Bing & Ruth + A Winged Victory for the Sullen @ CCHA   Leave a comment

a winged victory for the sullen

Wat doet een mens zo al op een vrije woensdag? Nog eens dringend naar de kapper gaan, de kerstboom optuigen (zoals ze dat zo mooi noemen) en ’s avonds zijn laatste concertje van 2015 meepikken. Bing & Ruth is een los-vast collectief dat een tiental jaar geleden werd opgericht door muziekstudenten aan de New York City New School. Voor elke release wisselt de samenstelling van de groep, in functie van de composities van pianist David Moore. Eind november 2014 verscheen ‘Tomorrow was the golden age’, een onbetwist (voorlopig) hoogtepunt met referenties naar Morton Feldman, Gavin Bryars, Steve Reich en Brian Eno, maar evenzeer naar Max Richter en Jóhann Jóhannsson. In CCHA spelen ze hun eerste Europese concert. Dustin O’Halloran en Adam Wiltzie (Stars Of The Lid) startten het project A Winged Victory For The Sullen tijdens een backstage gesprek over de Italiaanse keuken na een concert van Sparklehorse. In de herfst van 2011 verscheen het titelloze debuutalbum met poëtische songtitels als ‘Requiem for the static king part two’ en ‘Steep hills of vicodin tears’. Op de plaat een ongebruikelijke maar prachtige kruising tussen klassiek en ambient. In 2013 schreven ze op vraag van choreograaf Wayne McGregor de soundtrack voor de dansvoorstelling ‘Atomos’ (in april 2014 te zien in CCHA mét live muziek door AWVFTS, wij waren daar uiteraard bij). Het gelijknamige album verscheen najaar 2014 en introduceert naast de gebruikelijke piano, drone en strijkers ook flarden elektronica, harp en modulaire synths. Het resultaat is een hedendaagse symfonie met gelaagde composities, rijke texturen en intense muzikale motieven die het beste van elektronica en klassieke muziek combineert in één geheel. Een experimenteel avondje quoi!

UPDATE

Terwijl voetbalminnend België nagelbijtend voor tv toekeek hoe AA Gent CL-geschiedenis schreef door 15 jaar na Anderlecht nog eens door te stoten naar de tweede ronde, togen wij naar Hasselt voor een avondje muziek. Ik zeg er meteen bij dat ik een complete leek ben als het om dit soort muziek gaat, dus ik ging louter kijken uit pure liefhebberij. Voor de eerste band (Bing & Ruth), vijf man sterk, gold alvast het devies ‘Zij die met ons willen musiceren moeten mannen met baarden zijn’. Vier van de vijf leden hadden dus meer haarbegroeiing. Twee droegen er ook een muts. Het moet zijn dat New Yorkers het bij ons nu al koud vinden! Het concert was (omwille van de matige belangstelling) verhuisd van de grote theaterzaal naar de kleine. Zo kregen we een klein, doch geïnteresseerd publiek. Het klonk allemaal vrij minimalistisch maar saai werd het gelukkig nooit. Hun composities vloeiden moeiteloos in mekaar over zodat na drie kwartier een welverdiend applaus klonk. Bij AWVFTS werd het podium wat omgebouwd. De twee bandleden kregen versterking van een Belgisch trio, ‘The Echo Collective’. Twee mooie jongedames en een kalende man kweten zich wederom uitstekend van hun taak, want dit optreden bouwde geduldig op naar een hoogtepunt. Er gebeurde ook meer (qua belichting dan), dus voor mij was ook hun tweede doortocht in CCHA zeer sterk. Op het einde bedankte één van de groepsleden nog de zaal en sprak twee legendarische woorden ‘Laatste liedje’. Al was dat niet écht nodig, want ik was al voldoende overtuigd na hun eerste uur. Conclusie: muziek boven voetbal verkiezen is soms nog niet zo gek!

Posted 09/12/2015 by ambijans in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: