Archive for november 2014

Retroplaat van de week (31) Jeff Buckley   Leave a comment

jeff buckley

De singer-songwriter die deze week onze editie opvult had immens veel talent, maar hij kreeg helaas niet de mogelijkheid om dat talent ten volle tentoon te spreiden. Jeff Buckley was amper dertig jaar oud, toen hij in mei 1997 verdronk na een duik in de Wolf River Marina rivier in Memphis. Tal van speculaties doken in de loop der jaren op over de exacte doodsoorzaak (zelfmoord, depressie, drugs), maar wellicht werd een gevaarlijke onderstroom hem uiteindelijk fataal. Zijn vader, Tim Buckley, kwam eveneens op 28-jarige leeftijd om het leven na een overdosis. Vandaar dat de geruchtenmolen op volle toeren bleef draaien. Bij leven nam Jeff Buckley slechts twee cd’s op, maar er waren plannen voor een derde cd in het noodlottige jaar 1997. Postuum kwamen er later nog een aantal cd’s bij. Zijn verloofde in die dagen, Joan Wasser, zou later ook in de muziek opduiken onder de artiestennaam Joan As Police Woman. We willen vandaag graag ‘Grace’ in the picture plaatsen, waarop naast het weergaloze titelnummer o.a. ook ‘So real’ en ‘Hallelujah’ hun plaats hebben. Wie totaal geen zin heeft in Super Sunday op Sporting Telenet, kan zijn zondag ook gewoon doden met een integraal linkje naar dit magistrale staaltje van Buckley’s oeuvre. Een engelenstem zoals je ‘m nog zelden hoort!

Posted 30/11/2014 by ambijans in Muziek

‘Dance! Dance! Dance!’ (Arsenal) @ CCHA   Leave a comment

arsenal

In april waren we er al bij in de Lotto Arena in Antwerpen, dus voor mij is het de tweede keer Arsenal dit jaar. Arsenal dus. Dan denken we al lang niet meer aan die Britse voetbalploeg, maar wel aan één van de meest geliefde bands in België. Hendrik Willemyns en John Roan vormen de harde kern van de groep die zich sinds 1999 continu blijft heruitvinden. Met ‘Dance! Dance! Dance!’ gaat gaan ze nog een stap verder: door de combinatie van film en concert brengt Arsenal op een originele manier een verhaal over stilstand en beweging met muziek als motor. Het filmgedeelte van Dance! Dance! Dance! – geschreven en geproduceerd door Hendrik Willemyns in samenwerking met de Japanse regisseur Ken Ochiai – speelt zich af in Japan; het muzikale luik combineert onuitgegeven soundtrackmateriaal met bekender werk. Tokio 2012. Een oude wet uit 1948 die het dansen verbiedt wordt opnieuw van kracht. Overal in Japan worden discotheken gesloten. Dik tegen de zin van Natsuko die erop uit is de nacht van 11 maart onvergetelijk te maken. In haar zoektocht kruist ze het pad van Furu, een DJ die de laatste platen van zijn carrière draait en vastbesloten is die avond een einde aan zijn leven te maken. Sinds de tsunami exact één jaar eerder het leven beëindigde van zijn ex-vriendin wordt hij geplaagd door een spookceremonie die zich elke nacht buiten aan zijn raam afspeelt. De ontmoeting met Natsuko geeft hem de kans nog één keer zijn tragische verhaal te vertellen. Na de première tijdens het Filmfestival van Gent is deze unieke beleving van live muziek en film voor Limburg exclusief te bekijken én te beluisteren in cultuurcentrum Hasselt. De titel van deze voorstelling is trouwens ontleend aan een boek van Haruki Murakami, doch dit geheel terzijde! 😉

UPDATE

Een bijna uitverkochte theaterzaal in het CCHA ging op het puntje van zijn of haar stoel zitten om te kijken én luisteren naar ‘Dance! Dance! Dance!, de film die werd gedraaid bij de laatste cd van Arsenal, ‘Furu’. Veelal jeugdige, jonge mensen met hier en daar een iets oudere kop. Dit keer geen bühne met instrumenten maar een groot filmscherm, waarachter de band stond opgesteld. Wie zich aan een uitgebreid concert van de band had verwacht was eraan voor de moeite, want dat kwam er gewoon niet. Het waren meer bits & pieces die soundtrackgewijs de film ondersteunden. Het geheel werd ‘live’ ingespeeld in ca. 70 minuten. Visueel viel de film absoluut te pruimen, al had ik er als fervente taalnazi uiteraard problemen mee dat men al dadelijk in het begin ‘iemands’ spelde als iemand’s, een onvergeeflijke spelfout wat mij betreft. Voor de rest werd de band regelmatig zelf figurant in de film, zeker op die momenten dat ze mooi uitgelicht op de achtergrond meespeelden. Persoonlijk betaal ik liever iets meer om Arsenal bezig te zien in de Lotto Arena (zoals in april het geval was), maar af en toe maak ik graag een uitzondering. Na afloop in het theatercafé was het self service toen we onze drank moesten bestellen. Hopelijk maken ze daar geen slechte gewoonte van! 😉

Posted 29/11/2014 by ambijans in Concert, Muziek

‘Nightcrawler’ (Dan Gilroy)   Leave a comment

nightcrawler

Los Angeles. Lou Bloom (Jake Gyllenhaal) is een gedreven jongeman die wanhopig op zoek is naar een baan. Hij ontdekt de snelle wereld van misdaadverslaggeving in de Amerikaanse miljoenenstad en worstelt zich al snel tussen de die-hard freelance journalisten die auto-ongelukken, branden, moorden en andere chaotische toestanden filmen voor de vele nieuwsstations in de stad. Als ‘nightcrawler’, iemand die de politieradio continu in de gaten houdt en hoopt op slachtoffers, doet Lou er alles aan om snel geld te verdienen. Zijn materiaal slaat aan bij tv-veteraan Nina (Rene Russo), maar tijdens zijn zoektocht naar nieuws vervaagt de grens tussen toeschouwer en deelnemer en wordt Lou al snel de ster van zijn eigen verhaal. Een nieuwe prent met Gyllenhaal is voor mij altijd weer smullen geblazen, want in de loop der jaren ontpopte hij zich tot een geweldige acteur, misschien wel één van mijn lievelingsacteurs. De film weet ook ontzettend goed die ranzige sfeer weer te geven van de achtervolgingscultuur en de jacht op primeurs van de Amerikaanse nieuwszenders. Hoe spectaculairder en ongenuanceerder, hoe beter. Alles voor de kijkcijfers! De link naar ‘Drive’ is inderdaad snel gelegd, maar Gyllenhaal had net zo goed de protagonist van ‘American Psycho’ kunnen zijn. ‘Nightcrawler’ geeft ons een griezelig gedramatiseerd inkijkje in de werkwijze van tv-stations die nieuws uitzenden in de VS. Een film die grappig, cynisch én eng tegelijk is maar helemaal wordt gedragen door de acteerprestatie van Jake Gyllenhaal. De acteur die bijna vijftien kilo verloor voor deze film zet weer een geweldige prestatie neer in deze film die Dan Gilroy schreef en regisseerde. Misschien aardig om te weten: regisseur Gilroy is in het échte leven de echtgenoot van Rene Russo. Om af te sluiten krijgen jullie uiteraard nog een trailer!

Posted 28/11/2014 by ambijans in Film

‘De Laatkomer’ (Noord Nederlands Theater) @ CCHA   Leave a comment

de laatkomer

Als we één boek mogen noemen dat ons in 2013 tranen van het lachen heeft bezorgd, dan is dat zeker ‘De Laatkomer’ van Dimitri Verhulst. Het zal straks een heus huzarenstuk moeten worden willen wij achteraf niet naar huis gaan met de gedachte ‘Het boek was eigenlijk beter dan het toneelstuk’. “Het is ontroerend in feite, want je begint te schrijven aan een boek in alle eenzaamheid, in alle onwetendheid ook over wat het gaat worden. Vervolgens is het klaar en dan belt Ola mij niet veel later. Zij spreekt met zo veel liefde over het boek, dat ik zeg: ‘ik voel dat jouw hart ligt bij ‘De laatkomer’, doe er jouw ding mee. Ik ga me er niet mee bemoeien, ik wil jouw creativiteit niet fnuiken. En uiteindelijk zijn we nu hier en is het een hele mooie voorstelling geworden. Ontroerend waar het ontroerend moet zijn, pijnlijk waar het pijnlijk moet zijn, de humor blijft gehandhaafd en tot mijn grote verbazing zijn mijn teksten overeind gebleven. Ik ben een zeer tevreden man. Het is met respect voor mijn werk en mijn taal op de planken gebracht. Ola heeft haar theatrale visie, haar ritme, haar manier van vertellen eraan toegevoegd.” (Dimitri Verhulst na de première) Met ‘Fellini’ speelde NNT één van de mooiste voorstellingen van vorig seizoen. Nu laten ze zich inspireren door Dimitri Verhulst. Naar diens besteller volgt ‘De laatkomer’ het leven van Désiré, een man op leeftijd die weer plezier wil hebben in het leven en besluit revanche te nemen door zijn levenstragiek in te ruilen voor één groot feest. Hij belazert zijn omgeving door zich voor te doen als demente en incontinente grijsaard die op zijn einde afstevent. Hij creëert daarmee een vrijheid die hij tot dan toe niet kende. Met het nodige raffinement legt hij de weg af naar de vermeende staat van dementie en ontwricht hij het dagelijkse leven in het bejaardentehuis Home Winterlicht. Hier vindt ook de bloedstollende ontmoeting met zijn inmiddels demente jeugdliefde Rosa Rozendaal plaats. ‘De laatkomer’ is een hoopvol begin van een schitterend einde van een man die op de valreep het heft in eigen handen neemt en zichzelf terugvindt. Met zijn tekortkomingen daagt hij ons uit om nu te leven; niet morgen, niet overmorgen, niet volgend jaar. Maar NU, want anders gaat het leven echt aan je voorbij!

UPDATE

Nauwelijks een halfvolle zaal daagde op voor deze theaterbewerking van het boek dat Dimitri Verhulst vorig jaar schreef. In het begin was het wat zoeken en aftasten, maar naarmate de voorstelling vorderde kwam de herkenbaarheid van het boek steeds meer aan het oppervlak drijven. Bepaalde passages werden geschrapt, andere scènes werden wel gespeeld. Het decor was mooi functioneel: een soort van bejaardenhuisgang waar bejaarden door slenteren, met daarin de deuren van hun kamers. De muren werden volgeschreven met passages uit de ‘Ik ga op reis en ik neem mee …’ uitstapjes van de hoofdpersoon. Later werd die tekst overschreven met een andere kerngedachte van Désiré. Het decor kon naar voor geduwd worden en op het einde maakte men er twee delen van. Voor de rest was er enkel een groen grasveld dat de tuin symboliseerde en mooie, verknipte muziek die voor mij uitstekend de verzwolgen geheugens van de dementen weergaven. Dagelet doet meer dan 90 % van het werk in een monoloog, hier en daar komt er een verteller aan bod, af en toe komt zijn dochter voorbij. En een aantal figuranten die onsamenhangende gedachtes brabbelen of zich bezighouden met typisch dementengedrag. In dat geval een pluim voor die oudere man die de zich de hele tijd langs de leuning van de gang voortbeweegt. Het geheel gaf fantastisch goed weer hoe het er in de meeste rusthuizen aan toegaat. Bij momenten was het zeker grappig (maar geen ‘in een deuk liggen’ momenten), maar ’t is ook schrijnend omdat de situatie zo verdomd herkenbaar is. Prima theaterstuk!

Posted 27/11/2014 by ambijans in Humor, Theater

‘Slijk’ (Wouter Deprez) @ CCHA   Leave a comment

wouter deprez

In tegenstelling tot enkele andere voorstellingen van Wouter Deprez in het CCHA, waren we deze keer blijkbaar wat aan de late kant om tickets te bestellen. Hierdoor zitten we voor het eerst in de geschiedenis op het balkon. Vermoedelijk gaat dat toch een hele andere kijkervaring opleveren. Desalniettemin kijken we er weer helemaal naar uit. Wouter groeide op in het decor van de Eerste Wereldoorlog. Verblind door de meisjes en door de schaapachtigheid van zijn jeugd merkte hij er jarenlang nauwelijks iets van op. Maar op een dag moet een man graven naar zijn wortels. Nu keert Wouter terug en kijkt hij het verleden in de ogen. Hij vertelt wat die Groote Oorlog hem in het oor fluistert. Hij graaft bommen, botten en verhalen op. Hij zoekt uit waarom zijn grootvaders nooit gedecoreerd werden. Hij zingt de symfonie van de artillerie. Hij gaat het onmogelijke gevecht aan. Hoe maak je comedy van het ergste?

UPDATE

Zoals te verwachten viel bewoog Wouter Deprez zich weer vlotjes voort in een mooie wisselwerking tussen ernst en humor. Kan je een hele voorstelling ophangen aan WOI? Te oordelen naar de één uur en drie kwartier die wij in de zaal zaten dus wél. De muzikale ondersteuning op het podium zorgde op tijd en stond voor een mooie meerwaarde. We hebben niet zo vaak kunnen lachen als anders – vrij logisch – maar Wouter Deprez blijft een topentertainer. Hij zorgt voor een warme gloed, zelfs op momenten dat het boven in de nok van het CCHA wat chilly werd.

Posted 26/11/2014 by ambijans in Humor, Theater

Straffe 1000 (2156-2160)   Leave a comment

sade

Vandaag zijn wij ook eens solidair met de mensen die gisteren niet hebben gewerkt. Ik had hier een boeiende dissertatie kunnen neerpennen die mijn huis-tuin-keukenblog naar ongekende hoogtes had kunnen optillen, maar daar heb ik nu eens totaal geen zin in vandaag. Jullie moeten het dus stellen met altijd weer dezelfde voorgekauwde berichtjes. Yep, het leven is ongemeen hard voor wie hier zware verstrooiing had verwacht op ambijans’ blog. 😉 Al moeten we uiteraard niet overdrijven: Sade is een bloedmooie vrouw, Peter Wolf was ooit frontman bij J. Geils Band en is zelfs eventjes getrouwd geweest met actrice Faye Dunaway, Matrix was op het eind van de nineties (in de vorige eeuw) een referentie op het gebied van drum ‘n’ bass, Senegalees Habib Koité geniet bekendheid in de wereldmuziek en Julee Cruise bezorgt ons nog steeds puur kippenvel met de theme song van ‘Twin Peaks’. Niet van de kou dus, maar gewoon omdat het steengoed is! Meer cultureel nieuws sparen we op voor de komende dagen.

2156. The sweetest taboo – Sade (1985)

2157. Oo-Ee Diddley Bop! – Peter Wolf (1984)

2158. Temperament – Matrix (1999)

2159. Sarayama – Habib Koité (1997)

2160. Falling – Julee Cruise (1989)

julee cruise

Posted 25/11/2014 by ambijans in Muziek

Straffe 1000 (2151-2155)   Leave a comment

fats domino

We zetten het begin van onze week muzikaal in, maar komen graag nog eens terug op het afgelopen weekend. Zaterdagavond speelden we de 19de editie van de SJB quiz in de polyvalente zaal van de school. Vier keer winst, drie keer winst onder MM-vlag, één keer aan tafel bij Happy Ending. Twee MM’ers, Kurt van de Rand, Jessica en Joachim (allebei Vigor) en Steven maakten deel uit van onze ploeg. Gezellige avond gehad, al helemaal toen Kurt voor de enige solo slim zorgde met ‘Haaksbergen’. Met Lqv als één van de deelnemers wisten we gewoon dat winnen normaal geen optie zou zijn. Vorig jaar in een nieuw samengestelde ploeg vierde geworden met Caoutchouc Botte, dus dit jaar streefden we hetzelfde na. Vreemd wel dat ze opnieuw waren afgestapt van het linkconcept van vorig jaar. Op die manier blijft de SJB quiz een zeer atypische quiz om te spelen en dat bedoel ik helemaal niet negatief. Het staat elke opsteller uiteraard vrij om er zijn/haar eigen draai aan te geven. Morsen met punten wordt in de huidige context nog steeds flagrant afgestraft. Een superronde om punten in te lopen ontbrak helaas ook. Op die manier won Hammersmith Hardmen voor de derde opeenvolgende keer deze quiz. Net als Moedige Missers zijn ze nu uitgesloten van verdere deelname. Volgend jaar dus geheid een nieuwe winnaar! Vervelen deden we ons echter niet, want om de één of andere duistere reden (toen er een triviale vraag passeerde vermoed ik) opperde ik op zeker moment dat we het nummer ‘Laat de zon in je hart’ van Willy Sommers misschien nog moesten aanvullen. Wat denk je? Dat was precies de muziekvraag die de opstellers hadden uitgekozen. Exact dezelfde passage zelfs als op de TNS quiz va enkele weken geleden. Volgend jaar editie 20 met ongeveer hetzelfde team? Waarom niet!

2151. Blueberry Hill – Fats Domino (1956)

2152. I don’t want to set the world on fire – The Ink Spots (1941)

2153. Get up and boogie – Freddie James (1979)

2154. S.O.S. Fire in the sky – Deodato (1984)

2155. Needles and pins – The Searchers (1963)

the searchers

Posted 24/11/2014 by ambijans in Muziek