Archive for 07/05/2014

‘Delirium II’ (Javier Guzman) @ C-Mine   Leave a comment

Javier Guzman

Yep, het zal me weer een woensdag worden zeg! We moeten er ’s morgens vroeg op een fatsoenlijk uur uit om tickets te bestellen voor Prince in het Antwerpse Sportpaleis, namiddag gezellig gaan werken en ’s avonds nóg gezelliger ontspannen én genieten van Javier Guzman in Genk. Javier Guzman (1977) is één van de beste cabaretiers en stand-up comedians van Nederland. Deze geboren Spanjaard kwam als kind naar Nederland, studeerde er en won in zijn derde jaar Kleinkunst zowel de jury- als publieksprijs op het Leids Cabaret Festival. Hij is erg weinig in Vlaanderen te zien en dat is jammer, want deze man ontziet vooral zichzelf niet maar houdt het publiek tegelijkertijd een spiegel voor. Hij kwam in het nieuws door zijn alcoholverslaving maar tackelde dat nieuws door er een spraakmakende voorstelling van te maken. Waar Javier Guzman met “Delirium” al geen spaan heel liet van zijn alcoholverslaving, maakt hij in “Delirium II” zijn sex-, wiet-, medicijnen en cocaïneverslavingen met de grond gelijk. “Delirium II” neemt de kijker mee op een trip langs ongure straathoeken, afkickklinieken en een louterend bezoek aan een speelparadijs. Daarmee is het de meest autobiografische en confronterende show die Javier Guzman ooit maakte. Voor de liefhebbers: ‘Delirium I’ is integraal terug te vinden op zijn website. Lachen jongens! 😉

UPDATE

Omdat de voorverkoop van Princetickets ’s morgens vakkundig om zeep werd geholpen door de lui van Teleticketservice moesten wij ’s avonds tickethulplijn Inge inschakelen om aan het thuisfront voor ons allemaal tickets te scoren. Even over 20u (de voorverkoop van Prince was een minuut of zeven bezig) kreeg ik sms’jes van haar om te zeggen dat ze geen verwijzing naar het concert zag, daarna dat er ‘sold out’ meldingen waren bij de staanplaatsen … Euhm, wij nemen toch gewoon de zitplaatsen? Hanne (die niet eens meeging naar Prince kon zonder problemen inloggen op de ticketregistratie. Dus besloot ik Inge nog eens te bellen om te zeggen dat ze gewoon moest blijven proberen en dat ze vooral moest focussen op zitplaatsen. Op een gegeven ogenblik leek het te lukken, maar toen bleek dat er geen zes plaatsen meer naast elkaar waren. Omdat het zaallicht langzaam doofde, motiveerde ik Inge om toch nog even te proberen. Binnen de twee minuten een sms’je om te zeggen dat ze tickets van 83 euro per stuk had binnengehaald. Bij thuiskomst zagen we dat het ca. 35 minuten had geduurd alvorens de boel was uitverkocht. Wij zijn dus weer bij de ca. 15.000 gelukkigen in het Sportpaleis. Een aantal ontgoochelde fans hoopte op een tweede concert, maar dat zit er volgens de organisatie helaas niet in. Maar nu terug naar Javier Guzman.

Die kwam rond ca. 20u15 de C-Mine bühne opgelopen. Meer dan dezelfde rode kussens uit z’n vorige voorstelling had hij niet nodig en er was genoeg ruimte waar hij dankbaar gebruik van maakte. Mijn buurman had blijkbaar al vanaf minuut één moeite om de snel ratelende Javier goed te verstaan. Nu kon ik ‘m vrij goed begrijpen, maar ik heb de algemene indruk dat Vlamingen over het algemeen meer moeite moeten doen om Nederlanders te verstaan. Ik ken in mijn omgeving mensen die niet naar Nederland 1, 2 of 3 kijken omdat ze die mensen de helft van de tijd gewoon niet verstaan. Ik heb dat bijvoorbeeld bij FC De Kampioenen: op zoek naar humor die gewoon niet te vinden is, dus gaf ik het al snel op! 😀 Anyways, Javier Guzman was gedurende één uur en drie kwartier zijn snedige zelve. Goeie interactie met zijn publiek, dat nogal aan de jonge kant was, hier en daar een uitzondering niet te na gesproken. En er waren blijkbaar ook hele jonge mensen in de zaal: Boya (?), een 12-jarige meid uit Hasselt, was met haar vader naar de voorstelling gekomen. Dat inspireerde Javier om iets dieper op de kwestie in te gaan: had haar vader de kleine lettertjes niet gelezen, had het woord ‘Delirium II’ geen belletje doen rinkelen dat er ook al een eerste deel was geweest over verslavingen enzovoorts. Hij deed het wél op een vriendelijke manier, maar je zag ‘m toch denken van: ’12 jaar? Nee, zo jong heb ik ze nog niet vaak meegemaakt!’ Toen de jongedame vertelde dat ze ooit comédienne hoopte te worden vroeg Javier haar gewoon op het podium. Hij zou zelf wel eventjes op de eerste rij gaan toekijken. Geen probleem voor die meid van 12 die zich gewoon voorstelde en daarna wat begon te praten tegen het publiek. Nee, lef had ze wel … de humor spaart ze op voor later. Na de show zag ik haar met een album rondlopen, volgens mij wilde ze graag een handtekening van Javier scoren. Over de voorstelling van Guzman enkel maar positieve geluiden trouwens van mijn kant. Geheel toevallig kruiste deze voorstelling net mijn pad, nadat ik enkele dagen geleden het boek van Doe Maar drummer René Van Collem, ‘Heroïne godverdomme’, helemaal had uitgelezen. De voorstelling was dus bij momenten zeer herkenbaar. Ik overweeg trouwens om ergens te lande te gaan kijken naar zijn nieuwe voorstelling ‘Absurd verlicht’. We’ll keep you posted!

Posted 07/05/2014 by ambijans in Humor, Theater