Archive for april 2014

De vraag van de week (14)   Leave a comment

poetsen dieren ook hun tanden?

We kunnen het uiteraard niet afmeten aan alle landgenoten, maar in principe zouden alle Belgen (groot en klein) gemiddeld één keer per jaar op bezoek moeten gaan bij hun tandarts voor een jaarlijkse controle van hun gebit. De meeste tandartsen geven van jongs af aan poetsinstructies aan hun jongste patiëntjes, zodat die weten dat ze goed moeten poetsen om hun bijtertjes in topconditie te kunnen houden. Die doen dat niet alleen om pijnvrij én met gezonde tanden te kunnen rondlopen, maar ook omdat een jaarlijkse controle onontbeerlijk is om in orde te zijn met de eventuele terugbetalingen van hun ziekenfonds. Eigenlijk kennen we het antwoord op de volgende vraag al lang, maar voor het algemeen belang gaan we ze toch stellen: ‘moeten huisdieren hun tanden ook poetsen?’

Eigenaren van een huisdier denken er niet snel aan, maar ook het gebit van een hond, kat of konijn heeft verzorging nodig. Problemen aan het gebit komen niet alleen bij de oudere hond of kat voor, maar ook al op jonge leeftijd. Ze kunnen ontstaan als kiezen en tanden vervuild raken door achterblijvende voedselresten en de vorming van de zogenaamde ‘plak’. Beide bevorderen de vorming van tandsteen en het ontstaan van ontstekingen van het tandvlees en uiteindelijk zelfs aantasting van de wortels en het kaakbot. Hierdoor krijgt het dier pijn en ontstaan er algemene gezondheidsrisico’s zoals infecties aan de hartkleppen en het ontstaan van abcessen in de organen zoals de lever en de nieren. Veelal is de onaangename geur voor de eigenaars ook geen pluspunt. Voeding, hard of zacht, speelt een rol bij de vorming van tandplak en tandsteen, maar ook de erfelijkheid van het dier moet niet worden onderschat. Dit heeft te maken met de zuurtegraad van het speeksel. Poetsen van de kiezen vertraagt de vorming van tandsteen maar gebruik dan geen gewone ‘mensentandpasta’ of ‘speciale kinderpasta’. Van die tandpasta’s krijgen ze verstoppingen. Er zijn speciale dierentandpasta’s te koop met een vlees- of zalmsmaakje. Hoe het er in de dierentuin aan toe gaat, zie je heel mooi in deze video.

Posted 23/04/2014 by ambijans in Algemeen

‘Sacro GRA’ (Gianfranco Rosi)   Leave a comment

sacro gra

In deze documentaire reist Gianfranco Rosi meer dan twee jaar in een busje over de gigantische ringweg van Rome – de Grande Raccordo Anulare, of GRA – om de onzichtbare werelden en mogelijke toekomstmogelijkheden te ontdekken in dit constant rumoerige gebied. Verschillende personages komen naar voren, waaronder een edelman uit de regio Piemonte en zijn studerende dochter, die in een eenkamerappartement langs de GRA wonen; een botanicus, een ambulancebestuurder en een palingvisser die leeft op een woonboot onder een viaduct langs de rivier de Tiber. Ver van de iconische bezienswaardigheden van Rome, is de GRA een opslagplaats van verhalen langs de randen van de immer uitdijende hoofdstad. Regisseur Gianfranco Rosi regisseerde hiervoor nog enkele andere documentaires, maar met ‘San GRA’ won hij de ‘Gouden Leeuw’ op het filmfestival van Venetië. Volgens de regisseur is de film geïnspireerd op de roman ‘De onzichtbare steden’ (1972) van de Italiaanse auteur Italo Calvino en sinds kort is dit boek weer terug te vinden in de collectie van onze bib. In dat boek beschrijft de ontdekkingsreiziger Marco Polo zijn avonturen aan de Chinese keizer Koeblai Khan.

Het is dus ‘La Grande Bellezza’ maar dan helemaal anders: een ongezien stukje Rome, begeleid door het gezoem van het verkeer. Ongezien vooral omdat er drie miljoen mensen wonen, maar het desondanks voor nogal wat Romeinen een totaal onbekend stuk van hun stad is. Dat levert een poëtisch pareltje op, dat niet meteen volle zalen zal trekken maar dat zeker geslaagd is in al zijn eenvoud. De regisseur laat de kijker door middel van korte verhaallijntjes zichzelf een mening vormen, zonder zelf een waardeoordeel uit te spreken. Er zit dus geen échte boodschap in. Een trailer voor alle liefhebbers staat hier.

Posted 22/04/2014 by ambijans in Film

Straffe 1000 (1881-1885)   Leave a comment

Belgian Asociality

Paasmaandag met een linkje? Op speciale aanvraag kan zoiets gewoon. Vandaag met muzieknummers die allemaal (de één al wat meer dan de ander) in onze eigen moerstaal zijn uitgebracht. Scooter is hier de vreemde eend in de bijt, maar we hebben ‘m erbij gezet omdat het toch een Belgische band is. Wij zitten vandaag misschien in Borgloon (stroopfabriek) of elders, maar straks zeker voor ons tv-toestel tijdens Genk-Anderlecht. Ideale voorbereiding om daarna de nieuwe werkweek weer te kunnen tackelen. Ja, in elk van ons schuilt er een verborgen smeerlapje! 😉

1881. Morregen – Belgian Asociality (1995)

1882. Ongelofelijk – MAM (1989)

1883. Niets is voor altijd – Madou (1982)

1884. You – Scooter (1981)

1885. Konijntje – AKA The Junkies (2008)

AKA The Junkies

Posted 21/04/2014 by ambijans in Muziek

Retroplaat van de week (9) Soundgarden   Leave a comment

soundgarden

Door het overlijden van Kurt Cobain exact twintig jaar geleden deze maand werd het muzieknieuws in dit geval een beetje overheerst door Nirvana. Laat ons echter niet vergeten dat er meer te genieten viel ten tijde van de grunge. Wij durven bijvoorbeeld ook Pearl Jam, Mudhoney, Alice in Chains, Stone Temple Pilots of Screaming Trees in exact hetzelfde rijtje te plaatsen. Al ben ik bijna zeker dat zonder Nirvana Soundgarden ongetwijfeld zou zijn uitgegroeid tot een nóg grotere band dan het uiteindelijk is geworden. ‘Badmotorfinger’ uit ’91 is bijvoorbeeld een stevige referentie, al ga ik vanavond voor opvolger ‘Superunknown’ uit 1994, dat ik zelf kocht op cd. ‘Fell on black days’, ‘Black hole sun’, ‘Spoonman’ en ‘The day I tried to live’ zijn enkele hoogtepunten uit dat album. Soundgarden bestaat dit jaar exact dertig jaar. Zanger Chris Cornell probeerde het ook enkele keren met een solocd, maar dat sorteerde helaas (ondanks zijn dijk van een stem) nooit hetzelfde succes als met zijn eigen band. Wie dik 73 minuten wil terugmijmeren naar het gezegende jaar 1994 is hier aan het juiste adres. 😉

Posted 20/04/2014 by ambijans in Muziek

Arsenal @ Lotto Arena   Leave a comment

Arsenal

Arsenal. Al lang denken we bij het horen van dat woord niet enkel meer aan de Britse voetbalploeg, maar aan één van de meest geliefde bands in België. Hendrik Willemyns en John Roan vormen de harde kern van de groep die zich sinds 1999 continu blijft heruitvinden. Misschien is dat wel de essentie van Arsenal: geen band die zo vlot tussen stijlen en genres switcht als deze! Je zou dat eclectisch kunnen noemen. Of veelzijdig. Allemaal begrippen die de waarheid geen geweld aandoen. Maar in dit geval is het gewoon de aard van het beestje. “We willen groeien en dat kan alleen als we zonder complexen of taboes onze eigen intuïtie volgen. Jezelf beperkingen opleggen kan nuttig zijn, maar niet als het is om tegemoet te komen aan wat van je verwacht wordt. We willen andere verhalen vertellen, niet in herhaling vallen.” En inderdaad: Arsenal klinkt elke keer anders, maar altijd herkenbaar. Zo was het ook in 2011, met de release van ‘Lokemo’, hun vierde langspeler. De invloeden uit de wereldmuziek waren minder uitgesproken dan op de vorige albums, maar er werd wel volop geëxperimenteerd. And we love it! ‘Lokemo’ behaalde in geen tijd een gouden statuut, mede dankzij de funky en sensuele megahit ‘Melvin’. De vele fans kijken vandaag dan ook reikhalzend uit naar nieuw werk van het Belgische producersduo. En het wachten is nu bijna voorbij, want Arsenal bracht in maart jongstleden ‘Furu’ uit. Een gloednieuwe plaat, die ongetwijfeld opnieuw zal verrassen! Omdat Arsenal natuurlijk bovenal een liveband blijft die de temperatuur in elke zaal, elke tent, elk festival naar het kookpunt brengt, deed de groep vooraf enkele geslaagde try-outs. Na o.a. vijf uitverkochte AB’s, een topprestatie op het hoofdpodium van Rock Werchter en een onvergetelijk feestje in de Lotto Arena, keert Arsenal eindelijk terug naar het podium! Vanavond dus in de Antwerpse Lotto Arena. Het ergste wat ons straks kan overkomen is dat we ons van deur vergissen: in dat geval komen we bij ‘Grease’ uit in het Sportpaleis. 😉

UPDATE

Onder een stralend lentezonnetje reden we naar Antwerpen, waar we volgens de ondertussen aloude traditie iets gaan eten bij Pax, in de schaduw van de twee sporttempels. Blijkbaar is er vanavond in beide complexen enig animo: in het Sportpaleis is er de musical ‘Grease’, maar wij komen uiteraard voor de serieuzere muziek in de Lotto Arena. Dit keer zitten we in de tribunes van sectie ‘blauw’. Het voorprogramma (een dj die wat plaatjes plugt) trekt vluchtig aan ons voorbij, vooral omdat het allemaal nogal ongeïnspireerd klonk. Anyways, we weten vooraf al dat Arsenal alle moeite zal doen om die allereerste indruk uit te wissen. Ze hadden beloofd om alle registers open te trekken, dus de verwachtingen zijn vooraf hooggespannen. We zien een grote videowall verschijnen en er staan een aantal hoge pylonen die voor de nodige lichteffecten moeten zorgen. Het licht valt uit, de muzikanten komen het podium op en wanneer de muziek is gestart valt er meteen stemmig blauw licht over het geheel. Op de videowall (die vanavond een prominente rol speelt) zien we de hoogbouw in een grootstad (ik gok op Tokyo), die in het donker oplicht maar die tijdens de eerste nummers langzaam ontwaakt. Tussendoor zien we ook beelden van een avondlijk JR-treinritje door de binnenstad (heel herkenbaar omdat ik in 2008 ook in Japan ben geweest), een gelijkaardige taxirit door de stad en nog x aantal natuurtaferelen die in warme beelden werden gegoten. Als de optredens van Arsenal vroeger misschien wat statisch oogden, dan is dat euvel ondertussen opgelost. Er gebeurt iets op dat podium.

Ze sleuren vanavond ook weer een heel pak gastmuzikanten met zich mee. Daar waar andere bands hen gewoon zien als extras, veredelde figuranten, krijgen ze bij Arsenal alle kansen om hun eigen ding te doen. De heren John Roan en Hendrik Willemyns hebben geen schrik om zichzelf tussendoor eventjes op een zijspoor te schuiven en dat siert hen! Het geluid in een betonnen bunker als de Lotto Arena is altijd weer bang afwachten. Zo waren het eerste nummer (veel bas!) en het laatste nummer voor de bisronde (hard!) een geseling voor onze oren. In het begin moet zo’n geluidstechnicus blijkbaar nog wat zoeken en op het einde wordt ie dan té overmoedig om het geheel naar een climax te stuwen … zoiets! Iemand moet die mensen eens uitleggen dat het geluid harder zetten niet noodzakelijk een verbetering is van de kwaliteit! Doch, laat ons niet klagen want overall viel het eigenlijk best mee. De nieuwe nummers (buiten de single) moeten zich nog een weg banen naar mijn gehoor, dus daar geef ik de band zeker wat krediet. Ook de Lotto Arena was precies nog niet helemaal mee. Wij hoorden o.a. ‘Saudade’ (het dak ging er de eerste keer af en een deel van het publiek zette het refrein zelfs al te vroeg in), ‘Personne ne bouge’, ‘Estupendo’, ‘Lotuk’, ‘Black mountain (beautiful love)’ (een prima nummer al hoor ik bij gastzanger Tim Bruzon toch beperkingen qua stembereik), ‘Switch’ en ‘High venus’. Maar ook ‘Longee’ (bisronde), ‘Melvin’ (bis), ‘The coming’, ‘One day at a time’, ‘Either’ (bis) en ze gingen eruit met een reprise van ‘Black mountain …’. Naast Bruzon o.a. ook nog een gastzangeres in een geishapakje (naam ontgaat me nu even) en Doseone. Doseone heeft ondertussen nogal wat adelbrieven liggen: hij werkte o.a. samen met Aesop Rock, Prefuse 73, Boom Bip en Peeping Tom. Na ca. 1 uur en drie kwartier muziek kon een quasi volgelopen Lotto Arena met een goed gevoel terug huiswaarts trekken. Vooral zij die hadden staan shaken als échte topsporters! 😉 Wij zagen achteraf niets dan blije gezichten, volledig terecht uiteraard! 😀 Twee woorden die jullie moeten onthouden na Arsenal gisteravond: sterk concert!

Posted 19/04/2014 by ambijans in Concert, Muziek

‘Liefde half om half’ (Alan Ayckbourn) @ HHT   Leave a comment

HHT

Vierde en laatste stuk van het 50-jarig jubileumseizoen bij Het Hasselts Toneel. Ze hebben drie geslaagde producties achter de rug en gaan met deze voorstelling voor een ‘full house’. Waarover gaat het stuk? Frank is getrouwd met Rosa. Bob is getrouwd met Sandra. William is getrouwd met Mariette. Maar Bob en Rosa hebben samen iets waar Frank en Sandra niets van weten. Prima situatie, tot plotseling al die verhalen bij elkaar en door elkaar lopen. Een leuk verhaal over hoe je leven er plotseling heel anders uit kan zien op één avond tijd. De schrijver van het stuk (Alan Ayckbourn) is in theatermiddens een bekend figuur.

UPDATE

De mythe dat het vrijdagavondpubliek in een theaterzaal steeds een moeilijk te bespelen publiek is, werd gisteravond helemaal doorbroken bij HHT. De volle zaal liet zich helemaal meeslepen, ook op momenten dat het humorgehalte naar de iets flauwere kant overhelde. Nu ja, er is natuurlijk niets mis met een publiek dat je ogenschijnlijk makkelijk naar je hand kan zetten. De acteursprestaties waren zeker ook reden voor zoveel jolijt, vooral de atypische William en Mariette hadden vrij snel alle lachers op hun hand. Al chargeerde hij zijn tics nogal, waardoor het bij momenten wat onnatuurlijk overkwam. Volgens mij iets wat er een beetje is ingeslopen op instigatie van de regisseur. In de overdrijving kwam William wat karikaturaal over. Het verschil (zowel in levensstandaard als qua huwelijkssituatie) tussen de twee andere koppels contrasteerde al in hun onderlinge relaties en het werd ook mooi weergegeven door de twee in elkaar lopende woningen die duidelijk vloekten qua stijl en inrichting. De eetscènes (die dag op dag plaatsvonden) wisselden mooi van de ene gastheer naar de andere gastvrouw. Het einde van het stuk was vrij cliché, maar in dit geval werkte het wél prima. Het jubileumjaar wordt dus afgesloten met een puike vier op vier: alle vier de producties waren dik geslaagd! Het was ooit anders … dat wordt dus hunkerend uitkijken naar theaterseizoen 51 bij HHT.

Posted 18/04/2014 by ambijans in Theater

Keek op de Week (89)   Leave a comment

Anne Lee Greene

Na de boeventronie van Filip Dewinter vorige week, hadden we deze week zelfs twee mogelijkheden om met een net iets fraaiere eye catcher uit te pakken. We hadden jullie Maya Detiège (SP.A) kunnen presenteren, die zichzelf in een wit marcelleke op facebook postte. Bij 600 likes zou ze die foto als campagnefoto gebruiken voor de verkiezingen van 25 mei. Dat had ze niet moeten zeggen, want in geen tijd gingen haar facebookvrienden overstag voor een met roodgetuite lippen zwoel in de lens kijkende Maya. Dat ze onder haar marcelleke geen beha droeg was notoire kenners al snel duidelijk geworden. In de zomer, vooral als het warm is, draagt Maya vrijwel nooit beha’s want ze voelt zich daarin gevangen. De tietjes van Maya zijn klein maar fijn (denken we zo op het eerste gezicht), maar uiteindelijk werden ze alsnog overtroefd door een ander stel borsten dat nóg fraaier was volgens ons (on)bescheiden kennersoog: die van Anne Lee Greene, een Amerikaanse actrice, die haar productiemaatschappij Cinemax heeft gedagvaard omdat ze niet tevreden was over de expliciete seksscènes die ze in een reeks (‘Femme fatales’) had moeten doen. Uiteraard gingen wij eerst eens kijken of dat voldoende nieuwswaarde had voor onze rubriek. Ja dus, want Greene ziet er heel goed uit, we mogen haar zelfs een beetje het Amerikaanse equivalent van pakweg een Marie Vinck bij ons noemen. Ze heeft niet alleen een fantastisch lichaam, als ze de bewuste seksscènes niet graag heeft geacteerd, is het bovendien nog een goeie actrice ook. Het zag er allemaal zeer levensecht en ongeforceerd uit moet ik zeggen. Haar verweer luidt: ‘seksuele intimidatie op de set’. Als we weten hoe haar rechtszaak afloopt, komen we er binnenkort zeker nog eens op terug. 😉

De afgelopen week werd trouwens behoorlijk gedomineerd door een aantal vrouwen: zo hoorden we dat Axelle Red (naast zangeres tegenwoordig ook actief als jurylid in ‘The Voice van Vlaanderen’) een eigen kledinglijn heeft gelanceerd die je kan kopen bij JBC. Over wat ze zelf draagt op tv is al behoorlijk wat inkt gevloeid. De overgrote meerderheid van de meningen liegt er niet om: Axelle Red wordt niet meteen gezien als een groot modeicoon. Nu, dat kan best zo zijn want ze pretendeert niet om een fashionista te zijn. De Limburgse seksuologe Kaat Bollen (die haar achternaam ook niet gestolen heeft) is de grens over getrokken. Niet dat ze meteen in de voetsporen van Goedele Liekens zal treden (dat zit er in de toekomst uiteraard wél aan te komen), maar haar huidige vriend had een huis gekocht in Nederland, dus zit ze regelmatig in het buitenland. Voor wie nog op zoek is naar een bekende Vlaamse babe die momenteel single is: Eva Daeleman en Joy Anna Thielemans zijn terug vrij lieten ze weten! Voor vrijgezellige dames geldt eigenlijk exact hetzelfde devies: hun respectievelijke wederhelften zijn terug beschikbaar. Daar zit een zekere Bartel Van Riet bij, ik ken dames die daar lichtjes ongemakkelijk van worden. 😀 Atlete Svetlana Bolshakova beviel van een zoon, Alexander. Hetzelfde kunnen we zeggen van ex Miss Belgian Beauty en tegenwoordig presentatrice bij TVL, Cynthia Reekmans, die de trotse moeder werd van dochter Leonie. Schrijfster Donna Tartt tot slot won de Pulitzerprijs voor haar roman ‘Het puttertje’.

Zoals altijd viel er ook minder goed nieuws te rapen. Niet dat ik mij geroepen voel om liberaal Karel De Gucht te verdedigen, maar blijkbaar vinden nogal wat mensen dat het proces van de man in de media moet worden gevoerd. Tot nader order ben je toch altijd onschuldig … tot het tegendeel is bewezen, of niet soms? ’t Is niet aan de man/vrouw in de straat om te (ver)oordelen. Al is het ongetwijfeld een dunne scheidslijn over wat er nu wél of niet gepermitteerd is. Dit jaar ook geen Werchter Boutique trouwens, vrij logisch na die doortocht van o.a. Muse vorig jaar. De meest perfide geesten hopen ongetwijfeld dat het festival een stille dood zal sterven. Wij gokken op een come-back in 2015. Ouwe rukker Silvio Berlusconi werd een klein beetje gestraft omdat hij de belastingen een beetje heel veel had opgelicht. Volgens berichten moet hij nu een jaar gemeenschapsdienst doen in een katholiek bejaardenhuis vol ouwe rakkers. Qua signaal naar andere belastingfraudeurs kan het alvast tellen: maak je maar geen zorgen als je de belastingsdienst tilt, we zetten jouw straf gewoon om naar gemeenschapsdienst zodat iedereen daar beter van wordt. Het populaire televisieprogramma ‘Pauw & Witteman’ heeft besloten om er na acht jaar mee op te houden. Bij de partij ROSSEM blijft het niets anders dan negatieve berichten regenen. Nog geen enkel politiek statement gehoord van hun zijde, maar wél al intriges gelezen van partijgenoten die seks hadden met mekaar (tegen betaling dan nog) en oppergoeroe Jean-Pierre raakte zopas zijn rijbewijs voor 15 dagen kwijt. De immens populaire reeks ‘Mad Men’ kende een dramatisch slechte seizoensstart voor reeks 7 (de laatste!) in de States. Stoppen op een hoogtepunt is blijkbaar iets wat de meeste tv-series blijkbaar niet wordt gegund. Men was eerst van plan om de eerste zeven afleveringen dit jaar uit te zenden, gevolgd door nog eens zeven in 2015. Men had dat namelijk ook met ‘Breaking Bad’ gedaan en dat had die reeks geen windeieren gelegd. Slechts nieuws van 25 jaar geleden, dat 25 jaar na datum voor puur kippenvel zorgde: de minuut stilte tijdens Liverpool-Manchester City n.a.v. de herdenking van de 96 doden (Hillsborough).

Doen we er ook terug een beetje goed nieuws bij? Bondscoach Marc Wilmots verlengde zopas zijn contract met vier jaar. Of dat écht goed nieuws is zal na het WK in Brazilië pas duidelijk worden denk ik. Parijs-Roubaix werd dit jaar gewonnen door Niki Terpstra exact 13 jaar na zijn landgenoot Servais Knaven. John Van Den Brom, de ex-trainer van Anderlecht, wordt dezer dagen in verband gebracht met FC Utrecht maar voor hetzelfde geld zit hij volgend seizoen gewoon in de dug-out bij AA Gent. Omdat het bijna Pasen is, deed cartoonist Jeroom (Humo) iets voor het goede doel met de Ferrari F430, waar Tom Boonen een heel jaar mee rondrijdt. Jeroom liet zich helemaal gaan en decoreerde de wagen van Boonen o.a. met diens eigen afbeelding, dolfijnen en een gigantisch boerenpaard. Volgende week meer nieuws uit de wereld, tenzij Jeroom mijn Porsche Panamera onder handen zou nemen. Ik zie het zo voor me: Maya Detiège zonder marcelleke én een expliciete seksscène van Anne Lee Greene op mijn wagen … in dat geval heb ik me minstens twee law suits op mijn nek gehaald vrees ik. 😉

Posted 17/04/2014 by ambijans in Algemeen