘Nee, natuurlijk niet’ sprak ik gedecideerd. ‘Een openlijk pardon it is’ zo ging Miss Comunicatie verder. Zo gezegd zo gedaan! Er werd vakkundig een opening gebreid naar mijn ‘woordje van spijt’ en daarna konden we vrolijk verder kwebbelen over de koetjes en kalfjes in werksituaties. Die schuldbekentenis dreunde ik vervolgens op als een volleerde toneelspeler. Dat vond ik niet eens een straf, maar die zelfvoldane blik en die grijnslach achteraf bij mijn collega … die vergeet ik nooit meer. Mochten ‘peace’, ‘love’ en ‘happiness’ niet juist de codewoorden zijn geweest van dit hele communicatiegebeuren, dan had ik met evenveel plezier mijn vuisten eens laten spreken om die gelukzalige, triomferende grijns van haar gezicht te kloppen. Voor iemand die doorgaans pacifistisch is ingesteld vrij klare taal lijkt me! 😉 Ik ben achteraf talloze keren door collega’s geïnterpelleerd over dit overduidelijk georchestreerde voorval, maar ik liet daarbij nooit het achterste van mijn tong zien. In een volgend leven zal ik alleszins niet meer de enige zijn die een mea culpa moet slaan, daar maak ik absoluut een erezaak van. Ik voelde mij toen een beetje de zondebok van dienst, terwijl een handvol andere mensen minstens evenveel boter op hun hoofd hadden. De situatie is hierna verbeterd, maar dat heeft volgens mij evenveel te maken met het feit dat sommige protagonisten uit het scenario werden geschreven zodat de spanning werd gereduceerd. Met de (ex-) collega bij wie ik destijds graag verbouwingswerken had uitgevoerd, kan ik ondertussen terug door één en dezelfde deur. Of ik milder ben geworden door de jaren heen of zij ondertussen aangenamer in de omgang laat ik graag in het midden. 😀 Communicatietraining zal vast wel helpen, maar of het een ideaal middel is om een crisis te bezweren durf ik sterk te betwijfelen.

Posted 09/03/2014 by ambijans in Algemeen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: