‘Niets weerstaat de nacht’ (Delphine de Vigan)   Leave a comment

Delphine de Vigan

Nee mevrouw, wij zijn niet altijd seksistisch. Ja soms misschien een beetje, maar zeker niet altijd. Sterker nog, vandaag brengen we zelfs een literaire tip die de beste aller vrouwen (mijn moeder) doet voor iedereen die al eens een boek ter hand neemt. Ze las eerst een ander boek van dezelfde auteur (‘Dagen zonder honger’), dat ze ook niet slecht vond. ‘Niets weerstaat de nacht’ is echter een prachtboek, dixit mijn moeder. Wie ben ik dan om haar ongelijk te geven? Ze leest op jaarbasis wellicht meer boeken dan ondergetekende, dus wil ik haar dit keer een best wel betrouwbare referentie noemen. Voilà, maar waar gaat het boek precies over en wie is die Delphine de Vigan?

Nadat ze haar moeder dood heeft aangetroffen, gaat Delphine de Vigan op zoek naar de vrouw achter haar moeder. Ze stuit daarbij op de meest ontroerende herinneringen en de donkerste familiegeheimen, maar ook op de vraag wie haar moeder echt was. Want: welke versie van haar moeders verhaal is het meest waarheidsgetrouw? En: hoe goed ken je je ouders nu écht en hoe betoon je ze na hun dood respect? Te midden van de uitbundige vreugde en de voortdurende aanwezigheid van rampspoed die haar familie kenmerken, vertelt Delphine de Vigan haar eigen verhaal. Met het afscheid van haar moeder, die zichzelf op 61-jarige leeftijd doodde, is voor haar dochter de noodzaak geboren het complexe, in raadselen gehulde verleden van haar moeder te ontrafelen. Ooit was haar moeder, die opgroeide in een kinderrijk en ogenschijnlijk gelukkig gezin, een veelbelovend kindsterretje. Vanaf het moment dat zich binnen dat gezin tragische maar onbespreekbare gebeurtenissen aandienen, ontwikkelt zij zich tot een breekbare, introverte, ontroostbare vrouw. Met een schrijnend gevoel van onmacht moet de dochter aanzien hoe de neergang zich voltrekt aan haar moeder, die lijdt aan een ernstige psychische stoornis. ’t Is een autobiografische roman van de Franse auteur (1966), die onder het pseudoniem Lou Delvig debuteerde met ‘Jours sans faim'(2001), waarnaar ze in haar jongste, veelvuldige bekroonde roman verwijst. Met de nodige prudentie en in een geserreerde stijl richt de dochter een indrukwekkend monument op voor haar moeder, dat in de fraaie Nederlandse vertaling voor een breed publiek toegankelijk is. Met haar zesde boek werd ze in 2011 de meestbekroonde auteur in Frankrijk. Er werden in Frankrijk alleen intussen meer dan 500.000 exemplaren van verkocht. Naast romans schrijft ze ook filmscenario’s. De Vigan woont in Parijs met haar twee dochters.

Posted 30/05/2014 by ambijans in Literatuur

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: