‘Al te luide eenzaamheid’ (Theater Zuidpool) @ CCHA   Leave a comment

al te luide eenzaamheid

Ook deze week starten onze culturele uitstapjes op donderdag met vanavond allereerst een theatervoorstelling. Vrijdag én zaterdag beloon ik mezelf met twee quizjes die ik opnieuw als gastspeler zal afhaspelen. Zo rijden we eerst vrijdagavond via Retie tot in Ravels als team member van OC Trapop en zaterdag zoeken we het net iets dichter bij huis in Kermt, waar we aan tafel zitten bij de mannen van Moordgat/WvA. Maar nu eerst een brok toneel. De Tsjechische auteur Bohumil Hrabal schetst een ontroerend portret van een eenzame papierpletter. In een smerig stinkhol perst hij balen oud papier. Uit de stroom bagger die de beschaving dagelijks over hem uitstort, redt hij de mooiste boeken van de vernietiging. Zo komt hij in aanraking met parels uit de wereldliteratuur, filosofie en poëzie. Op zijn ondergrondse vuilnisbelt verheft hij zich tot filosoof, estheet en diepzinnig levensgenieter. Tot alles hem plotseling ontnomen dreigt te worden. ‘Al te luide eenzaamheid’ is een rauwe, tragikomische vertelling. Pijnlijk actueel. Politiek, zij het niet expliciet. Maar ook over veel meer dan politiek. Over macht en onmacht, over liefde, filosofie, erotiek en alcohol. Maar vooral over al te luide eenzaamheid. Een verhaal waarin mislukking charmeert, falen doet glimlachen en strompelen doet filosoferen. Het stuk van Theater Zuidpool wordt gebracht door Koen Van Kaam.

UPDATE

Vorige week vonden we ons eerste toneelstuk van het seizoen al goed, deze week vonden we de monoloog niets minder dan ‘uitstekend’. Een warm applaus en een (gedeeltelijk) staande ovatie viel de acteur(s) ten deel. Meervoud ja, want op zeker ogenblik neemt er iemand (Jorgen Cassiers) plaats achter de piano die tussendoor op bepaalde toetsen duwt. De man bewijst zelfs eventjes dat hij prima piano kan spelen. Het decor is alweer fantastisch: een hele hoop opengeslagen boeken zorgt voor een fenomenale bodembedekking, een trap met daarop boeken en bierflessen gestapeld, een piano met boeken en een bokaal met daarin échte witte muisjes die voortdurend komen piepen aan het glas. Tijdens het stuk kreeg ik meteen zin om het boek te lezen waarop dit stuk is gebaseerd. Het toeval wil dat ie nog in onze collectie staat ook: in ‘Verpletterde schoonheid’ staan nl. drie romans van Hrabal verzameld. Binnenkort misschien toch eens lezen!

Posted 08/10/2015 by ambijans in Theater

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: