RIP Robby Daniëls (1974-2015)   1 comment

Robby Daniels ° 1974- + 2015

‘Life begins at 40’. Onlangs zag ik dat bericht nog eens op Facebook voorbijfloepen bij een jarige vriendin die toevallig een nieuwe voordeur cadeau kreeg, zoals ze dat zo mooi noemen in het vakjargon. De afgelopen dagen werd mij alweer pijnlijk duidelijk dat die slogan van slechts vier woorden a) soms verschrikkelijk misplaatst is b) eindelijk kan worden bijgezet in het museum der foute clichés en c) in bepaalde gevallen zelfs helemaal niet blijkt te kloppen. Want als het leven abrupt stopt op je 40ste, dan stel ik mijzelf de pertinente vraag: ‘Waar is het dan zo godsgruwelijk fout gelopen?’ Een vraag waarop zelfs door mensen die vééél wijzer zijn dan ondergetekende geen zinnig antwoord kan worden verzonnen. Ik durf er zelfs mijn hoofd niet meer over breken, want op die manier pieker je jezelf uiteindelijk suf. Blijkbaar moeten we allemaal leren aanvaarden dat we bepaalde dingen in het leven niet zelf in de hand hebben. Eén ding is glashelder: de dood van Robby is zo verschrikkelijk oneerlijk! Immanent onrechtvaardig ook.

Mijn vroegste herinnering aan Robby dateert uit (hoe kan het ook anders!) de lagere school. In onze tijd heette die nog gewoon Sint-Jozefsschool of de lagere jongensschool in het centrum, die tegenwoordig De Zonnewijzer wordt genoemd. Op de speelplaats had je een soort van balustrade staan waarop je kon klimmen. Jij zei dat je een robot was en de rest van de toekijkende jongens castte zichzelf voor een rol in jouw toneelstukje. Vormde ‘Battlestar Galactica’ of ‘Buck Rogers’ toevallig de aanleiding? Ik heb het nooit geweten. Feit was wél dat je af en toe aangaf dat de robot soms helemaal stilviel. Op dat moment moesten we je optillen en beschermen tegen het kwaad van buitenaf. Geen probleem uiteraard, want je was makkelijk te dragen. Eén van mijn toenmalige klasgenoten was toevallig jouw buurjongen, dus we zagen elkaar al wel eens na schooltijd. Je was sociaal, aangenaam in de omgang en altijd in voor een grap. In de middelbare school vormde je al snel een hechte kliek met de latinisten. Jullie waren gewoon onafscheidelijk! Het ging zelfs zo ver dat we voor jullie groepje een bijnaam bedachten, ‘de kinderclub’, die sloeg op het programma ‘De Kinderacademie’ van Walter Capiau. Later heb ik trouwens ruiterlijk toegegeven dat die insinuatie een beetje flauw was. Daar was dan ook een goede reden voor, want de twee laatste middelbare schooljaren zat ik ineens bij jullie allemaal in de klas!

Eerlijk is eerlijk, ik bewaar daar bijzonder fijne herinneringen aan. Ineens begreep ik waarom jullie zo vaak samen waren. Er waren een aantal bindende factoren: de scouts bijvoorbeeld, om er maar eentje te noemen. Wanneer iemand in onze klas 18 jaar werd, werden slingers en andere attributen verzameld om aldaar te gaan sieren! Man man man, daar zaten enkele legendarische avonden bij. Er werd gedronken en gelachen, gehuild soms (van het lachen welteverstaan!) en er sneuvelden zelfs ergens behoorlijk wat planten in de tuin bij één van onze klasgenoten. Ouders ‘not amused’ natuurlijk, maar wat hadden we een lol! Nog vermeldenswaardig: een liederlijke chrysostomosrevue, een fantastische Romereis en uiteraard het memorabele tuinfeestje bij Jan op het einde van het schooljaar. Daar bestaan hilarische videobeelden van! Zelfs toen jullie studiewegen deels scheidden (Leuven, Diepenbeek, Hasselt enzovoorts) bleef die vriendschapsband intact. Zaterdag 29 mei 1993 gingen we bijvoorbeeld met de hele bende (aangevuld met enkele andere jaargenoten) naar de ZOO TV TOUR van U2 op de Werchterwei kijken. Sporadisch kwam ik jullie nog wel eens tegen, doch de frequentie verminderde. Jaren later kwam ik jullie altijd tegen op Pukkelpop. Vooral de editie van 2003 staat me nog helder voor de geest. Het was het jaar waarin PJ Harvey in de line-up zat. Die wilde ik absoluut zien en jij ook, Robby. En in welke editie was het weer dat de Pukkelpop drankbonnen er zo klungelig uitzagen dat je zelfs met nepexemplaren die goed geleken op de echte bonnen toch gratis kon drinken? Proefondervindelijk getest en met glans geslaagd!

Begin 1999 begon ik in de bibliotheek te werken en onze toenmalige baas sprak vol lof over jou. Je had net daarvoor een project gelanceerd i.v.m. leesbevordering (in het kader van je studies neem ik aan) dat kinderen moest aantonen hoe belangrijk het frequente bibliotheekbezoek was voor hun ontwikkeling. Je was in zekere zin een pleitbezorger voor onze sector. Ik herinner me dat je je dochter Stella (ze zal toen een jaar oud zijn geweest) op een woensdagmiddag kwam inschrijven in de bib. Toen ik tijdens het inscannen van haar boeken terloops verwees naar het nummer ‘O Stella’ van de hier reeds genoemde PJ Harvey zei je dadelijk met een brede glimlach om de mond dat de song van Polly Jean effectief de reden was dat je je dochter Stella had genoemd. Ik neem aan dat we deze anekdote kunnen plaatsen in de categorie ‘true story’. Een tijdje daarna hoorde ik van je gezondheidsprobleem, dat mij als een donderslag bij heldere hemel trof. Eerst werd nog gehoopt dat het wel zou meevallen, maar al snel werd ernstig duidelijk dat de zo gevreesde ziekte had toegeslagen. Toch hoorde ik via via dat je vastbesloten was om de strijd aan te gaan, ondanks de vernietigende diagnose. Men zegt soms dat je met optimisme, levenslust en wilskracht bergen kunt verzetten. Dat zou in jouw geval hebben betekend dat je dat ‘vervelende beestje’ wel eens eventjes snel zou temmen! Een ultiem mirakel werd je helaas niet gegund. De laatste keer dat ik je zag was vermoedelijk op vrijdag net vóór de krokusvakantie. Het was die dag bijzonder druk in de Sjiek, jij zat naast Karen op een barkruk. Toen je me zag, knikte je eens als teken van herkenning. Ik kon de pijn zo van je gezicht aflezen. ‘Het leven is een strijd’ zegt men wel eens en die dag werd dat pijnlijk gesymboliseerd. Vermits ik ‘Het Geloof’ al een tijdje heb afgezworen zul je mij niet horen zeggen dat we elkaar ooit zullen weerzien (alle respect trouwens voor mensen die daar wél kracht en voldoening uit halen), maar het klinkt nogal onrealistisch in mijn oren. Dat je een (spreekwoordelijke) steen hebt verlegd, een impact hebt gehad op het leven van heel wat mensen en dat je nog vaak tastbaar aanwezig zal zijn in kleine én grotere dingen, dat er nog lang over je gesproken zal worden en dat je niet snel zal worden vergeten: daar ben ik wél heilig van overtuigd! Ik wens Karen en Stella, ouders, schoonouders, alle andere nauwe verwanten, vrienden en kennissen ontzettend veel moed, sterkte en doorzettingsvermogen om dit zware verlies te dragen.

Posted 20/05/2015 by ambijans in Algemeen

One response to “RIP Robby Daniëls (1974-2015)

Subscribe to comments with RSS.

  1. Hier nog een BSG-maniak sinds de St.-Jozefsschool! Ik ga me hardnekkig nog even tot Robby richten. Ook jij en ikzelf deelden jaren schoolplezier/leed (rare schoolmeesters, he…) , maar wat ik niet met je deel: je ongelooflijk geduld. De mens die jou kwaad kreeg heb ik nooit ontmoet. De laatste jaren kwamen we elkaar niet vaak meer tegen, want ik vertrok al vroeg naar Hasselt, terwijl jij hardnekkig in Zonhoven bleef om verliefd te worden. Mijn allerlaatste jaar in Zonhoven was er wel eentje waarin ik je vrij veel sprak, in een klein fitnesscenter. In de Dellestraat. Tja, enkel in Zonhoven kon men zo’n straatnaam bedenken, net zoals de Wijvestraat. Jij sportte er omdat je toch best sportief was. Ik compenseerde eerder, maar we hadden er steevast een gezellige babbel. We werden beiden leraar, maar jij kreeg toch mijn echte bewondering voor je extreem moeilijke en bewonderenswaardige job. Later kreeg ik een fantastische vakantie met junior Daniels (sorry voor de naam, Rafke) in de schoot geworpen, die ik nog steeds koester, waardoor je ergens toch nog dichtbij bleef. Nu heb je ons verlaten, maar de indruk zal blijven. Ik zag een vriendenkring en familie die minstens evenveel over jou als mens vertelde dan over de fantastische mensen aan je zijde. Robby, respect. We missen je allemaal, want niet iedereen is een buitengewoon goede mens. Beste vrienden en familie, jullie hebben mijn bewondering. Als ik merk hoe zorgzaam jullie zijn, besef ik dat de wereld warmer is dan veel mensen denken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: