Massive Attack @ Paleis 12 (Brussel)   Leave a comment

Massive Attack

Voor ons avondje Massive Attack in Brussel geldt alleszins niet het credo ‘Derde keer, goede keer!’ om de doodeenvoudige reden dat de twee voorgaande doortochten op de Pukkelpopwei (waarbij ik ‘live’ aanwezig was) al het predikaat ‘uitstekend’ meekregen. James Blake, SOHN, Damon Albarn (voor Gorillaz), The XX, London Grammar en fka Twigs gaven al ruiterlijk toe dat ze schatplichtig waren aan deze band uit Bristol. En ook wijlen David Bowie, Radiohead, U2, Snoop Dogg, Depeche Mode, Elbow en Madonna bliezen de loftrompet, Tina Turner coverde zelfs ‘Unfinished sympathy’. Sinds het begin van de jaren ’90 is Massive Attack de ultieme vaandeldrager van uitdagende muziek. In 2014 lieten ze in Luik (Les Ardentes), Brugge (Cactusfestival) en Brussel (Ancienne Belgique) een verpletterende indruk achter met weinig voor de hand liggende muziek. De enscenering (teksten in lokale taal op de lichtkrant), indrukwekkende gasten (Horace Andy, Deborah Miller en Martina Topley-Bird), politieke thema’s, bezwerende ritmes en apocalyptische sfeer, zorgden voor een onvergetelijke ervaring. Niemand kan de wereld aantrekkelijker een geweten schoppen dan 3D en Daddy G. Bij Massive Attack oversteeg de kwaliteit steeds de kwantiteit. Hun debuut ‘Blue Lines’ ontketende in 1991 met de singles ‘Unfinished Sympathy’ en ‘Safe from Harm’ een revolutie in de populaire muziek en betekende de geboorte van een genre dat (even) later als “triphop” omschreven zou worden. De opvolgers ‘Protection’, ‘Mezzanine’ en ‘100th Window’ hadden elk hun unieke identiteit en bevatten intrigerende parels die in 2006 op ‘Collected’ verzameld werden. In 2010 volgde ‘Heligoland’. De 10 broeierige nummers werden zeer warm onthaald door pers en publiek. Als zoethoudertje werd onlangs de EP ‘Ritual spirit’ uitgebracht. Als voorprogramma neemt Massive Attack Young Fathers mee. Met hun alternatieve hiphopplaat ‘DEAD’ kaapten ze in 2014 de prestigieuze Mercury Prize weg, voor de ogen van de hier reeds genoemde Damon Albarn en fka Twigs. Afgelopen zomer liet het trio uit Edinburgh op Dour alvast een voorsmaakje van hun nieuwe album ‘White Men Are Black Men Too’ horen. Het klinkt ruwer en meer melodieus, en zo biedt Young Fathers hopelijk de perfecte aanvulling op deze bezwerende concertavond.

UPDATE

Ondanks het miezerige weer geraken we relatief vlot in Brussel. Volgens onze info bevindt parking E zich het dichtst bij de zaal maar we worden afgeleid naar parking C. Nadat we op de ene plek worden gefouilleerd mogen we nog een kleine wandeling maken naar de échte ingang. Vooraan is er een soort van self-service voor drank, er is slechts één gewone drankenstand, boven heb je nog een bar voor liefhebbers van mojito e.d. Achteraan passeren we ook nog aan een hotdogkraam, buiten stonden trouwens ook eetkraampjes. De lockers waarin je je spullen kan opbergen blijken allemaal bezet, gelukkig worden er wél gratis oordopjes uitgedeeld. Onze eerste drankbestelling verloopt dan ook nog vlotjes. Wij duiken de zaal in (die bij mij de vergelijking met de Ethias Arena opriep) en zien een vrij zwak voorprogramma. Young Fathers blies ons in 2014 op Pukkelpop al niet van de sokken en ook gisteren leek het meestal op ‘bricoleren voor beginners’. Alle ongetwijfeld goede bedoelingen ten spijt bleek het alweer geen voltreffer en dat vertaalde zich ook in een lauwe reactie na afloop. Dat kon enkel maar beter worden!

Hoe erg konden we ons vergissen. We wilden aanschuiven aan de drankenstand, maar omdat daar nogal veel volk stond gingen we op zoek naar een eventuele tweede stand. Helaas bestond die niet, dus gingen we met lichte tegenzin aanschuiven bij de rest. Dat aanschuiven ging tergend traag (de processie van Echternach was er niets tegen!). In bepaalde rijen ging het dubbel zo vlot (al was dat relatief) als elders. Achter de toog stonden allemaal jonge mensen (flexi-jobbers of studentjes?) waarvan er twee of drie wat met hun vingers stonden te draaien op de plek waar het ijs lag. Zij hadden alle tijd van de wereld. Om onszelf wat te vrijwaren gaan we dan maar voor de halve liters Maes pils. We trekken terug naar de zaal en gaan dit keer links vooraan staan op het middenplein. De zaal is nagenoeg uitverkocht zien we (als we zo eens naar boven kijken in de tribunes). De band trapt af met ‘Battle Box 001’ en ‘United snakes’. Martina Topley-Bird is de zangeres van dienst. Zij gaf een meerwaarde aan Tricky’s ‘Maxinquaye’ en ik stond op ca. 2 meter afstand toen ze ooit eens solo optrad in de Marqueetent op Pukkelpop. Toch blijf ik erbij dat Liz Fraser (Cocteau Twins) een veel sterkere vocale inbreng had destijds op Pukkelpop. Met ‘Risingson’ krijgen we voor het eerst vintage Massive Attack geluid over ons heen. ‘Paradise circus’ en ‘Ritual spirit’ (waarbij gastzanger Azekel mocht opdraven) vormen een opstapje naar de intrede van Horace Andy die ‘Girl I love you’ mag aanheffen. Telkens hij mocht meedoen ging het niveau steevast omhoog. ‘Psyche’, een degelijk ‘Future proof’, ‘Clock forward’, ‘Teardrop’ en ‘Angel’ dat weer uitbarstte op het juiste moment. De ergste bassen (die van tijd tot tijd tot ons doordrongen) werden gelukkig gedempt door onze oordopjes.

Tijdens ‘Inertia creeps’ was ik meer bekommerd om mijn volle blaas (één halve liter Spa Barisart én een halve liter Maes Pils wreekt zich uiteindelijk) dus nadat ‘Safe from harm’ (gastzangeres Deborah Miller maakt haar opwachting) eventjes is ingezet rep ik mij alras richting toiletten. Goed nieuws: een plasje doen is gratis én je krijgt er zelfs achtergrondmuziek bij (in ons geval Outkast). Mijn oriënteringsvermogen is bijzonder goed, want zonder moeite kan ik Erwin en Inge terugvinden in de menigte. De laatste noten van ‘Safe from harm’ pik ik nog mee, waarna de band de coulissen induikt. In de eerste bisronde zitten ‘Take it there’ (een nieuwe samenwerking met Tricky) en bij ‘Voodoo in my blood’ en ‘He needs me’ mogen de heren van Young Fathers nog eens de bühne op. In het tweede bisrondje volgt nog ‘Unfinished sympathy’ (waarbij je vuurwerk verwacht, maar een bijzonder fletse uitvoering in de plaats krijgt). ’t Is te zeggen: het instrumentengedeelte miste cojones, enkel Deborah Miller redde hier nog een klein beetje de meubelen. Er werd vrij soft afgesloten met ‘Splitting the atom’ (waarbij alle hoofdrolspelers nog eens in de spotlights mochten staan) en ook hier ontbrak een écht orgelpunt. Muzikaal was het allemaal wat minder, gelukkig was de show best genietbaar met de geprojecteerde beelden op de grote LED walls. Véél aandacht voor de vluchtelingencrisis (yep, MA wil ons steeds weer een geweten schoppen), opnieuw een sneer richting farmaceutische industrie en ook Temptation Jill, de dood van Eddy Wally, de Amerikaanse presidentsverkiezingen, ‘Gilles is de mol’, hoe moet het nu verder met Femke Van den Driessche en Einsteins zwaartekrachtgolven werden o.a. met de wereld gedeeld. Was het daarom slecht? Nee, zeker niet maar zo memorabel als in open lucht werd het dus nooit. Voor een deel te wijten aan Paleis 12 dat wel mooi oogt, maar eigenlijk niet de ideale locatie is voor dit soort concerten. Gaat Massive Attack revanche nemen? Ze werden deels genekt door de omstandighedend dus ik geef hen vooralsnog het voordeel van de twijfel. Wetende dat er nóg een EP én een full cd op stapel staan hopen wij uiteraard van wél. Waarom niet op één of ander zomerfestival? Onze terugweg naar huis speelde zich vrijwel volledig op de linkerweghelft af, want onze privéchauffeur had haast. Net na middernacht staan wij veilig en wel terug thuis op de stoep.

Posted 10/02/2016 by ambijans in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: