Archive for 10/12/2014

Luc Nilis, voetbalgodenkind uit Zonhoven   1 comment

luc nilis, voetbalicoon uit Zonhoven

N.a.v. het Canvasprogramma ‘Karakters’ van Ben Crabbé gisteravond dat helemaal in het teken stond van de carrière van Luc Nilis, vond ik het een beetje mijn morele plicht om hier iets neer te schrijven over de grootste voetballer die Zonhoven ooit heeft gekend. Luc heeft mijn carrière nooit van nabij gevolgd (I admit, die was minder spectaculair), andersom was dat uiteraard wél het geval. Zelfs de straat waarin ik woon speelt daarin een opvallende zij het eerder kleine rol. In meerdere opzichten, maar daarover dadelijk meer. Mensen die mij kennen weten dat mijn liefde voor het paarswitte Anderlecht begon in het gezegende jaar 1981, toen ik als 9-jarig knulletje gefascineerd raakte door de club na een uitzending van Sporttribune op de BRT, een beetje vergelijkbaar met Extra Time. Omdat Brussel nogal ver was hield ik ook nog een plekje veil voor Winterslag, dat naast Zonhoven VV eigenlijk op plaats 3 kwam. Later zou ik ook sympathie opvatten voor Ajax, Barcelona, PSV en enkele andere clubs. Luc Nilis kon je in Zonhoven eigenlijk overal tegenkomen waar er werd gevoetbald: op ZVV, op Melosport of gewoon op de Basvelden. Zo herinner ik me nog goed dat we met enkele vrienden gecharmeerd waren door het feit dat Luc ergens vertrok met zijn zwarte Golf GTI. Toegegeven, de Bende van Nijvel heeft er rond diezelfde tijd een iets negatievere connotatie aan gegeven. Ik herinner me een heroïsche wedstrijd in wat toen nog ‘de Beker van Limburg’ of zo heette (iets dat door ‘Het Belang van Limburg’ werd georganiseerd) dat er een finale was thuis in Winterslag. Nilis liet daar staaltjes van zijn klasse zien, maar de wedstrijd werd uiteindelijk beslist op strafschoppen. Ik meen zelfs dat Nilis z’n penalty toen heeft gemist (op de lat of zo), maar gelukkig stond er bij Winterslag een zekere Jean-Paul ‘Tarzan’ De Bruyne in doel. Die ontpopte zich tot matchwinnaar.

In het seizoen 1985-1986 (9 maart 1986 om precies te zijn) ging ik met jeugdvriend Mario (een échte Waterscheisupporter) en zijn vader naar Waterschei-Anderlecht kijken. Een moeilijke match voor Anderlecht, dat uiteindelijk dankzij Erwin Vandenbergh met 0-1 won. Er was toen sprake van dat Nilis naar Anderlecht zou verkassen en dat werd zelfs nog bevestigd toen ik Luc Nilis samen met Patsy (z’n ex) en een bevriend koppel achter ons zag staan. Anderlecht zou dat jaar uiteindelijk de titel pakken na twee beklijvende testmatchen tegen Club Brugge. Luc Nilis ging effectief naar Anderlecht en ondergetekende was de koning te rijk! Later ging ik elk seizoen naar Genk-Anderlecht kijken. Ik kan me geen enkel jaar herinneren dat RSCA niet won! Ook onze straat zou vanaf nu elke dag prominent in beeld komen. Pier Janssen, Marc Emmers, Guido Swinnen, Peter Maes en Luc (de Limburgse connectie met Anderlecht) hadden nl. het grasveld vóór het huis van mijn oom en tante (onze buren) uitgekozen als vaste carpoolplaats om samen naar Brussel te rijden. Vooral Nilis speelde bij RSCA de pannen van het dak. Helaas verloren bepaalde sportjournalisten hun verstandelijk vermogen, wanneer er gestemd moest worden voor de Gouden Schoen. Daar kwam nog bij dat Luc bij de Rode Duivels geen potten kon breken. In ons land duurt het dan niet lang voor de kritiek begint. Gisteren hoorde ik het nog eens bevestigd: het duurde zes jaar voor Luc kon scoren bij de Rode Duivels. Tegenwoordig heeft Lukaku al een ‘vormcrisis’ als hij drie wedstrijden uit de toon valt, de tijden blijven op dat gebied onveranderd. Nilis reageerde stug of nee … hij weigerde pertinent om met sommige sportjournalisten te praten. Hij wilde vooral met prestaties op het veld antwoorden. 127 doelpunten op 8 seizoenen. Lang niet zo slecht als de kranten beweerden! Ik herinner me ook nog de finale van de Europacup II tegen Sampdoria Genua. Hollandse zeiksnor Aad De Mos hield Luc Nilis gewoon op de bank tot in de 105de minuut. Al was dat nog ruim vóór Nilis vertrok bij RSCA. Tijd voor een nieuw avontuur dat PSV heette. 110 doelpunten op zes seizoenen. Kers op de taart: ‘Profvoetballer van het jaar’ in Nederland na het seizoen 1994-1995. Nilis bewees aan zijn kritikasters dat hij wél goed kon voetballen. Ik herinner me ook nog goed 15 november 1997: samen met een hoop Zonhovense studenten keek ik in de Réjean te Leuven naar de beslissende barragematch België-Ierland. Nilis zou ons uiteindelijk naar het WK trappen. Ook bij PSV bleef het lekker lopen. Het zou hem uiteindelijk een transfer naar de Premier League opleveren. Aston Villa zag wel wat in hem. Drie wedstrijden en één doelpunt later was het over and out met zijn carrière. Hij revalideerde opnieuw hier in de straat bij kinesist Ivo Melotte. Daar kwam in die tijd een massa volk over de vloer, Nilis deed gisteren uit de doeken hoe dat kwam. Over de privéproblemen van Luc werd er gisteren gelukkig niet té ver uitgeweid. Voor nogal wat Zonhovenaars is dat altijd een ‘publiek geheim’ geweest. We wisten dat er iets loos was, maar verder maakten we er geen staatszaak van. Conclusie: Luc Nilis is waarschijnlijk de beste Belgische voetballer die ik ooit aan het werk heb gezien, hij stond garant voor spektakel en is misschien zelfs één van de redenen waarom men Anderlecht in het verleden ‘champagnevoetbal’ toedichtte. Het zal lang duren voor er terug een nieuwe Luc Nilis zal rechtstaan! Al heeft Anderlecht de les ondertussen begrepen door terug in de eigen jeugd te investeren.

Posted 10/12/2014 by ambijans in Sport

Eriksson Delcroix @ CCHA   Leave a comment

eriksson delcroix

Vrijwel zeker mijn laatste concert van 2014 vanavond, eentje waar ik eerlijk gezegd veel van verwacht! Bjorn Eriksson (Zita Swoon, Admiral Freebee, Maxon Blewitt) en Nathalie Delcroix (Laïs, Birds That Change Color) leren elkaar kennen, beginnen samen te zingen en worden verliefd. Of beter: worden verliefd, beginnen samen te zingen en leren elkaar kennen. Een band wordt opgericht, The Partchesz (fonetisch voor ‘De paardjes’) en ze brengen in 2007 hun debuut uit. In 2012 neemt filmregisseur Felix Van Groeningen contact op met Bjorn. Hij zoekt de juiste man voor het verzorgen van de soundtrack van zijn nieuwe film ‘The broken circle breakdown’. Meer uitleg was er niet nodig om Bjorn filmmuziekgeschiedenis te laten schrijven. De soundtrack staat maanden bovenaan de hitlijsten en The Broken Circle Bluegrass band speelt het land plat. Na dit bluegrass-feest wordt het ten huize Eriksson Delcroix dringend tijd om weer samen te zingen. Eriksson Delcroix schrijft deze keer eigen songs, geïnspireerd door hun dagdagelijkse avonturen. Hun repertoire is een mooie en eerlijke samensmelting van hun muzikale werelden, americana, country en folk. Het mooiste countrykoppel uit Vlaanderen (dixit De Standaard) bracht met ‘For ever’ net het mooiste album van 2014 uit. Of (dixit de Ancienne Belgique): onze eigen Mark Lanegan & Isobel Campbell!

UPDATE

Een voor ca. 2/3de gevulde kleine theaterzaal heeft zich zeker niet verveeld bij Eriksson Delcroix. Tijdens het eerste nummer krijgt het duo hulp van Bjorn’s vader op banjo, vanaf het tweede nummer duiken er nog eens vier extra muzikanten op. Tussen elk nummer volgt er een korte pauze waarin Bjorn Eriksson wat extra uitleg geeft over hetgeen gespeeld gaat worden, dus qua interactie met het publiek zat het helemaal snor. Ik weet wél niet of dansen op hoge hakken zoals Nathalie Delcroix deed een échte aanrader was. Zaten o.a. in de setlist: ‘Nashville Tennessee’, ‘Riding on a snake with a bottle of tequila in my hand’, ‘La danse de Mardi Gras’, ‘At the car graveyard’, ‘Walking’, ‘Time is winding up’ en ‘The valley’. In het bisrondje volgden o.a. nog ‘Waiting around to die’ (Townes Van Zandt) en ‘Love hurts’ (een vreselijke cover van Nazareth), maar bloedmooi in de duoversie van ED. Ons eindoordeel is bijzonder positief: zeer vermakelijke avond gehad.

Posted 10/12/2014 by ambijans in Concert, Muziek