Archive for november 2014

Retroplaat van de week (31) Jeff Buckley   Leave a comment

jeff buckley

De singer-songwriter die deze week onze editie opvult had immens veel talent, maar hij kreeg helaas niet de mogelijkheid om dat talent ten volle tentoon te spreiden. Jeff Buckley was amper dertig jaar oud, toen hij in mei 1997 verdronk na een duik in de Wolf River Marina rivier in Memphis. Tal van speculaties doken in de loop der jaren op over de exacte doodsoorzaak (zelfmoord, depressie, drugs), maar wellicht werd een gevaarlijke onderstroom hem uiteindelijk fataal. Zijn vader, Tim Buckley, kwam eveneens op 28-jarige leeftijd om het leven na een overdosis. Vandaar dat de geruchtenmolen op volle toeren bleef draaien. Bij leven nam Jeff Buckley slechts twee cd’s op, maar er waren plannen voor een derde cd in het noodlottige jaar 1997. Postuum kwamen er later nog een aantal cd’s bij. Zijn verloofde in die dagen, Joan Wasser, zou later ook in de muziek opduiken onder de artiestennaam Joan As Police Woman. We willen vandaag graag ‘Grace’ in the picture plaatsen, waarop naast het weergaloze titelnummer o.a. ook ‘So real’ en ‘Hallelujah’ hun plaats hebben. Wie totaal geen zin heeft in Super Sunday op Sporting Telenet, kan zijn zondag ook gewoon doden met een integraal linkje naar dit magistrale staaltje van Buckley’s oeuvre. Een engelenstem zoals je ‘m nog zelden hoort!

Posted 30/11/2014 by ambijans in Muziek

‘Dance! Dance! Dance!’ (Arsenal) @ CCHA   Leave a comment

arsenal

In april waren we er al bij in de Lotto Arena in Antwerpen, dus voor mij is het de tweede keer Arsenal dit jaar. Arsenal dus. Dan denken we al lang niet meer aan die Britse voetbalploeg, maar wel aan één van de meest geliefde bands in België. Hendrik Willemyns en John Roan vormen de harde kern van de groep die zich sinds 1999 continu blijft heruitvinden. Met ‘Dance! Dance! Dance!’ gaat gaan ze nog een stap verder: door de combinatie van film en concert brengt Arsenal op een originele manier een verhaal over stilstand en beweging met muziek als motor. Het filmgedeelte van Dance! Dance! Dance! – geschreven en geproduceerd door Hendrik Willemyns in samenwerking met de Japanse regisseur Ken Ochiai – speelt zich af in Japan; het muzikale luik combineert onuitgegeven soundtrackmateriaal met bekender werk. Tokio 2012. Een oude wet uit 1948 die het dansen verbiedt wordt opnieuw van kracht. Overal in Japan worden discotheken gesloten. Dik tegen de zin van Natsuko die erop uit is de nacht van 11 maart onvergetelijk te maken. In haar zoektocht kruist ze het pad van Furu, een DJ die de laatste platen van zijn carrière draait en vastbesloten is die avond een einde aan zijn leven te maken. Sinds de tsunami exact één jaar eerder het leven beëindigde van zijn ex-vriendin wordt hij geplaagd door een spookceremonie die zich elke nacht buiten aan zijn raam afspeelt. De ontmoeting met Natsuko geeft hem de kans nog één keer zijn tragische verhaal te vertellen. Na de première tijdens het Filmfestival van Gent is deze unieke beleving van live muziek en film voor Limburg exclusief te bekijken én te beluisteren in cultuurcentrum Hasselt. De titel van deze voorstelling is trouwens ontleend aan een boek van Haruki Murakami, doch dit geheel terzijde! 😉

UPDATE

Een bijna uitverkochte theaterzaal in het CCHA ging op het puntje van zijn of haar stoel zitten om te kijken én luisteren naar ‘Dance! Dance! Dance!, de film die werd gedraaid bij de laatste cd van Arsenal, ‘Furu’. Veelal jeugdige, jonge mensen met hier en daar een iets oudere kop. Dit keer geen bühne met instrumenten maar een groot filmscherm, waarachter de band stond opgesteld. Wie zich aan een uitgebreid concert van de band had verwacht was eraan voor de moeite, want dat kwam er gewoon niet. Het waren meer bits & pieces die soundtrackgewijs de film ondersteunden. Het geheel werd ‘live’ ingespeeld in ca. 70 minuten. Visueel viel de film absoluut te pruimen, al had ik er als fervente taalnazi uiteraard problemen mee dat men al dadelijk in het begin ‘iemands’ spelde als iemand’s, een onvergeeflijke spelfout wat mij betreft. Voor de rest werd de band regelmatig zelf figurant in de film, zeker op die momenten dat ze mooi uitgelicht op de achtergrond meespeelden. Persoonlijk betaal ik liever iets meer om Arsenal bezig te zien in de Lotto Arena (zoals in april het geval was), maar af en toe maak ik graag een uitzondering. Na afloop in het theatercafé was het self service toen we onze drank moesten bestellen. Hopelijk maken ze daar geen slechte gewoonte van! 😉

Posted 29/11/2014 by ambijans in Concert, Muziek

‘Nightcrawler’ (Dan Gilroy)   Leave a comment

nightcrawler

Los Angeles. Lou Bloom (Jake Gyllenhaal) is een gedreven jongeman die wanhopig op zoek is naar een baan. Hij ontdekt de snelle wereld van misdaadverslaggeving in de Amerikaanse miljoenenstad en worstelt zich al snel tussen de die-hard freelance journalisten die auto-ongelukken, branden, moorden en andere chaotische toestanden filmen voor de vele nieuwsstations in de stad. Als ‘nightcrawler’, iemand die de politieradio continu in de gaten houdt en hoopt op slachtoffers, doet Lou er alles aan om snel geld te verdienen. Zijn materiaal slaat aan bij tv-veteraan Nina (Rene Russo), maar tijdens zijn zoektocht naar nieuws vervaagt de grens tussen toeschouwer en deelnemer en wordt Lou al snel de ster van zijn eigen verhaal. Een nieuwe prent met Gyllenhaal is voor mij altijd weer smullen geblazen, want in de loop der jaren ontpopte hij zich tot een geweldige acteur, misschien wel één van mijn lievelingsacteurs. De film weet ook ontzettend goed die ranzige sfeer weer te geven van de achtervolgingscultuur en de jacht op primeurs van de Amerikaanse nieuwszenders. Hoe spectaculairder en ongenuanceerder, hoe beter. Alles voor de kijkcijfers! De link naar ‘Drive’ is inderdaad snel gelegd, maar Gyllenhaal had net zo goed de protagonist van ‘American Psycho’ kunnen zijn. ‘Nightcrawler’ geeft ons een griezelig gedramatiseerd inkijkje in de werkwijze van tv-stations die nieuws uitzenden in de VS. Een film die grappig, cynisch én eng tegelijk is maar helemaal wordt gedragen door de acteerprestatie van Jake Gyllenhaal. De acteur die bijna vijftien kilo verloor voor deze film zet weer een geweldige prestatie neer in deze film die Dan Gilroy schreef en regisseerde. Misschien aardig om te weten: regisseur Gilroy is in het échte leven de echtgenoot van Rene Russo. Om af te sluiten krijgen jullie uiteraard nog een trailer!

Posted 28/11/2014 by ambijans in Film

‘De Laatkomer’ (Noord Nederlands Theater) @ CCHA   Leave a comment

de laatkomer

Als we één boek mogen noemen dat ons in 2013 tranen van het lachen heeft bezorgd, dan is dat zeker ‘De Laatkomer’ van Dimitri Verhulst. Het zal straks een heus huzarenstuk moeten worden willen wij achteraf niet naar huis gaan met de gedachte ‘Het boek was eigenlijk beter dan het toneelstuk’. “Het is ontroerend in feite, want je begint te schrijven aan een boek in alle eenzaamheid, in alle onwetendheid ook over wat het gaat worden. Vervolgens is het klaar en dan belt Ola mij niet veel later. Zij spreekt met zo veel liefde over het boek, dat ik zeg: ‘ik voel dat jouw hart ligt bij ‘De laatkomer’, doe er jouw ding mee. Ik ga me er niet mee bemoeien, ik wil jouw creativiteit niet fnuiken. En uiteindelijk zijn we nu hier en is het een hele mooie voorstelling geworden. Ontroerend waar het ontroerend moet zijn, pijnlijk waar het pijnlijk moet zijn, de humor blijft gehandhaafd en tot mijn grote verbazing zijn mijn teksten overeind gebleven. Ik ben een zeer tevreden man. Het is met respect voor mijn werk en mijn taal op de planken gebracht. Ola heeft haar theatrale visie, haar ritme, haar manier van vertellen eraan toegevoegd.” (Dimitri Verhulst na de première) Met ‘Fellini’ speelde NNT één van de mooiste voorstellingen van vorig seizoen. Nu laten ze zich inspireren door Dimitri Verhulst. Naar diens besteller volgt ‘De laatkomer’ het leven van Désiré, een man op leeftijd die weer plezier wil hebben in het leven en besluit revanche te nemen door zijn levenstragiek in te ruilen voor één groot feest. Hij belazert zijn omgeving door zich voor te doen als demente en incontinente grijsaard die op zijn einde afstevent. Hij creëert daarmee een vrijheid die hij tot dan toe niet kende. Met het nodige raffinement legt hij de weg af naar de vermeende staat van dementie en ontwricht hij het dagelijkse leven in het bejaardentehuis Home Winterlicht. Hier vindt ook de bloedstollende ontmoeting met zijn inmiddels demente jeugdliefde Rosa Rozendaal plaats. ‘De laatkomer’ is een hoopvol begin van een schitterend einde van een man die op de valreep het heft in eigen handen neemt en zichzelf terugvindt. Met zijn tekortkomingen daagt hij ons uit om nu te leven; niet morgen, niet overmorgen, niet volgend jaar. Maar NU, want anders gaat het leven echt aan je voorbij!

UPDATE

Nauwelijks een halfvolle zaal daagde op voor deze theaterbewerking van het boek dat Dimitri Verhulst vorig jaar schreef. In het begin was het wat zoeken en aftasten, maar naarmate de voorstelling vorderde kwam de herkenbaarheid van het boek steeds meer aan het oppervlak drijven. Bepaalde passages werden geschrapt, andere scènes werden wel gespeeld. Het decor was mooi functioneel: een soort van bejaardenhuisgang waar bejaarden door slenteren, met daarin de deuren van hun kamers. De muren werden volgeschreven met passages uit de ‘Ik ga op reis en ik neem mee …’ uitstapjes van de hoofdpersoon. Later werd die tekst overschreven met een andere kerngedachte van Désiré. Het decor kon naar voor geduwd worden en op het einde maakte men er twee delen van. Voor de rest was er enkel een groen grasveld dat de tuin symboliseerde en mooie, verknipte muziek die voor mij uitstekend de verzwolgen geheugens van de dementen weergaven. Dagelet doet meer dan 90 % van het werk in een monoloog, hier en daar komt er een verteller aan bod, af en toe komt zijn dochter voorbij. En een aantal figuranten die onsamenhangende gedachtes brabbelen of zich bezighouden met typisch dementengedrag. In dat geval een pluim voor die oudere man die de zich de hele tijd langs de leuning van de gang voortbeweegt. Het geheel gaf fantastisch goed weer hoe het er in de meeste rusthuizen aan toegaat. Bij momenten was het zeker grappig (maar geen ‘in een deuk liggen’ momenten), maar ’t is ook schrijnend omdat de situatie zo verdomd herkenbaar is. Prima theaterstuk!

Posted 27/11/2014 by ambijans in Humor, Theater

‘Slijk’ (Wouter Deprez) @ CCHA   Leave a comment

wouter deprez

In tegenstelling tot enkele andere voorstellingen van Wouter Deprez in het CCHA, waren we deze keer blijkbaar wat aan de late kant om tickets te bestellen. Hierdoor zitten we voor het eerst in de geschiedenis op het balkon. Vermoedelijk gaat dat toch een hele andere kijkervaring opleveren. Desalniettemin kijken we er weer helemaal naar uit. Wouter groeide op in het decor van de Eerste Wereldoorlog. Verblind door de meisjes en door de schaapachtigheid van zijn jeugd merkte hij er jarenlang nauwelijks iets van op. Maar op een dag moet een man graven naar zijn wortels. Nu keert Wouter terug en kijkt hij het verleden in de ogen. Hij vertelt wat die Groote Oorlog hem in het oor fluistert. Hij graaft bommen, botten en verhalen op. Hij zoekt uit waarom zijn grootvaders nooit gedecoreerd werden. Hij zingt de symfonie van de artillerie. Hij gaat het onmogelijke gevecht aan. Hoe maak je comedy van het ergste?

UPDATE

Zoals te verwachten viel bewoog Wouter Deprez zich weer vlotjes voort in een mooie wisselwerking tussen ernst en humor. Kan je een hele voorstelling ophangen aan WOI? Te oordelen naar de één uur en drie kwartier die wij in de zaal zaten dus wél. De muzikale ondersteuning op het podium zorgde op tijd en stond voor een mooie meerwaarde. We hebben niet zo vaak kunnen lachen als anders – vrij logisch – maar Wouter Deprez blijft een topentertainer. Hij zorgt voor een warme gloed, zelfs op momenten dat het boven in de nok van het CCHA wat chilly werd.

Posted 26/11/2014 by ambijans in Humor, Theater

Straffe 1000 (2156-2160)   Leave a comment

sade

Vandaag zijn wij ook eens solidair met de mensen die gisteren niet hebben gewerkt. Ik had hier een boeiende dissertatie kunnen neerpennen die mijn huis-tuin-keukenblog naar ongekende hoogtes had kunnen optillen, maar daar heb ik nu eens totaal geen zin in vandaag. Jullie moeten het dus stellen met altijd weer dezelfde voorgekauwde berichtjes. Yep, het leven is ongemeen hard voor wie hier zware verstrooiing had verwacht op ambijans’ blog. 😉 Al moeten we uiteraard niet overdrijven: Sade is een bloedmooie vrouw, Peter Wolf was ooit frontman bij J. Geils Band en is zelfs eventjes getrouwd geweest met actrice Faye Dunaway, Matrix was op het eind van de nineties (in de vorige eeuw) een referentie op het gebied van drum ‘n’ bass, Senegalees Habib Koité geniet bekendheid in de wereldmuziek en Julee Cruise bezorgt ons nog steeds puur kippenvel met de theme song van ‘Twin Peaks’. Niet van de kou dus, maar gewoon omdat het steengoed is! Meer cultureel nieuws sparen we op voor de komende dagen.

2156. The sweetest taboo – Sade (1985)

2157. Oo-Ee Diddley Bop! – Peter Wolf (1984)

2158. Temperament – Matrix (1999)

2159. Sarayama – Habib Koité (1997)

2160. Falling – Julee Cruise (1989)

julee cruise

Posted 25/11/2014 by ambijans in Muziek

Straffe 1000 (2151-2155)   Leave a comment

fats domino

We zetten het begin van onze week muzikaal in, maar komen graag nog eens terug op het afgelopen weekend. Zaterdagavond speelden we de 19de editie van de SJB quiz in de polyvalente zaal van de school. Vier keer winst, drie keer winst onder MM-vlag, één keer aan tafel bij Happy Ending. Twee MM’ers, Kurt van de Rand, Jessica en Joachim (allebei Vigor) en Steven maakten deel uit van onze ploeg. Gezellige avond gehad, al helemaal toen Kurt voor de enige solo slim zorgde met ‘Haaksbergen’. Met Lqv als één van de deelnemers wisten we gewoon dat winnen normaal geen optie zou zijn. Vorig jaar in een nieuw samengestelde ploeg vierde geworden met Caoutchouc Botte, dus dit jaar streefden we hetzelfde na. Vreemd wel dat ze opnieuw waren afgestapt van het linkconcept van vorig jaar. Op die manier blijft de SJB quiz een zeer atypische quiz om te spelen en dat bedoel ik helemaal niet negatief. Het staat elke opsteller uiteraard vrij om er zijn/haar eigen draai aan te geven. Morsen met punten wordt in de huidige context nog steeds flagrant afgestraft. Een superronde om punten in te lopen ontbrak helaas ook. Op die manier won Hammersmith Hardmen voor de derde opeenvolgende keer deze quiz. Net als Moedige Missers zijn ze nu uitgesloten van verdere deelname. Volgend jaar dus geheid een nieuwe winnaar! Vervelen deden we ons echter niet, want om de één of andere duistere reden (toen er een triviale vraag passeerde vermoed ik) opperde ik op zeker moment dat we het nummer ‘Laat de zon in je hart’ van Willy Sommers misschien nog moesten aanvullen. Wat denk je? Dat was precies de muziekvraag die de opstellers hadden uitgekozen. Exact dezelfde passage zelfs als op de TNS quiz va enkele weken geleden. Volgend jaar editie 20 met ongeveer hetzelfde team? Waarom niet!

2151. Blueberry Hill – Fats Domino (1956)

2152. I don’t want to set the world on fire – The Ink Spots (1941)

2153. Get up and boogie – Freddie James (1979)

2154. S.O.S. Fire in the sky – Deodato (1984)

2155. Needles and pins – The Searchers (1963)

the searchers

Posted 24/11/2014 by ambijans in Muziek

‘Gif’ (Lot Vekemans) @ TNT   Leave a comment

gif

Gisteravond werd het voor mij en enkele ‘at random’ uitgekozen teamleden een quizavond in mijn vroegere middelbare school (vijfde plaats met Vigor), vanavond bollen we met drie naar de Velinx in Tongeren voor de nieuwste productie van het Tongers Nieuw Theater, ‘Gif’ getiteld. Zes jaar na hun scheiding ontmoeten een man en een vrouw elkaar voor het eerst weer op de plaats waar hun enige kind begraven ligt. ‘Gif’ is een theatertekst van Lot Vekemans die in 2010 met deze tekst de Taalunie Toneelschrijfprijs won. ‘Gif gaat over mensen die proberen te leven met ‘wat er niet is en wel had moeten zijn’. Een intense dialoog tussen twee mensen die blijven zoeken naar dat ene woord, die ene beweging waarin het verleden tot rust zou kunnen komen.

UPDATE

Enkel positieve geluiden over het stuk in Tongeren gisteravond. Goed gespeeld, goed gedoseerd ook qua emoties, perfect ook qua timing zowel voor wat het toneelspel als de duur van het stuk betreft. Dit stuk leent zich ertoe om in één bedrijf (zonder pauze) te spelen. De twee bankjes in het decor gaven symbolisch goed de afstand tussen twee ex-echtelieden weer. Achteraf nog iets gaan drinken in de mooi gerenoveerde cafetaria van de Velinx. Al bij al een goedbestede zondagavond!

Posted 23/11/2014 by ambijans in Theater

Keek op de Week (113)   Leave a comment

claudia romani, de mooiste scheids van Italië

Bijna twee weken bleven jullie verstoken van mijn kleine kijk op de actualiteit. Die schade halen we nu een klein beetje in door hier fotomateriaal te posten van de 32-jarige Italiaanse schone, Claudia Romani, die tegenwoordig in Miami verblijft. Claudia heeft verschillende hobby’s, maar ‘op de catwalk lopen’ is niet haar lievelingstijdverdrijf. Ze heeft haar pijlen gericht op een carrière als vrouwelijke voetbalscheidsrechter. Onmogelijk? Ze behaalde ondertussen de benodigde diploma’s waardoor ze in principe al wedstrijden zou mogen fluiten in de Italiaanse Serie A en Serie B. De kans dat het er ooit van komt lijkt ons eerder gering. Het Italiaanse voetbal is niet alleen een machowereld, maar de vraag zal vooral zijn: ‘kunnen al die hitsige voetballers zich wel beheersen met zo’n vrouw op het veld?’ Er viel trouwens ook slecht nieuws te rapen in de wereld van de mooie vrouwen. Miss Honduras, Maria Jose Alvarado en haar zus Sofia werden begraven teruggevonden in het bergachtige gebied van Santa Barbara, op ongeveer 180 kilometer van de hoofdstad Tegucigalpa. De twee meisjes waren sinds vorige week vermist, toen ze samen na een feestje in een auto zonder kenteken verzeild geraakten. Plutarco Ruiz, de vriend van Sofia zou ruzie hebben gekregen met haar na een verjaardagsfeestje en uit woede zou hij de zussen hebben doodgeschoten. Volgens de politie zou Ruiz de oudste zus hebben doodgeschoten nadat hij jaloers was toen hij haar zag dansen met een andere man. Alvarado werd in april gekroond tot Miss Honduras en zou in december deelnemen aan de Miss World verkiezing in Londen. Honduras heeft besloten uit respect voor de vermoorde Alvarado geen vervanger naar de verkiezing te sturen. Beide vrouwen zijn ondertussen begraven.

Laat ons de negatieve spiraal nog eventjes doortrekken met enkele andere, droevige berichten. Voetbalclub KRC Genk draaide afgelopen seizoen bijna 7 miljoen euro verlies, vooral de hoge loonkosten lagen daaraan ten grondslag. De club zou in de toekomst terug willen inzetten op de eigen jeugd naar het voorbeeld van Anderlecht. Jarenlang was de situatie exact andersom. Het Nederlands voetbalelftal kreeg af te rekenen met een racismerel nadat een selfie opdook van enkele gekleurde Oranjespelers na de met 6-0 gewonnen EK-kwalificatiewedstrijd tegen Letland. De verontwaardiging was bijzonder groot na dit incident. Onze Rode Duivels bakten er werkelijk niks van tegen Wales in een saaie pot voetbal die terecht op een brilstand eindigde. Het trieste hoogtepunt was misschien de 8-jarige plompe Waalse jongen met hanenkam die vóór de wedstrijd eventjes in de camera knipoogde bij de teamopstellingen. Ook dit kereltje kreeg een hoop spottende reacties na zijn tv-optreden. ‘Elkaar afzeiken’ is tegenwoordig een nationale Vlaamse sport geworden. Dat ‘Safety First’ een tweede seizoen kreeg op VTM was (afgaande op de positieve commentaren in mijn kennissenkring) iets dat ik nog kon plaatsen. Dat men daar nu ook nog een film uit wil puren gaat mij dan weer te ver! Verwisselden o.a. het tijdelijke met het eeuwige: filmregisseur Mike Nichols (83), de hertogin van Alba (88), Big Bank Hank (58) van Sugarhill Gang, Amerikaans televisieproducent Glen A. Larson (77) en de Amerikaanse soulzanger Jimmy Ruffin (78). Het sterrenrestaurant De Karmeliet viel dan weer uit de gratie bij GaultMillau, de Amerikaanse rockgroep Interpol zit al enkele dagen vast in een sneeuwstorm en binnenkort wil men werk maken van een maximumsnelheid van 70 km/u op al onze gewestwegen. Seksuologe Goedele Liekens overweegt dan weer een borstverkleining in de toekomst, iets wat wij dan weer raar vinden: waarom zou ze haar sterke troeven nu weg willen doen?

Goed nieuws iemand? Linda Mertens van Milk Inc. werd samen met haar vriend Bo de trotse mama van dochter Lio, robot Philae landde op een komeet, Stefan Hertmans won de AKO Literatuurprijs en Sebastian Vettel verkast van Red Bull naar Ferrari, daardoor zal Fernando Alonso ook andere oorden opzoeken. De Kristallen Fiets was voor Greg Van Avermaet, de werkloosheid in ons land is voor het eerst sinds 2012 gezakt, het Hof van Cleve is door een prestigieus tijdschrift verkozen tot het op twee na beste restaurant ter wereld en het Nederlandse eredivisievoetbal krijgt een primeur: zij voeren vanaf volgend seizoen een videoref in. Acteur Chris Hemsworth werd door People verkozen tot ‘meest sexy man’. Nochtans was een andere acteur, Ryan Gosling, één van de grote favorieten. Die heeft echter zo’n godsgruwelijke hekel aan dit soort verkiezingen dat hij de prijs al enkele keren beleefd heeft geweigerd. Plaatsen waar jullie de komende tijd liever niet kunnen vertoeven: alle grote Limburgse kruispunten maandag a.s. omwille van de staking. De politievakbonden hebben aangekondigd dat het mogelijk is dat er enkele uren geen verkeerscontrole zal zijn. Gezellig! Tsja, het zit bij hen nog steeds diep dat ze langer zullen moeten blijven werken. Eenzelfde lot zijn de leerkrachten beschoren: volgens de bevoegde minister zullen zij twee à drie jaar langer moeten blijven werken. Op 8 en 15 december zal de luchthaven van Zaventem volledig worden platgelegd. Kruis dat dus ook maar in het rood aan in jullie agenda’s! Ik doe voorlopig geen stakingsaanzegging voor deze rubriek, tenzij ik alsnog overstag ga en professionele tv-kijker wordt bij Netflix. Het zal eraan liggen wat dat zal schuiven! 😉

Posted 22/11/2014 by ambijans in Algemeen

De vraag van de week (37)   Leave a comment

dementie

Elke keer dat wij met Moedige Missers een pittige quiz aandeden, was de conclusie aan het einde van de avond vrij duidelijk: ‘het enige ding dat we zeker weten is, dat we vandaag eigenlijk weinig wisten’. We zijn met onze quizploeg (die toch ooit op plaats 72 stond geparkeerd in de Vlaamse quizranking) nooit een ploeg geweest waarvan de leden een fichebak of steekkaartensysteem bijhielden. Niemand beet zich vast in de categorieën ‘triviale kennis uit de boekskes‘, wetenschap en techniek of de befaamde lijstjes waar men in quizmiddens wel eens op durft terug te vallen. Alle respect voor quizploegen die zich daar wél onledig mee houden, maar bij ons was het dus geen issue. Als onze parate kennis ons niet in de steek liet konden we hier en daar wel een keer zegevieren. De andere kant van de medaille is voor veel quizploegen bekender terrein. Achteraf kunnen we met een tevreden gevoel terugkijken op het resultaat van onze vierde Lettermolenkwis. De dag nadien deed ik als gastspeler mee bij Vigor, een quizploeg uit Zonhoven die in de buurt van de top 200 staat. Een paar keer moest ik het antwoord schuldig blijven op domeinen die me normaal op het lijf geschreven zijn. Zo kon ik met de beste wil van de wereld niet meer op de band White Lies komen. Het nummer ‘Death’ schalde door de boxen en ik trachtte de andere teamleden te helpen door het bekendere ‘To lose my life’ te vernoemen als hun bekendste wapenfeit. Het mocht helaas niet baten! Stiekem heb ik mijn drie geconsumeerde Westmalle tripels die avond maar de schuld gegeven. Vraag 37 was dus simpel deze week: ‘waarom vergeten we soms dingen?’

We denken vaak dat we iets vergeten zijn, maar dat komt veeleer door het feit dat we het in de eerste plaats niet goed hebben opgeslagen. Toch doen we af en toe onze stinkende best om meer te onthouden. Geheugentrainingen spelen daarop in, maar ze verbeteren het geheugen op zich niet. Ze bieden meer strategieën en technieken die je beter leren omgaan met jouw geheugen, die het opnemen en/of oproepen van informatie kunnen vergemakkelijken en eventuele tekorten kunnen compenseren. Het geheim van de meeste geheugencursussen is het CASSA-model, wat staat voor Concentratie, Associëren, Structureren, Selecteren en Aanvaarden. Concentratie is een eerste voorwaarde om iets te onthouden. Zonder interesse en alertheid gaat de aangeboden informatie het ene oor in en het andere weer uit, terwijl er daartussen niets opgeslagen wordt. Dingen altijd opnieuw herhalen – de naam van personen, telefoonnummers, enz. – is een beproefd middeltje om ze te onthouden. Associaties maken is een ander uitstekend hulpmiddel om informatie op te slaan. Neem bv. het nummer van jouw bankkaart en tracht er een wiskundige formule in te vinden; bijvoorbeeld: de som van de eerste twee cijfers is gelijk aan het derde min het vierde cijfer. Of misschien kan je de cijfers in verband brengen met het geboortejaar van jezelf. Als je moeilijk namen kan onthouden, kan het bv. helpen om een verband te leggen tussen een naam en een bepaald kenmerk van die persoon (Degrande is bv. ‘groot’) of met een ander woord met dezelfde klank (bv. Roeykens met roeien). Structureren is een derde truuk. Voeg op jouw denkbeeldig boodschappenlijstje dingen in groepjes samen die bij mekaar horen: appels en peren, sla en boontjes, cola en bier, enz. Selecteren: uiteindelijk is het zelden nodig om alles te onthouden en kan men zich beter concentreren op enkele belangrijke punten. Aanvaarden van je eigen beperkingen is ook een laatste belangrijk aandachtspunt van een goede geheugencursus. Vergeet je systematisch van alles bij het boodschappen doen? Maak dan bv. gebruik van een boodschappenlijstje. Het recept om blijvend mijn geheugen te trainen ligt dus vast: regelmatig blijven lezen en af en toe eens gaan quizzen om mijn kennis op peil te houden! 😉

Posted 21/11/2014 by ambijans in Algemeen