‘Dit zijn de namen’ (Philippe Becker/NTGent) @ CCHA   Leave a comment

dit zijn de namen

Moet een samenleving eerst worden ontdaan van zijn illusies alvorens er terug ruimte ontstaat voor empathie, zorg en barmhartigheid? ‘Dit zijn de namen’ vertelt in een bijna schokkende eenvoud het verhaal van verloren mensen: een man op zoek naar betekenis in het eigen leven, een groep vluchtelingen op zoek naar hun eigen menselijkheid in de grote wereld. Achtergelaten door mensensmokkelaars probeert een groep vluchtelingen het beloofde land te bereiken. De honger drijft hen ertoe één van de reisgezellen, een zwarte man, te vermoorden. Ze ontdoen het lijk van zijn hoofd dat ze als een heilig object met zich meedragen. Politiecommissaris Beg leidt het bestaan van een kleine corrupte ambtenaar. Wanneer hij ontdekt dat hij joodse wortels heeft, gaat hij te rade bij een rabbijn. Zijn zoektocht naar een verhaal dat mogelijk toch nog zin zou geven aan zijn leven, raakt vervlochten met het verhaal van de vluchtelingen. Tommy Wieringa, winnaar van de Libris Literatuurprijs en Lezersprijs Gouden Boekenuil, gaat in deze intrigerende roman op zoek naar kiemen van nieuwe samenlevingsvormen. Tussen de personages krijgt de liefde een gezicht dat danig verschilt van het in onze samenleving gangbare, geïdealiseerde beeld. We hebben het boek van Wieringa gelezen, dus we verwachten dat het stuk daardoor beter te volgen is.

UPDATE

Overwegend jong (hogeschool)grut in de zaal al zaten ze blijkbaar mooi verspreid. Het stuk werd gespeeld zonder geluidsversterking, dus was het zaak om goed bij de les te blijven. Twee mensen hielden het na een minuut of twintig voor bekeken, maar de rest bleef mooi zitten. Het decor bestond enkel uit een grote skateramp, de rest moest worden ingevuld door de acteurs. In het begin wist ik niet goed wat ik ervan moest denken (stel je eens voor dat je het boek NIET hebt gelezen?), dan is het geen sincecure om het geheel goed te kunnen volgen. De acteurs kweten zich goed van hun taak, met toch wel een speciale vermelding voor Risto Kübar. Deze Estse acteur speelde al in zijn thuisland én in München en nu dus ook bij ons. Zo knap dat hij de Nederlandse taal al zo goed onder de knie had. Het boek is uiteraard beter dan het theaterstuk, al heb ik me geenszins verveeld in de zaal. Al blijft de vraag: ‘welke snoodaard had de verwarming afgezet?’ Het was op het eind wel erg chilly in de zaal.

Advertisements

Posted 16/02/2016 by ambijans in Theater

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: