Archive for 15/05/2016

Eurovisiesongfestival 2016: een terugblik   Leave a comment

Ira Losco zingt voor malta in 2016

Zaterdagavond, 14 mei 2016. We kunnen kiezen tussen KV Oostende-KRC Genk op Play Sports of de rest van de tv-kanalen waar men het Eurovisiesongfestival aan ons tracht te slijten. Mijn quiz voor het weekend viel helaas één dag vroeger (Eurosongniveau, stel er verder geen vragen over!). De voetbalwedstrijd heeft nog weinig belang, maar daarmee wil ik geenszins het belang van het jaarlijkse liedjesfestival overschatten. Ik besluit er eenmalig (nee, volgend jaar trek ik mij desnoods terug in een hutje op de hei) nog eens mijn licht over te laten schijnen. Wie weet valt er wat te lachen, zoniet kunnen we hier en daar de boel lekker afzeiken! De sfeer zit alleszins goed daar in Stockholm. De voorstelling van de kandidaten gaat net zoals de naamafroeping bij een voetbalwedstrijd. Fantaseer de daarbijhorende foute intermezzomuziekjes (regelrecht van de Tomorrowlandwei) er gewoon bij. ’t Is een happy happy opgefokt sfeertje. Peter Van de Veire heeft het over dramatische songs. Gaat het dan over kwaliteit of over inhoud? We zullen het snel genoeg te weten komen. Als laatste betreden de presentatoren de bühne. De honneurs worden waargenomen door Måns Zelmerlöw (die zou vorig jaar blijkbaar hebben gewonnen) en Petra Mede. Op naar de muziek dan maar?

Ons land mag de boel in gang steken. Laura Tesoro doet dat zeker niet slecht, al had ik de indruk dat het in haar halve finale net iets meer vonken gaf. Ze gaat dat spel hier vanavond niet winnen, maar een plek in de top 10 dicht ik haar zeker toe. Hierna volgt Tsjechië. Zij hebben een beauté gestuurd die wél kan zingen, maar als geheel oogt het bijzonder statisch. En daarna Douwe Bob: top of flop? Ideale muziek voor supporters van Club Brugge of voor cowboys die linedancen tot zevende kunstvorm hebben verheven. De man zijn stem is best oké, maar ’t is een dertien in een dozijn nummer. Wél opvallend playbackende muzikanten in de achtergrond, dat dan weer wél! Azerbeidzjan stuurt ook een prente met opvallende lippen. De muziek is helaas niet bijgebleven en daar draait het net om. Hongarije stuurt de boomlange Freddy, die het helaas moest doen zonder deftig kledingbudget. Hierdoor wekt hij de indruk dat hij in het échte leven ramenwasser is of busker aan het centraal station. Zijn wat hesige stem maakt één ding duidelijk: Rod Stewart heeft vooralsnog geen concurrentie. Italië stuurt een 21-jarige Laura Pausini achtige runner-up, die samen met Freddy van Hongarije meer had moeten investeren in een deftige outfit. De zanger van Israël had overduidelijk de Gay Pride in Brussel gemist, dus dat moest worden gecompenseerd op die andere officiële hoogmis voor de homoseksuele medemens (en dat bedoel ik absoluut niet denigrerend). Ik zie verdwaalde turners die voorbij komen gereden en een Hovi Star die beweert dat ‘We are made of stars’. Is hij astrofysicus misschien? Nope, hij blijkt o.a. make-up artist te zijn. Zijn nummer valt al bij al best mee. Bulgarije doet het met tattoo Bertha, die helaas een blinde garderobemedewerkster had aangesteld. Uptempo nummertje, waar vooral vleermuizen enthousiast van worden volgens mij. Naast een Freddy stuurde Zweden een jonge Frans. Met een deftige windmachine zou het lied ongetwijfeld spontaan zijn weggevlogen. ‘De ondraaglijke lichtheid van het bestaan’ zou Milan Kundera zeggen. Als thuisspeler krijgt Frans flink wat bijval, maar ik werd er niet bepaald vrolijk van. En dan moest de Duitse Jamie-Lee nog komen. Marginale naam, voorzien van tattoo’s (ze wil ongetwijfeld een rijke profvoetballer aan de haak slaan), ze draagt een potsierlijk hoofddeksel, ze heeft X benen en lijkt uit één of ander modern sprookje ontsnapt. Dit moet haast het ‘drama’ zijn waarover Van de Veire het had.

De Franse inzending doet het in twee talen, geen sinecure voor die chauvinistische Fransozen. Polen stuurt de zoveelste winnaar van één of andere obscure talentenjacht. Hij lijkt op een langharige circusdirecteur wiens dieren allemaal zijn ontsnapt. Iemand heeft trouwens zijn sokken gestolen. Als doekje voor het bloeden mag hij het slotlied van een musical zingen. Na een halve minuut door ondergetekende al afgeserveerd! Postzegel erop en terug naar afzender aub! Australië zendt het festival sinds 1983 live uit en mocht vorig jaar voor het eerst deelnemen n.a.v. het 60-jarig jubileum. Dat beviel zo goed dat ze mochten terugkomen. Dit nummer heeft (volgens mij) het meeste voeling met het Eurosongdoelpubliek. Goeie zangeres, minstens top 5 … als ze al niet wint. Cyprus gaat net als Georgië voor een rocknummer. Minus One voor de puntentelling, want buurland Griekenland kan hen straks geen puntjes geven. Rock voor watjes wat mij betreft, fans van Bon Jovi zullen ervan smullen. Geen spek voor mijn rockbek! De zangeres van Servië is alweer een plaatje, maar haar song klonk mij té ‘My heart will go on’ achtig van een zekere Céline Dion. Litouwen stuurt een zanger met een fout kapsel, die bakvissen ongetwijfeld in zwijm doet vallen maar waarbij wij een gaap nauwelijks weten te onderdrukken. De jurk van de Kroatische deelneemster werd gesponsord door tenten De Boer of was het een afgedankt Pukkelpopexemplaar uit 2011? Rusland had vooraf nog af te rekenen met een naaktrel. Knappe kerel (voor beide seksen) denk ik dan als ‘straight guy’. Van het lied zou zelfs een bronstige pitbull geen hard on krijgen. Ik zag ook veel technische hoogstandjes om een absoluut flutlied wat extra cachet te geven. Nee, foute boel! Spanje stuurde Barei, een afgedankt liefje van 007 (codenaam 03). Veel lala, yeah yeah, plat op de bek, licht uit, spot aan en weer doorgaan daarbij gebruik makend van het hele podium. Ook Letland koos de tactiek ‘jonge hartenbreker’ met kek leren jack en een kapotgevallen broek tijdens het skaten. Alweer een uptempo deuntje met een catchy sample erin. Oekraïne doet het in Club Brugge blauw met een zekere Jamala. ‘Massive Attack’ zegt het MNM-opdondertje dus ik spits de oren. Mocht dat het geval zijn, dan de versie uit Dunaldi. Triphop uit een slecht jaar. Misschien is die Jamala een goeie zangeres, maar met haar gekrijs kan je net zo goed spontaan een MH17 uit de lucht halen. Ik ben geen fan, maar da’s duidelijk zeker? 😉 Ira Losco van Malta kan mij zo hard krijgen, she definitely puts the M in MILF (haar eerste kind wordt verwacht in de zomervakantie). Zwanger (van een Maltese zanger?), zonder twijfel de mooiste vrouw van de avond. ‘Walk on water’ heeft ze niet van Milk Inc. gejat, dus dat blijkt een meevaller!

Georgië brengt rock die in mijn persoonlijke interessesfeer past. Gooit naar alle waarschijnlijkheid geen hoge ogen vanavond wegens té alternatief in deze populariteitspoll. Heel atypisch nummer dat schril afsteekt tegen de rest dus Georgië verdient een pluim! Oostenrijk gooit de 19-jarige wulpse Zoë in de strijd. Mooi kind, maar ze zingt in het Frans of wat daarvoor moet doorgaan. Deze muziek doet het vast goed op een boerenbruiloft of een doordeweekse braderie, maar geen hoogvlieger volgens mij. Groot-Brittannië stelt haar hoop op Joe & Jake, de plaatselijke Nick & Simon. Zeemzoet, klef, suikerspin, BRT Top 30, snel doorspoelen en op naar de volgende! Oef! Armenië blijkt het laatste land in de rij te zijn. De verrukkelijke Iveta Mukuchyan mag de avond afsluiten. Had net zo goed een badpakkenmodel kunnen zijn, haar nummer klinkt als de lancering van een NASA raket, iets toonvaster zingen was net iets té veel gevraagd. Hierna krijgen we wat Zweedse topmomenten in de popmuziek, Justin Timberlake met zijn muzikale intermezzo, wat HT&D grappen tijdens het televoten, een presentatrice die met de snelheid van het licht van outfit veranderde, de presentator die zijn nieuwe single nog mag brengen (just what I needed!) en STOP! Crap the cut (of andersom)! Op naar de puntentelling aub. De vakjury laat het ernaar uitzien dat Australië het pleit zal winnen, ons land hangt zelfs eventjes derde, daarna vijfde. De televoters zorgen voor een totale ommekeer: Laura Tesoro zakt weg naar plek 10 (181 punten gehaald, 12 punten gekregen van Australië en Ierland en punten gescoord bij 18 andere landen), Rusland haalt brons, Australië pakt zilver en Oekraïne schiet de hoofdvogel af. Met een nummer dat iedereen volgende maand al is vergeten (én terecht!). De Poolse bevolking (verspreid over heel Europa) zorgt ervoor dat Polen een spectaculaire sprong maakt van de voorlaatste plaats naar plaats 8 in de eindafrekening. Conclusie: het geheel was minder tenenkrullend dan ik vooraf had gevreesd. Toch is het jammer dat uiteindelijk Oekraïne zegeviert met een politiek getint nummer. Twee corrupte landen in de top drie, ik zou me zwaar schamen als organisatie. Volgend jaar opnieuw songfestivallen? Euhm, ik zorg wel dat ik ergens te lande kan gaan quizzen die avond. Wank you very much!

Posted 15/05/2016 by ambijans in Humor, Muziek, Politiek, Theater, TV

Laat moederdagetentje bij Place Ma Tu Vu (Zonhoven)   Leave a comment

place ma tu vu

Eind 2010 gingen we ooit met de collega’s van het werk eten bij Place Ma Tu Vu in Zonhoven. De tijd daarvoor (toen de zaak nog een andere naam had) gingen we er ook al wel eens eten. De naam bleef behouden, maar er zwaait nu een nieuwe chef-kok de plak. Maikel Bogaerts, net geen 21 jaar oud, heeft op jonge leeftijd al een aardig palmares opgebouwd. Hij studeerde in 2014 af aan hotelschool Ter Duinen in Koksijde en bekwaamde zich daarna o.a. bij Aan Tafel bij Luc Bellings (**), De Librije van Jonnie Boer (***), El Celler de Can Roca (***) in Girona en tot slot nog The Jane (**) van Sergio Herman. Mooie adelbrieven voor deze jongeman die door voorganger Dirk Pareijn eind 2015 tot zijn opvolger werd gebombardeerd in de keuken. Dirk staat trouwens ook nog steeds in de keuken. In principe mogen we vanavond iets verwachten. Mocht Anderlecht onverhoopt op Brugge gaan winnen, dan wordt het zelfs een fantastische avond. In het andere geval blijven ons de Brugse vreugdetaferelen bespaard, een win-win situatie m.a.w. 😉

UPDATE

Om 18u parkeren we onze wagen netjes voor de deur, gaan naar binnen waar we worden verwelkomd door jonge gastheer Michiel. We worden naar onze tafel begeleid, krijgen de menukaart overhandigd en de vraag of we alvast willen starten met een aperitiefje. Daar zeggen we uiteraard geen nee op. Zoals zo vaak opteren we alle drie voor het huisaperitief. In dit geval is dat champagne met een toets limoncello eraan toegevoegd. Een lekker fris aperitiefje moet ik zeggen! Je kan zelfs onder aperitieven indien gewenst (volgens mij doen vooral vaste klanten dat hier). We zijn er vrij snel uit qua keuze. We gaan voor het vijfgangenmenu met twee keer het wijnarrangement. Enkel onze BOB moet vanavond matigen in zijn alcoholconsumptie. De zaak zelf ziet er nog even knus uit als vroeger, wie een beetje strategisch aan het juiste tafeltje terechtkomt heeft zelfs zicht op de tuin buiten. Wij zagen ‘m helaas niet liggen, maar weten ‘van horen zeggen’ dat bepaalde ingrediënten op ons bord uit eigen tuin komen. Ook gezellig: een écht knetterend haardvuur in de buurt waar men af en toe een houtblok bij moet werpen. Dat zorgt voor een aangename temperatuur in deze wisselvallige meimaand.

Vóór we aan ons menu beginnen komen er eerst nog twee amuses: eerst een aspergesoepje met peterselieolie en daarna ossenstaart met crème van aardappel en een crumble van lenteui. De hapjes worden meteen goedgekeurd. We weten dan al dat het helemaal goed zal komen vanavond. Ons menu start met yellowfin tonijn dun gemarineerd met yoghurt, koolrabi en een jus van komkommer en zuring gevolgd door kort gebakken filet van zeetong met Parijse champignons, overgoten met een poeder van ganzenlever. Het volgende gerecht is eigenlijk een fastfoodgerechtje op restaurantniveau: ‘steamed bun’ is een gevuld gestoomd broodje, gelakt buikspek met krokante lentegroenten en koriander. Men kan het eten zoals bijvoorbeeld een pita of gewoon met mes en vork. De keuze is volkomen vrij. Ons hoofdgerecht heb ik jaren geleden eens gegeten bij de schoonouders van mijn broer: langzaam gegaarde kwartel met wortel, asperges, zilverui en jus van morilles met aardappelmousseline. Een delicatesse! Voor het dessert gaan we nog twee keer voor een tartelette vanille, framboos, aardbei en witte chocolade en één keer assortiment geaffineerde kazen (o.a. Achelse Blauwe) met rozijnentoast.

We sluiten af met twee cappuccino’s én een koffie (uiteraard niet geconsumeerd door ondergetekende alleen). 😉 Chef-kok Maikel komt na afloop polsen of alles naar wens was. Aan tafel weerklinkt een volmondig ‘ja’. Een aangename verrassing moet ik zeggen (al had ik er stilletjes wel op gehoopt). Tijdens het eten maken we aan tafel al plannen over een belangrijke 80ste verjaardag in familiekring die er eind dit jaar aankomt. Er is zelfs goed nieuws: Place Ma Tu Vu kan een alternatief aanbieden voor kinderen die mee komen eten. Uiteraard geen meergangenmenu, maar ze kunnen wél gewoon meekomen. Het restaurant heeft verder een dagelijks variërende driegangenlunch aan 37 euro, maar je kan ook gewoon à la carte eten op de Kleine Hemmenweg 3 in Zonhoven. Wij wilden er absoluut eens naartoe en keerden om 22u30 tevreden terug huiswaarts.

Posted 15/05/2016 by ambijans in Algemeen, Culinair