Pukkelpop 2015 (dag 2)   Leave a comment

Na drank en drugs wil een mens graag een dak boven zijn hoofd

Als wij ons terug fris en fruitig voelen doen we een serieuze inspanning om dag 2 van Pukkelpop zonder al te veel kommer en kwel door te komen. Staan er naast vezels, vitamines, liberalen … euh mineralen bedoel ik tevens op ons menu: Courtney Barnett, Father John Misty, Gaslight Anthem, John Talabot en Jamie XX. Als we een goeie dag hebben overwegen we misschien gezondheidswandelingen naar Ho99o9 (the horror, the horror!), Ought, FFS, Porter Robinson, Karenn en The Germans (don’t mention the war, I know!). Major Lazer? (Major) Lazer toch een eind op man! Tenzij die onverwachts zouden afzeggen want dan krijgen we uiteraard gewoon Prince in de plaats. Pukkelpop 2015 ziet er plots een flink stuk aangenamer uit! Nu nog mijn tweede adem vinden. ūüėČ

UPDATE

Onze dag verliep gezwind, want we besloten op exact hetzelfde tijdstip als we gisteren een bus hadden aan de halte te gaan¬†staan. Binnen de vijf minuten zitten we er in, op zoek naar nieuwe muzikale uitdagingen. Wij hebben geen idee waar we zullen starten: De Jeugd van Tegenwoordig horen we bij aankomst weerklinken maar dat wordt het zeker niet! In de Marquee staat Mini Mansions, dus testen we dat maar eens uit. Blijkbaar tellen ze een bandlid dat ook actief is binnen QOTSA. Na het eerste nummer heb ik schrik dat we vertrokken zijn voor een hele trits plechtige communicantenrock maar gelukkig zit er wat variatie in. Omdat een mens af en toe rustmomenten moet inbouwen en omdat de tent akelig leeg oogt, kan ik hier breeduit op de planken gaan liggen zonder een hinderpaal te zijn voor andere concertgangers. Omdat we onze Belgische trots BBR ondertussen kunnen inschatten doen we een poging om bij Ought te gaan kijken. Ik heb het een nummer of vijf een eerlijke kans gegeven maar mij kon het matig boeien. Misschien moet ik mijn gading maar eens gaan zoeken in het door Mauro Pawlowski georchestreerde aanbod. Zo botsen wij op The Germans. We zien enkele muzikanten op een podium staan en het geheel wordt geflankeerd door een lelijk (?) heerschap met een baard en een leren broek. Zijn doorkijkhemdje heeft hij waarschijnlijk nog liggen van in de tijd dat het een trademark was van Martin L. Gore van Depeche Mode. Terwijl de band aanzet voor √©√©n lange, mysterieuze doch spannende trip begint het bebaarde individu bezwerend te dansen. Wanneer ik ‘m terug in de mot krijg staat hij ineens krols te wezen in een tangaslip. Nee h√®, hij zal straks toch niet … zou het √©cht? Ja dus, nog iets verder in het nummer (het 40 minuten durende ‘Are animals different’ giet hij ineens een pot (vinger)verf/melk (wie zal het zeggen?) over zich uit waarna hij zich ermee begint in te¬† smeren. Een onverlaat heeft blijkbaar z’n tangaslip gejat want de man staat er plots in z’n geboortekleding. Eerlijk is eerlijk: de muziek annex performancekunst heeft iets. Het werd een bezwerend optreden dat bij goeie punten scoorde.

Ondertussen heb ik met de zussen Inge en Regine afgesproken om naar Courtney Barnett te gaan kijken. Ook dat klonk lekker rechttoe rechtaan al moet je wel wat aan haar stem gewoon worden. Het valt mij trouwens op dat t√© veel mensen gewoon keihard doorlullen tijdens de set, zelfs in een stevig gevulde tent. Voor mij (als rechtgeaarde muziekliefhebber) d√© kwaal van de 21ste eeuw. Als je wil socializen, doe dat dan in open lucht, aan de bar of op een behoorlijke afstand van mensen die √©cht voor de muziek komen. Als je IN de tent staat om te kijken/luisteren, hou dan in godsnaam je wafel dicht. Capiche? Oh ja, Courtney bracht o.a. ‘Elevator operator’ en ‘Pedestrian at best’. Uit pure nieuwsgierigheid ook eens¬†bij Christine and the Queens gaan piepen. Een muzikale trein die eigenlijk aan mij voorbijgaat, het doet me werkelijk niets. Ik onthield vooral een zeer dronken heerschap ter hoogte van het gehandicaptenpodium en iemand met kleurrijke tattoo’s, een flink horecagezwel en een haarsnit die er ook mocht zijn. Verdere uitleg lijkt me volkomen overbodig. L’embarras du choix’ is vandaag: Father John Misty of FFS? Wij kiezen voor de ex-drummer van Fleet Foxes (√©cht waar!) die eerst onder eigen naam (J. Tillman) een aantal platen uitbracht maar nu al twee cd’s als FJM door het leven gaat. Hij begint met een nogal cryptische boodschap dat het de laatste keer is dat hij op Pukkelpop zal staan. Kapt hij ermee? Doet ie straks weer iets anders? Later zal blijken dat er iets is misgelopen met de catering van de band. We zien dus een hongerige band in de vooravond en dat mag gerust letterlijk √©n figuurlijk worden ge√Įnterpreteerd. De tent is helaas matig gevuld en dat is heel jammer: FJM geeft er een spreekwoordelijke lap op en is verantwoordelijk voor misschien mijn vrijdaguitschieter in de line-up. ‘I love you, honeybear’, ‘Strange encounter’, ‘Bored in the USA’, ‘Hollywood forever cemetery sings’ en ‘The ideal husband’ zaten bijvoorbeeld in zijn setlist.

Ik moet dan voor het eerst dit festival van de Club naar de Castello wandelen en hou even halt voor het slot van FFS (Franz Ferdinand en Sparks). Op die manier pik ik ‘Police encounters’ en FF-hit ‘Take me out’ nog mee. Hierna arriveren we in een bomvolle Castello voor Karenn. Ik heb de helft gezien en ik was matig enthousiast. Nog eens terug naar de Marquee voor het afscheidsconcert van The Gaslight Anthem, want zij houden een ‘bezinningsperiode’. Heel wat jaren geleden eens gezien op een PP-editie en toen een heuse meevaller. Wat ik nu hoorde klonk best aardig, maar¬†mijn aandacht werd¬†helaas meer ingenomen door het feit dat de batterij van mijn gsm de geest had gegeven. Vervolgens in de Castello de hele set van John Talabot meegepikt, naar mijn bescheiden mening beter dan Karenn. In het begin zit de tent nog redelijk vol, later stuift iedereen volgens mij naar Major Lazer en aanverwanten. De zin om nog eens een hele drukke oversteek richting Club te maken voor Little Dragon is weg, dus laten we de beats van Len Faki over ons stuiteren. We zien het einde van Mark Ronson die eruit gaat met het zinderende en lichtjes fantastische ‘Sir Duke’ van Stevie Wonder. Afsluiter Jamie XX heeft een kwartiertje vertraging, maar dat vergeven we hem graag. Zijn dancesetje is met grote voorsprong het allerbeste dansbaar spul dat we de hele dag hebben gehoord. Bij hem zit er een duidelijk verhaal in, een hoop variatie en het¬†is zo brutaal¬†als de neten. Hij ondervindt ook eventjes het nadeel van met plaatjes draaien (er blijft er al eens √©√©n hangen!) maar dat is detailkritiek. Dag twee wordt weergaloos afgesloten! We vinden het niet eens erg dat we wat langer op de nachtbus naar huis moeten wachten. Het is een uitgelaten, gezellige boel (zoals elk jaar trouwens) op de wachtplek. Wij hopen dat we de lijn kunnen doortrekken naar dag drie!

Advertenties

Posted 21/08/2015 by ambijans in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: