Archive for 10/06/2014

Arcade Fire @ Sportpaleis   Leave a comment

Arcade Fire

Vier steengoede cd’s, twee magistrale Pukkelpopdoortochten (2005 en 2007), dus meer hadden wij niet nodig om tickets te scoren voor hun doortocht in het Antwerpse Sportpaleis vanavond. Gisteravond stonden ze op Pinkpop, waar ze een feestje hadden willen bouwen maar een heftige storm zorgde ervoor dat ze een half uur vroeger dan voorzien de aftocht bliezen. Gelukkig zitten we vanavond veilig onder dak. Een mooie romance, daar begint het allemaal mee voor Arcade Fire. Wanneer Win Butler en Régine Chassagne elkaar voor de eerste keer ontmoeten, zijn ze meteen onder de indruk van elkaar en hun muzikaal talent. De twee worden onafscheidelijk en gaan samen nummers schrijven. De fundamenten voor Arcade Fire zijn gelegd. De Canadese rockgroep breekt door met zijn eerste langspeler ‘Funeral’ (2004), meteen goed voor een Grammy-nominatie voor ‘Alternative Album of the Year’. Als later het decennium op z’n einde loopt, sleept de plaat een bekroning van Rolling Stone als ‘beste album van de jaren ‘00’ in de wacht. Ook opvolger ‘Neon Bible’(2007) heeft een Grammy-nominatie op zijn naam staan en komt bij uitgave meteen op nummer 2 binnen in de Amerikaanse en Britse charts. Maar de band gooit vooral met ‘The Suburbs’ (2010) hoge ogen. Het regent prestigieuze prijzen voor de Canadezen, waaronder de Grammy Award voor ‘Album of the Year’ en ‘Best International Album’ op de BRIT Awards van 2011. In België bestormt de plaat onze hitlijsten en behaalt ie uiteindelijk een gouden status. Iedereen is het er intussen over eens dat Arcade Fire in het lijstje van de beste bands ter wereld thuishoort. En zij die de zeskoppige groep al live aan het werk konden zien, weten ook dat zij één van de beste (zoniet dé beste) livebands op aarde zijn. De broers Win Butler en William Butler, Régine Chassagne, Jeremy Gara, Tim Kingsbury en Richard Reed Parry gaven in november vorig jaar nog een schitterend en exclusief optreden in de Hallen van Schaarbeek, om de release van hun vierde studioalbum ‘Reflektor’ in stijl te vieren. In slechts enkele minuten tijd was het concert hopeloos uitverkocht, met heel wat teleurgestelde fans tot gevolg. Wij gaan voor de herkansing: het voorprogramma wordt straks verzorgd door Owen Pallett.

UPDATE

Vooraf werkten we een tijdsschema uit voor onze trip naar het Antwerpse Sportpaleis, maar die planning liep lichtjes anders but hey guess what … al bij al werd dat net een ferme meevaller. Misschien in de toekomst afstappen van een té meticuleuze indeling en meer aan het toeval overlaten? Het leven was dus aan de durvers! Ons vertrek uit Zonhoven kwam pas om 18u30 in plaats van 18u. We namen het Inge (werkende moeder met twee kinderen) niet eens kwalijk. Gelukkig geen al te grote drukte richting afrit Geel Oost, waar Bart en kids ons net stonden op te wachten. Van daaruit liep het ook vlotjes naar Zandhoven, waar we de kinderen aan de goede zorgen van Charlotte konden toevertrouwen. Oorspronkelijk dachten we te gaan parkeren op ons vertrouwde plekje langs de Te Couwelaarlei, van waaruit je dan 15 minuutjes moet wandelen naar het Sportpaleis. Bart nam echter de afrit Deurne, terwijl je voor ons punt één afrit verder had afgemoeten. Geen nood, na eventjes aanschuiven zien we het blauwe puntdak van het Sportpaleis al opdoemen. Het is even over half 8 en we maken het onszelf bijzonder makkelijk door de parking recht tegenover de concerttempel te gebruiken. Enkele minuutjes wandelen en we zijn na ons drankje nog ruim op tijd om het voorprogramma nog mee te pikken. Over Owen Pallett kunnen we vrij kort zijn: in een nagenoeg lege ruimte mogen openen voor Arcade Fire is geen cadeau. Owen Pallett is op cd onwaarschijnlijk tof om naar te luisteren en ‘live’ was het best genietbaar, maar niet in zo’n immense bunker als het Sportpaleis. Zet zoiets in de Club op Pukkelpop en zijn intimistische liedjes zouden zonder twijfel effect hebben gesorteerd. Om 20 voor 9 geeft Pallett de regie in handen van een dj die veel soul en reggae de ether instuwt om daarmee een ideaal bruggetje te slaan naar Arcade Fire, dat om 21u20 uiteindelijk het concert opent.

Het is te zeggen, ze worden op de bühne in eerste instantie vervangen door een gemaskerde fake band, die ontgoocheld afdruipt wanneer het échte Arcade Fire arriveert. Meteen het sein om potig af te trappen met ‘Normal person’, gevolgd door het schitterende ‘Rebellion (lies)’, ‘Joan of Arc’ (met achtergrondprojectie), ‘Rococo’ en het prachtige ‘The Suburbs’ (met op de achtergrond de videoclip). Wij merkten enkele opvallende dingen: het Sportpaleis is niet tot de nok gevuld (terwijl we dachten dat AF toch een redelijk goede reputatie had in ons land), de sfeer is uitgelaten en een deel van het publiek grijpt die gelegenheid aan om voortdurend te klappen (niet erg, zolang men netjes in de maat klapt), iets wat helaas niet altijd het geval was. Volgens mij hebben ze zelfs volk betaald om te klappen! 😉 Het geluid is immer én altijd een euvel in het Sportpaleis. De betonnen bunker werkt heel vaak tegen zodat er een geluidsbrij ontstaat. Tenzij er degelijke muzikanten op het podium staan, dus bij AF viel het behoorlijk mee moet ik zeggen. ‘Ready to start’, een heel degelijke versie van ‘Neighborhood #1 (Tunnels)’, ‘We exist’ (met dansende booties op de achtergrond), een prima ‘No cars go’ en ‘Haïti’ waarin voor het eerst een prominentere rol was weggelegd voor Régine Chassagne. Dan is het toch altijd weer je hart vasthouden. Want ik heb Régine al wisselende zangprestaties weten leveren. In Antwerpen viel het wonderwel mee. Met ‘Afterlife’, ‘It’s never over (Oh Orpheus)’ (Régine vooraan apart tussen het publiek in de buurt van een glinsterend creatuur), ‘Sprawl (Mountains beyond Mountains)’ (opnieuw met een toonvaste Régine) en ‘Reflektor’ loodsten ze ons vakkundig richting bisronde. De fake band gaf een aanzet met ‘Ça plane pour moi’ van onze eigen Plastic Bertrand, waarna de band overnam met ‘Neighborhood #3 (Power out)’, ‘Flashbulb eyes’ dat naadloos overliep in een feestelijk ‘Here comes the night time’ (met slingers en tonnen confetti als toetje) en de verwachte afsluiter ‘Wake up’. Honderd zalige minuten die even over elf uur voorbij waren gevlogen en uitmondden in ‘Rebel rebel’ van David Bowie. Volgens mij een vast gegeven in het Sportpaleis? Wegraken van de parking was een fluitje van een cent en eens we op de snelweg waren ging het nóg sneller! Om 10 over 12 stonden we in Zonhoven al op de stap. Nu wordt het weer uitkijken naar Pukkelpop en daarna wacht er ons vast nog wel een groter concert. We zien wel wat het wordt!

Posted 10/06/2014 by ambijans in Concert, Muziek