Patiënt RSC Anderlecht is ziek, dokter!   Leave a comment

geen simpel verkoudheidje, maar een serieuze longontsteking

Ondergetekende had voldoende realiteitszin om aan te voelen dat er afgelopen zondag op Jan Breydel niets te halen zou zijn voor zijn favoriete voetbalclub, Royal Sporting Club Anderlecht. Diep vanbinnen hoop je uiteraard nog dat de ploeg zich de hele wedstrijd de pleuris loopt en het zo hoog aangeschreven Club Brugge credo ‘No sweat, no glory’ ook eens in praktijk weet om te zetten op de momenten dat het er écht toe doet. Dat was net iets te veel gevraagd van deze heren profvoetballers! Michäel Heylen & co werden zo vaak voorbijgesneld dat ze zich bijna een longontsteking op de nek haalden. Op geen enkel moment kregen we de indruk dat de laatste strohalm die nog restte zou worden gegrepen. Het was integendeel Club Brugge dat keihard de wet dicteerde en de ‘over mijn lijk attitude’ ontplooide die nodig was om het kampioenschap in haar voordeel te beslechten. Mocht er nog iemand aan twijfelen: als je elf jaar vergeefs op een landstitel hebt zitten wachten, dan wordt dat snakken naar dé hoofdprijs zo groot dat je bij wijze van spreken dwars door de geluidsmuur zou rennen om die supporters in ultieme extase te brengen. In Anderlecht begon men al te wennen aan het idee dat men zelfs zonder ‘champagnevoetbal’ opnieuw een extra kampioenstitel kon bijschrijven in de clubannalen. Champagnevoetbal (nu we het woord toch in de mond hebben genomen)! Het moet bijna geleden zijn van de periode KollerRadzinski (op de tandem MbokaniJovanovic na misschien) dat men nog oogstrelend voetbal zag in het Astridpark. Dit seizoen liepen bepaalde spelers zo te zwalpen dat het leek of ze champagne hadden gedronken OP het veld. Dat men in ‘Extra Time’ vaak mild over een ‘matig Anderlecht’ sprak moet één van de understatements van het jaar zijn! Hoe is het zover kunnen komen?

Jan Verheyen, wakker worden! Misschien zit er wel een scenario in voor een nieuwe voetbalfilm. Het seizoen was nauwelijks begonnen of rechtsachter Anthony Vanden Borre dropte een bommetje in de eigen kleedkamer. Je zou zo’n uitspraak nog kunnen aanvaarden van iemand die steeds opnieuw voorop ging in de strijd en die altijd het beste van zichzelf had gegeven voor paarswit. Anthony’ke was in play off 1 echter één van de hoofdredenen dat Anderlecht vorig seizoen de landstitel aan AA Gent moest laten en dat ze ook nog Club Brugge voor zich moesten dulden. Na zijn uitlatingen verspeelde het ‘enfant terrible’ alle krediet. Volkomen terecht overigens! Het ergerlijke blijft dan nog het feit dat bepaalde dwaze supporters het hele verdere seizoen zijn naam zijn blijven scanderen in het stadion. Begrijpe wie begrijpen kan! Een ezel stoot zich geen twee keer aan dezelfde steen (zegt het spreekwoord), dus het zal mij benieuwen tot welke nieuwe ezelsoort VDB vanaf nu moet worden gerekend. Die ezeluitspraak is trouwens ook van toepassing op het Anderlechtbestuur. ‘Kara gaat ons kampioen maken’ (‘Mooi niet, HVH!’) en het feit dat ze nu al enkele jaren denken dat gehuurde spelers voor een meerwaarde zorgen. Op momenten dat er transfers moeten worden doorgedrukt zit manager Herman Van Holsbeeck steevast in het buitenland. ‘Je huiswerk tijdig af hebben’, het is iets waar Anderlecht de laatste seizoenen een broertje dood aan heeft. Ik zou de (lange) lijst van spelers eens willen zien waar ze de afgelopen jaren naast hebben gegrepen nadat ze er hun zinnen op hadden gezet! Sofiane Hanni wordt bijvoorbeeld aangekondigd voor volgend seizoen, maar nu Club Brugge mee in de dans is gesprongen voel ik alweer serieus nattigheid! Vorig seizoen kwamen we ineens op het lumineuze idee om zogenaamde ‘toppers’ te gaan huren die in één of andere buitenlandse voetbalcompetitie hun broek zaten te verslijten op de bank. Meestal is er een goeie reden denkbaar waarom ze daar op de bank zitten. Ik meen te hebben opgevangen dat Rolando en Marin ook dit seizoen niet al te veel potten hebben gebroken. Vervang deze namen door pakweg Büttner en Djuricic en je krijgt exact hetzelfde sprookje opgedist. Ik ben er nochtans rotsvast van overtuigd dat Djuricic in een goed draaiend Anderlecht zijn plaats zou hebben, maar als je elf individuen op het veld hebt staan maar geen collectief vormt, dan is het achteraf praat voor de vaak.

Iemand enig idee waar Rafael Galhardo (belangrijkste wapenfeit: flagrant onder een bal doorgaan én doelpunt voor STVV) tegenwoordig uithangt? Waarom onze club Mahmoud Hassan (Trezeguet) absoluut wil houden? Imoh Ezekiel wilde men er dolgraag bij, ’t is mij een raadsel waarom hij dan niet aan spelen toekwam. Youngsters als Praet en Tielemans lonken naar het buitenland, maar in plaats van zich verder te ontwikkelen zijn ze ter plaatse blijven trappelen. Eén klein lichtpuntje: dit seizoen slechts twee strafschoppen gekregen en verdorie allebei binnengetrapt door Youri Tielemans. Steven Defour ging wel vaak voorop in de strijd, maar hij heeft zijn hoge transfersom nog niet kunnen rechtvaardigen. Idem wat Kara Mbodji betreft. Weinig kansen creëeren op stilstaande fases, des te meer doelpunten slikken op diezelfde fases. Trainer Besnik Hasi zou voor minder moedeloos worden. Ik neem aan dat hij straks slim genoeg zal zijn om voor dat Turkse aanbod te kiezen, want voor veel supporters is hij kop van jut. Terwijl ik altijd dacht dat de trainer afhankelijk was van zijn elf spelers op het veld. Men zou al bezig zijn om in een charmeoffensief Frank Vercauteren te rehabiliteren. Is dat dan het wondermiddel? Het zal nu zaak zijn om dringend schoon schip te maken (deze kern flink uitdunnen), kwalitatief in te kopen (vooral betrouwbare verdedigers én iemand die de ploeg op sleeptouw kan nemen) en ook in de bestuurskamer is er misschien nood aan vers bloed. Er zijn nog een hele hoop werkpunten. Ik wil opnieuw spelers zien die hun truitje elke wedstrijd nat maken, een type Luc Nilis (we mogen toch dromen hè) die de supportersharten sneller doet slaan, een team dat 75 % van de tijd op de helft van de tegenstrever voetbalt en dat weer angst inboezemt. Misschien kunnen we ons nog optrekken aan het feit dat we dit seizoen geen kampioen zijn geworden, want dan was het met meer geluk dan kunde gebeurd. Zoals dat jaar toen we het haalden door de onkunde van Standard én Club Brugge. Even nog leek het kampioenengeluk in deze play offs aan onze zijde te staan (een flater van Bizot, een late goal van Okaka, een foutje van Ovono, …) maar daarna was het vat onherroepelijk af. Als de clubleiding alles na zondagavond eens kritisch tegen het licht houdt zal men merken dat landstitels niet ‘op bestelling’ komen. Dat supporters best mogen mekkeren als ze zien dat het goed fout zit in hun team. Vorig seizoen derde, dit seizoen (Touchons du bois!) tweede en in 2017 moet opnieuw die hoofdvogel worden afgeschoten. Anders heb je gefaald en moet je alweer in eigen boezem kijken! De concurrentie zit niet stil, dus het zal een hele klus worden. Moeilijk gaat ook, dus laat het een uitdaging zijn! We blijven immers supporter, in goede én kwade dagen!

Advertisements

Posted 20/05/2016 by ambijans in Algemeen, Sport

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: