Archive for 01/06/2014

Best music of 2014 (juni)   Leave a comment

Howling Bells

Na deze releasemaand zal het vermoedelijk twee maandjes behelpen zijn om voldoende sterk materiaal naar boven te halen, al gaan we zeker een verantwoorde poging ondernemen om toch iets deftigs te presenteren in juli én augustus. Deze junimaand was het weer een fluitje van een cent, zoals jullie hieronder kunnen zien. We trappen deze maand af met een Australische band, Howling Bells, die sinds 2004 vier albums op ons loslieten. In deze band de aantrekkelijke Juanita Stein, die er samen met één van haar twee tweelingbroers en two other lads deel van uitmaken. Blijkbaar was ook vader Stein een musicus en moeder was een actrice. Artistieke familie m.a.w. ‘Your love’ staat op cd nummer 4, ‘Heartstrings’ getiteld.

Afgaande op de naam Hamilton Leithauser denken wij spontaan aan iemand die fout zat in de oorlog, maar niets is minder waar. De brave man zit in The Walkmen, maar bij die band hebben ze eind 2013 op de pauzeknop gedrukt en die pauze zou wel eens lang kunnen duren. Dus knutselde hij z’n solodebuut ‘Black Hours’ in mekaar en daarop kan je ‘Alexandra’ terugvinden. Hij krijgt daarbij trouwens nog hulp van iemand die actief is bij Vampire Weekend. Kan niet slecht zijn, toch?

In de jaren ’90 was de genaamde James een graag geziene/gehoorde gast in de Manchester scene. Al doofde zijn succes ogenschijnlijk even snel uit als de toenmalige hype die over onze aardbol trok. James heette in werkelijkheid Tim Booth en verzamelde destijds een schare muzikanten rond zich. Van 2001 tot 2007 lag de band op apegapen, waarna er met hernieuwde moed tegenaan werd gegaan. In 2008 kwam er een nieuwe cd uit die het vrij aardig deed en zes jaar later is ‘La petite mort’ klaar waarop  ‘Moving on’ staat.

Nu we het toch over verrijzenissen hebben, kunnen we meteen doorschakelen naar Chrissie Hynde, tot nader order nog steeds actief als zangeres bij The Pretenders. Chrissie bleef echter niet bij de pakken zitten sinds de laatste release (2008) van haar band. Ze verleende vocale steun bij tal van bevriende muzikanten, maar op haar 62-ste kriebelde het om eens een solocd uit te brengen. ‘Dark sunglasses’ staat op ‘Stockholm’, een plaat waar wij om één of andere reden sympathie voor zouden kunnen opvatten.

Vroeg of laat schrijft er iemand ongetwijfeld nog eens een biografie over Morning Parade volgens mij. Twee van de vijf groepsleden kenden elkaar van school en werkten later samen als arbeiders. Met nog een derde maat erbij richten ze in eerste instantie een andere band op, die zich spiegelt aan o.a. Elbow en Radiohead waar ze allen fan van zijn. In het studentenmilieu komen ze al snel twee andere muzikanten tegen waarmee het klikt. Het duurt niet lang of ze slepen een platencontract in de wacht (terwijl ze nochtans vinden dat ze niet klaar zijn voor het grote werk), waarna ze in 2012 hun debuut uitbrengen.  ‘Alienation’ staat op ‘Pure adulterated joy’.

‘Waar blijven mensen naar kijken?’ dachten de gasten van Parquet Courts. Film gewoon het doen en laten van een kat en klaar is kees! Dat deden ze dus bij ‘Sunbathing animal’ dat op de gelijknamige cd staat. Stonden vorig jaar nog op Pukkelpop (helaas gemist!) dus eigenlijk ook een beetje op de rand van hun grote doorbraak.

Kasabian is ondertussen ruim 15 jaar actief, dus voor hen gaat die vlieger niet meer op. ’t Is een heel regelmatige band, die na een tijdje in de studio steevast met een kraakvers nieuw album komt aanzetten. ‘eez-eh’ is terug te vinden op ’48:13′, hun alweer vijfde worp.

Klaxons is een band die ik zeer te pruimen vind. Hun twee eerste cd’s zijn gewoon steengoed. In 2007 zag ik hen spelen op ‘I Love Techno’, iets wat door bepaalde muziekpuristen absoluut niet op prijs werd gesteld. ‘Dance is dance, rock is rock!’ luidde hun strenge oordeel. Ook al waren de synths vrij prominent aanwezig bij Klaxons. ‘Mensen met oog/oorkleppen’, je kan ze dus overal terugvinden. Ik wacht nog steeds op het allereerste festival dat zij zullen organiseren. ‘There is no other time’ staat op ‘Love Frequency’ en ik moet er toch eventjes aan wennen.

First Aid Kit staat dit jaar op Pukkelpop en voor alle zekerheid ga ik toch eens checken of de zusjes Johanna en Klara Söderberg er mogen wezen. Ze komen uit Zweden, een plek die bekend staat om haar mooie deernes. Anyways, First Aid Kit verbaasden vriend en vijand met ‘The Lion’s roar’ uit 2012. ‘My silver lining’ staat op opvolger ‘Stay Gold’. Lees er in augustus zeker mijn Pukkelpopbijdrage eens op na. 😉

Imogen Heap is eigenlijk ook zo’n geheimtip die al een tijdje meegaat. ’t Is een Britse singer-songwriter die eerst in de band Frou Frou zat. In 2009 won ze een Grammy voor één van haar albums, meestal een stevige indicatie dat er talent in het spel is. ‘Me the machine’ staat op ‘Sparks’, een plaat waar we toch weer vijf jaar op hebben moeten wachten.

Het New Yorkse indietrio The Antlers werd opgericht in 2006 als het slaapkamerproject van zanger-gitarist Peter Silberman. Er kwamen nog wat muzikanten bij en de sound verbeterde gevoelig. Een cd later werden ze zelfs de persoonlijke favoriet van Pitchfork. Op hun nieuwste cd ‘Familiars’ zullen ze het experiment niet schuwen, want ze haalden een producer in huis die o.a. werkte met Yeah Yeah Yeahs, Future Islands en Beach House‘Palace’ staat daar dus ook op.

How to dress well zoals hij ooit werd aangekondigd voor een concert: ‘hij brengt moderne R&B uit, waar melancholie en sensualiteit, bling bling en seksualiteit vervangen. Onze doctor in de filosofie pakt de luisteraar in vanaf de eerste noot. Nachtelijk, zacht als een wolk, luchtig, … de man schuimt de waardige kritieken van de grootste meteorologen af. Met andere woorden, het komt neer op een soort van experimentele pop die je zintuigen streelt. Luister gewoon naar ‘Repeat pleasure’ uit ‘What is this heart?’.

Luke Abbott is een jongeman uit Groot-Brittannië die experimentele elektronische muziek maakt op Border Community, het label van o.a. James Holden, Nathan Fake en Fairmont‘Amphis’ staat op ‘Wysing Forest’. In de clip is overigens duidelijk wat er met ‘experimenteel’ wordt bedoeld. Ik denk dat ik morgen ook eens een boswandeling ga maken!

En we gaan er deze keer uit met een oude rot die David Gray heet. De man is immens populair in Ierland (‘White ladder’ is daar nog steeds het best verkochte album aller tijden) en hij heeft ook in ons land heel wat trouwe fans (zo ondervond ik in mijn vriendenkring). ‘Gulls’ staat op ‘Mutineers’, alweer zijn elfde cd.

Ook voor volgende blinkende schijfjes kan je een extra sprintje trekken richting platenboer: PAWS, Peter Murphy, Paul Weller, Walter Trout, Godflesh, Martyn, 50 Cent, Die Antwoord, Meshell NdegeocelloClap Your Hands Say Yeah, Joe Henry, Bob Mould, Camper Van Beethoven, Loudness, Uriah Heep, Tesla, Passenger, Anathema, Tom Vek, José James, Rival Sons, Third World, Maxi Priest, Mary Gauthier, Lana Del Rey, TiëstoVenetian Snares, Marc Almond, Deadmau5, Linkin Park, Jennifer Lopez, The Felice Brothers, Willie Nelson, Ed Sheeran, The Flaming Lips, GusGus, Mastodon, Rubén Blades, George Ezra en Madball. Tot volgende maand … tevens de eerste vakantiemaand. Mocht er bijna niets uit de bus komen, dan wil ik jullie hier best vervelen met een exposé over tuinkruiden, bospaddenstoelen of splijtzwammen. In het ergste geval kunnen we altijd nog een boompje opzetten over de impasse in onze politiek.

Posted 01/06/2014 by ambijans in Muziek