Verjaardagsetentje bij ‘Slagmolen’ (Opglabbeek)   Leave a comment

logo slagmolen

Je zal mij niet zo snel uit de Bijbel horen citeren, tenzij het een culinaire bijbel zou zijn uiteraard. In de Knack Restaurantgids 2012, die wij in huis hebben staat het volgende: ‘Hedendaagse klassieke keuken met topproducten, wars van elke culinaire trend, of die nu uit Spanje, Scandinavië of Japan komt aanwaaien. Bert Meeuwis ontwikkelde een eigen stijl en dat is te nemen of te laten. Die stijl is helemaal niet ouderwets of rustiek, de chef werkt met moderne keukenapparatuur, maar ‘What you see is what you get’. Zijn gerechten zijn strak geregisseerd om de zuiverheid van de compositie te benadrukken. Hij dresseert geen miniatuurtjes, omdat zulks niet bijdraagt tot gastronomische opwaardering. Meeuwis kookt zelfzeker en treffend en fijnproevers weten, dat wat eenvoudig lijkt, dikwijls verre van eenvoudig is. De omschrijvingen van de gerechten op de kaart bevatten geen belletrie, hij noemt de gerechten bij naam en that’s it. Het restaurant met veranda is ondergebracht in een 16de-eeuwse watermolen, heeft een prachtige tuin en terras met een ruime privé-parking.’ Wat kunnen we daar zelf nog aan toevoegen? Slagmolen heeft – net als ‘Aan tafel bij Luc Bellings’ – al jaren twee Michelinsterren en is ondertussen een culinair begrip geworden in Limburg. Van die prachtige tuin gaan we helaas niet kunnen genieten vanavond, dus hebben wij gewoon extra veel zorg besteed aan de gasten die we meevroegen. Met de juiste disgenoten kom je tegenwoordig al een heel eind, toch? Lekker eten, gezellige babbel, iets drinken, genieten quoi!

UPDATE

Om klokslag half 7 spreken we af om vanuit casa Ambijans naar Opglabbeek te rijden. Mijn twee vrouwelijke tafelgenoten van vanavond (Hanne en Kim) geven mij als cadeautje een proefbox van vijf flesjes rode wijn, waar ik later twee grotere exemplaren van mag bestellen. De avond is op die manier meteen goed ingezet als we de ruime parking van Slagmolen opdraaien. Via een kronkelend paadje belanden we al gauw aan de voordeur. Er zijn blijkbaar werkzaamheden aan de gang (later op de avond horen we de chef zeggen dat er binnenkort nog een zaaltje bijkomt). Gastvrouw Karlijn neemt onze jassen aan en we worden door de sommelier naar onze tafel begeleid. Van ons drie heb ikzelf eigenlijk het beste zicht op de open keuken. Als aperitief kunnen we voor champagne gaan, dus doen we dat gewoon! Er is keuze tussen een brut rosé of de normale variant. Wij kiezen voor optie twee. De menukaarten worden meteen daarna uitgedeeld door chef Bert. We kunnen kiezen tussen twee menu’s, maar ook à la carte eten is mogelijk. Ik kan me vergissen, maar de à la carte gerechten zijn niet terug te vinden op de website, al kan het best zijn dat die nogal aan verandering onderhevig zijn. Gastvrouw Karlijn zet meteen twee aperitiefhapjes op tafel: een hoorntje van zalmmousse en eekhoorntjesbroodmousse en shiitake op een soort van aardappelnestje. We willen net een conversatie beginnen, wanneer chef Bert komt informeren of we een keuze hebben kunnen maken. Omdat het mijn traktatie is, besluit ik om voor het Slagmolenmenu te gaan. Omdat we graag hebben dat de dames heelhuids thuis geraken vanavond, verkiezen we om het zonder wijnsupplement te doen. Wat willen we dan drinken? ‘Doe anders maar een flesje rode huiswijn’ antwoord ik. Mijn eerste blunder van de avond is meteen een feit. De sommelier komt uitleggen dat hier niet écht het principe van de huiswijnen wordt gehanteerd. Verkiezen we een fruitige rode wijn of eentje met pit? Wij nemen er eentje met pit en krijgen een Franse wijn waarvan de naam me ontsnapt. De enige blunder die ik de rest van de avond nog maak, is het feit dat ik (in tegenstelling tot de vrouwen aan tafel) behoorlijk kruimel bij de broodjes, die in de loop van de avond à volonté worden aangeboden door een dame. Ons tweede rondje aperitiefhapjes komt er al snel aan: een parmezaankaaskrokantje van geitenkaas en paprika met een currysausje, twee gefrituurde mosseltjes met tartaar en een praline van bressekip. Ons laatste hapje is op basis van Zeebrugse garnalen en karnemelkdressing. Tot dan is het tempo vrij strak in de zaal. Toen wij arriveerden waren er twee tafeltjes bezet, maar tegen de tijd dat onze aperitiefhapjes de revue zijn gepasseerd zit de zaal helemaal vol. Het aanwezige cliënteel is heel divers: een aantal mannen in strak pak hebben hun vrouw meegenomen, maar er zitten ook mensen die het net zoals wij heel casual houden. Zo hebben we het graag!

Hierna kan ons Slagmolenmenu écht van start gaan. We starten met een tartaar van rund met kaviaar, die opvalt door de mooie stevige structuur. De smaak is alvast fantastisch. Hierna volgt een salade van kreeft met appel. Vervolgens doen we ons te goed aan gebakken coquilles met selder en notendressing. Heerlijk! Wat wellicht dé topper van de avond is komt hierna. In de open keuken zien we net daarvoor iemand een prachtige vis wegdragen. Het blijkt uiteindelijk niet onze vis, want die is kleiner van structuur. Wij krijgen gegrilde tarbot met witloof en mosterdsaus. Daarna volgt Bressekip met portsaus. Om het eten wat te laten zakken komt er dan schuim van yoghurt met violetsorbet. Voor de snoepers onder ons een lekker tussendoortje. Al is dat dan buiten de ‘finishing touch’ van de afsluitende Dame Blanche gerekend. Een jonge kok komt uit de keuken om een versgedraaide bol ijs op je bord te deponeren, iemand komt het desgewenst overgieten met een chocoladesausje en de échte zoetekauwen kunnen er nog een laag slagroom over draperen. Kim en ik wagen ons zelfs aan een extra rondje Dame Blanche. Hanne besluit dan dat haar thee het laatste is wat ze die avond zal consumeren, Kim gaat voor koffie, ik voor cappuccino. Er komen nog mini-oliebollen op tafel, we kunnen kiezen uit een arsenaal chocoladen snoepjes gaande van fondant chocolade, over truffels, gelatinesnoepjes tot brownies. Op die manier komen we helaas op het eindpunt van de laatste rechte lijn van ons etentje. Het is even over 23u, dus we zitten op dat moment ruim vier uur aan tafel! Wij vragen de rekening, rekenen keurig af (anders dreigt het risico dat we alsnog in de plonge terechtkomen). Bij het naar buiten gaan reikt de chef onze jassen aan en vraagt of alles naar wens was. Twee woorden: you bet! Op weg naar onze wagen merken we meteen de luxewagens op die de parking nog bevolken: een Range Rover, een Porsche Carrera en enkele Audi’s. Het enige obstakel dat we dan nog moeten overwinnen is de grote toegangspoort aan de straatkant: die schuift automatisch open wanneer we naderen. We zitten net op tijd in de wagen, want even later begint het te regenen. Later die nacht valt er zelfs sneeuw. Enkele algemene conclusies over ons etentje: iedereen was aan het einde van de avond uitermate tevreden. Meteen werden plannen gesmeed om in de toekomst nog eens te gaan eten, hetzij in een iets bescheidener en modaler restaurant.😉 Wat viel ons nog op? Slagmolen is een heel mooi restaurant, zowel qua inrichting als algemene omkadering. Er zaten nogal wat jonge mensen in hun equipe, mensen met talent ook. Wij zagen een heel strakke service die in sneltempo begint, maar die gemoedelijker wordt naarmate de avond vordert. Je kan in alle rust eten en hierdoor ondergedompeld worden in de sfeer. Voor we er erg in hadden was de avond al voorbij. Ook een héle dikke pluim voor het comfortabele zitmeubilair. Die zijn met zorg gekozen, want op het einde van de avond (bijna 4 1/2 uur later) geen centje pijn aan ons zitvlees! Zo’n stoel mogen ze meteen op mijn werkplek neerpoten.😀 Dit was in zijn geheel een unieke ervaring, die ons ten zeerste beviel. Aanrader!

Posted 29/01/2015 by ambijans in Algemeen, Culinair

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: