Best Kept Secret 2015 (zaterdag)   Leave a comment

BKS 2015

Vandaag ga ik genieten van een laat verjaardagscadeau, maar de pret zal er zeker niet minder om zijn. Best Kept Secret in Hilvarenbeek (yep, in de Beekse Bergen dus) is toe aan de derde editie. Het is (qua grootte) uiteraard nog een eindje verwijderd van Rock Werchter of Pukkelpop (ook qua affiche), maar wél al aardig op weg om zich bij de beste festivals van Nederland te scharen. Wat staat er morgen o.a. op het programma? Eerst op het gemakje naar Retie rijden (bonuspunten als ik een verdwaalde Graspopper kan omrijden zeker?) en dan met broertje richting Hilvarenbeek. Zouden zomaar in ons dagmenu terecht kunnen komen: Little May, Matthew E. White, John Coffey, Temples, Cheatahs, Death Cab For Cutie, Balthazar, Föllakzoid, Ride, The Vaccines, Hookworms, Ghost Culture en Patten … of iets helemaal anders natuurlijk! Ik ben al helemaal in festivalmodus, verwachtingen zijn dus hooggespannen.

UPDATE

Wij geraken zonder al te grote moeite via een korte tussenstop in Retie makkelijk in Hilvarenbeek. Omdat we tijdig ter plaatse zijn is het nog kalm in de omgeving. Toch wandelen we vanop de parking nog enkele kilometers over het domein tot aan de hoofdingang. Er is maar één ingang, dus je kan je onmogelijk vergissen. Het onthaal is superrelax en zeer hoffelijk, dus qua ‘eerste indruk’ scoort BKS dan al goeie punten. Eens we het festivalwalhalla zijn binnengetreden kan onze eigenlijke ontdekkingstocht beginnen. Zo zien we dat de vijf stages op een aanvaardbare afstand van elkaar verwijderd liggen. De mensen aan de diverse eetkraampjes treffen hun allereerste voorbereidingen voor de tweede festivaldag en het volk trekt mondjesmaat richting festivalwei. Het eerste wat we doen (redelijk belangrijk ook!) is met onze betaalkaart ons polsbandje activeren met een credittegoed zodat we hiermee drank en voedsel kunnen afrekenen op de wei. Een hele pizza kost 10 euro en wordt ter plaatse bereid en in de oven gebakken. Geen koude hap die rechtstreeks uit de vriezer komt en waarvan de korst zeer taai is, nee … alles kraakvers! Een pintje (Jupiler!) kost er wél 3,75 euro. Een flinke prijs, zelfs al wordt het dan geserveerd in een glas. Die vaststelling blijkt op het einde van de dag het enige kleine minpuntje. Dat de aankleding van de podia vrij ‘basic’ en nogal klassiek oogt (zeer minimale lichtinstallatie bijvoorbeeld in de tent die dance programmeert) vormt voor ons niet meteen een belemmering. Ik zie liever een deftig optreden dan overbodige bling bling die geen intrinsieke meerwaarde creëert. Daarmee komen we meteen bij de belangrijkste vraag van de dag: viel er op muzikaal vlak genoeg te beleven op Best Kept Secret? You bet!

Ons parcours start bij God Damn: twee Britten, één op gitaar en zang, de ander op drums die er meteen een stevige lap op geven met hun potige rock. Alleen al de mimiek van de drummer is goud waard! Oh ja, onze oordopjes bewijzen meteen hun nut. Een hard, maar aardig begin! We lopen naar een andere tent waar we Matthew E. White aan het werk willen zien. Onderweg zien we dat de wei ondertussen aardig vol is gelopen. White zit vol goeie bedoelingen, maar kan het gros van de kijkers slechts matig boeien. Zo genieten wij meer van de vreemde dresscodes en de rare vogels op de wei. En wij die dachten dat Tomorrowland niet te kloppen was!😉 De terugtocht naar stage FIVE wordt ingezet voor Mourn, een tienerrockbandje uit Barcelona. Ze bestaat uit drie vrouwelijke gitaristen (twee ervan zingen) en een mannelijke drummer wiens meerderjarigheid we eventjes in twijfel trokken. Omdat het ons niet meteen omverblaast, nog maar eens naar het hoofdpodium voor Sue The Night. Sue (Suus in het dagelijkse leven) doet o.a. een cover van Blondie (‘Heart of glass’). Ze weet ons aardig te entertainen (een goeie stem heeft ze zeker) zonder écht relevant te zijn voor onze statistieken. Volgende halte John Coffey dan maar? De zanger ervan wist op Pinkpop te zorgen voor wat we nu al hét festivalmoment van 2015 mogen noemen. De eerlijkheid gebiedt mij echter te zeggen dat ik hen ‘a one trick pony’ vind. Hun set is energiek, rockt zelfs een heel end weg en je kan hun onmogelijk té weinig arbeidsethos verwijten maar na een nummer of vier is het voor mij ‘nóg meer van hetzelfde’. Ze winnen wél de prijs voor openingszin van de dag: ‘Hello Amsterdam!’ Een goedbedoelde sneer naar Pharrell Williams op Pinkpop.

Na Coffey hebben we zin in psychedelische retromuziek die in de vorm van Temples op het hoofdpodium staat geprogrammeerd. Op Pukkelpop vorig jaar viel het lichtjes tegen, maar gisteren vond ik het vrij aardig. ‘Sun structures’, ‘Mesmerise’, ‘Shelter song’ en ‘Keep in the dark’ katapulteren ons een klein beetje richting golden sixties. Onze kritische geest durft langzaam gewagen van een eerste hoogtepuntje. We worden dan door een onverlaat richting St. Paul & The Broken Bones gepusht maar da’s écht geen spek voor onze bek. The Blues Brothers meets Ray LaMontagne of zoiets. Het publiek lust er wel pap van, voor ons een overduidelijke ‘Fikkie’. Hierdoor horen we enkel de laatste tonen van een poppy Outfit, maar té weinig om er een waardeoordeel over te vellen. Geen tijd om te treuren, want we haasten ons naar shoegazemoment nummer één bij Cheatahs. O.a. ‘Sunne’, ‘Murasaki’ en ‘Geographic’ zorgen voor een nieuw hoogtepuntje. De drie eerste nummers van Death Cab For Cutie met o.a. ‘The New Year’ en ‘Crooked teeth’ liet al vermoeden dat het wel snor zat, maar Bart wil kijken hoe Daniel Wilson het ervan afbrengt. Een klein opdondertje met een prima stem dus. Helaas moest hij ons bekennen dat hij meer tijd kreeg toegemeten dan z’n oeuvre lang was, dus is het flink improviseren geblazen. De keuze tussen onze landgenoten Balthazar of Föllakzoid wordt beslist in het voordeel van de Belgen. Onze steeds lomer wordende benen verkiezen perfecte popsongs boven uitgesponnen krautrockgeweld. Dat notabene een dronken/stonede landgenoot in onze buurt aan de haal ging met de ‘pain in the ass’ award namen we erbij. Vanaf opener ‘Decency’ is het er weer patsboem op! Ook ‘Bunker’, supersingle ‘Fifteen floors’ en gebruikelijke afsluiter ‘Blood like wine’ vervolledigden de setlist. Alweer een puike prestatie en wij waren lang niet de enigen die dat vonden getuige de grote massa die ze alweer op de been brachten.

Na Balthazar krijgt Ride de aartsmoeilijke taak om shoegaze part 2 tot een goed einde te brengen. Ze slagen daar zelfs nog in met grote onderscheiding! ‘Leave them all behind’, ‘Seagull’, ‘Dreams burn down’, ‘Vapour trail’ en afsluiter ‘Drive blind’ zorgen voor instant kippenvel. Wie op Pukkelpop wil gaan kijken zal niet bedrogen uitkomen! We zien hierna een streepje van The Vaccines terwijl we nog snel een hapje eten, maar zijn vooral benieuwd naar Hookworms even verderop. Alweer shoegaze maar dan van een iets ander kaliber. Minder scheurende gitaren, meer psychedelica! De set wordt trouwens een tiental minuutjes rustiger (lees ‘on hold’) gezet omdat een oudere man een lelijke val maakte tijdens het crowdsurfen. Geheel toevallig horen we de aanzet van ASAP Rocky, dus vluchten we snel naar een comfortabelere stek zijnde de set van Weval. Zij zijn onderdak bij het Duitse Kompakt label dus dat is meestal een kwaliteitsgarantie. Sterk dansbaar spul dat reikhalzend doet uitkijken naar hun eerste full cd. Omdat wij het meer voor Blur hebben dan voor Oasis skippen we Noel Gallagher en band en trekken naar Kindness. Die spelen voor een vrijwel lege tent funky stuff waar ze flarden Womack & Womack, Stevie Wonder en zelfs Whitney Houston in verwerken. Met voorsprong de winnaar in de categorie ‘good vibes’ gisteravond. Nog twee optredens te gaan. Ghost Culture klinkt goed op cd, dus is het afwachten hoe dat op de bühne uitdraait. Ik moet zeggen dat hij zich met een minimum aan middelen maximaal staande wist te houden. Verrassend goed m.a.w. Mijn advies: net zoals Ride gaan bekijken op Pukkelpop! Luister eens naar ‘Giudecca’ en ‘Lucky’ om een idee te krijgen. Over het stukje Patten dat we zagen waren we lichtjes ontgoocheld. Op basis van wat we online zagen waren we laaiend enthousiast, in praktijk viel dat lichtjes tegen. Op weg naar de uitgang nog eventjes langs bij de dj-set van Larry Gus, die op de valreep de trofee ‘ADHD’er van de dag’ wist binnen te rijven. Oh ja, na afloop kreeg je eventuele credits op je polsbandje cash uitbetaald. Verrekt handig en bij mijn weten ben ik het nergens eerder tegengekomen. Hopelijk komen ook de nóg grotere festivals met dit soort inventieve technieken op de proppen. Na alweer een flinke wandeling terug raken we makkelijk van de BKS-parking af. In Retie hebben we enkel nog wat (over)last van mobiele Graspoppers die op weg zijn naar huis. Algemene conclusie na BKS: supergeweldig verjaardagscadeau, ik heb me bijzonder goed geamuseerd gisteren, nu al één van de topdagen van 2015! Voor herhaling vatbaar in 2016 zou ik zeggen!

Posted 19/06/2015 by ambijans in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: