Archive for juli 2016

Best music of 2016 (augustus)   Leave a comment

of montreal

Omdat we maandag al een andere activiteit hebben gepland, brengen we vandaag gewoon één dagje vroeger een blik op de releaselijst van augustus. Volgende maand krijg je trouwens (om vakantieredenen) een ingekorte versie van deze rubriek (meer tracks, geen uitleg) omdat we het toch niet kunnen laten. Onze zaterdag startte prima in Antwerpen (lees daarvoor gewoon het blogbericht van gisteren nog eens na) en het werd zelfs nog beter toen onderweg naar huis doorsijpelde dat Anderlecht won op Moeskroen. Yep, wij halen onze energie dus niet uit het spelen van Pokémon Go maar van dierbare familiemomentjes en favoriete voetbalteams die een minisuccesje boeken. Maar we gingen het dus over muziek hebben vandaag.

Een Amerikaanse indieband met een naam van een Canadese plaats en daar is een logische verklaring voor: zanger Kevin Barnes had ooit een relatie met een vrouw van Montreal (die later stukliep) maar voor de rest zijn er geen raakpunten. of Montreal is anders wél een productieve band, want sinds hun oprichting in 1997 hebben ze al 15 cd’s uitgebracht. ‘It’s different for girls’ staat op de nieuwste die ‘Innocence reaches’ heet.

Eén van mijn favoriete Britse indie rockbands luistert naar de naam Wild Beasts. ‘Get my bang’ klinkt weer lekker vertrouwd en staat te pronken op ‘Boy King’ dat de ene keer dansbaar en dan weer net iets rauwer klinkt. Ik ben al een tijdje fan, nu jullie nog!

De oude rotten van Dinosaur Jr. doen de muziekwereld ondertussen al meer dan dertig jaar op haar grondvesten beven en ze beloven er nog flink wat jaartjes bij te doen. Dat horen wij uiteraard graag! ‘Tiny’ klinkt weer vintage Dinosaur Jr. en is een onderdeeltje van ‘Give a glimpse of what yer not’.

Blossoms stond blijkbaar op de longlist voor BBC’s Sound of 2016 (meestal zijn de verwachtingen dan hooggespannen!) en zeker als ze deze maand hun titelloze debuut op de markt gooien. ‘Getaway’ is daaruit een single. Ik vermoed dat er een redelijke kans bestaat dat ze straks huge zullen worden, al ben ik eerlijk gezegd nog niet helemaal overtuigd van hun kwaliteiten.

Het Amerikaanse duo Wye Oak werd in het vakje nu gaze gestopt waardoor ze nu in het selecte gezelschap verkeren van andere fantastische artiesten als o.a. Beach House, Blonde RedheadDeerhunter en M83. Naar mijn bescheiden mening zijn ze net iets minder experimenteel van aard, maar dat wil niet zeggen dat ‘Watching the waiting’ uit ‘Tween’ daardoor minder goed zou zijn.

Ik had eerlijk gezegd nog nooit van Mesh gehoord, maar eventjes googelen leert ons dat het een synthpopband is die in 1991 werd opgericht in Bristol. ‘Kill your darlings’ staat op hun achtste wapenfeit ‘Looking skyward’.

Elk jaar minstens één nieuwe cd: het lijkt wel het levensmotto te zijn van de Amerikaanse garagerockband Thee Oh Sees. Nochtans kondigde de band in 2013 een pauze aan, maar vreemd genoeg lag er één jaar later een nieuwe cd in de rekken. ‘Plastic plant’ is prima werk uit hun nieuwste ‘A Weird Exits’.

Factory Floor is zeker iets voor alle hipsters dezer landen. Alleen al het feit dat ze op een fijn label als DFA zitten pleit reeds een beetje in hun voordeel. Ze hadden twee full cd’s op hun palmares staan maar met ’25 25′ wordt daar nu nummertje drie aan toegevoegd. ‘Dial me in’ is iets voor mensen die graag dansen, al moet je er wél behoorlijk repetitief voor te werk gaan!

We hadden eerlijk gezegd niet gedacht dat we ooit nog iets van Crystal Castles zouden vernemen toen Alice Glass er de brui aan gaf, maar kijk eens aan want de band brengt ‘Amnesty (I)’ een soort van 2.0 album uit waarvan al een aantal tracks zijn gelekt, o.a. ‘Concrete’.

En we gaan er deze maand uit met The Veils, die ik 2010 zag schitteren in MOD. Het lijkt erop dat de band weer een koerswijziging heeft gepland afgaand op ‘Axolotl’ dat het openingsnummer is van ‘Total Depravity’. Ik ben een onvoorwaardelijke fan van Finn Andrews & co.

Brengen in deze augustusmaand o.a. ook hun waar op de markt: Moose Blood, Tarja Turunen, Russian Circles, Angie Stone, My Iron Lung, DJ Snake, The Pineapple ThiefYoung The Giant, Lonely The Brave, Blood On The Dance Floor, Roosevelt, Peter Broderick, Ed Harcourt, Lisa Hannigan, Sabaton, Scott Walker, Dolly Parton, Amos Lee, New Model Army, Cassius, De La Soul, Glass Animals, The Album Leaf, Cass McCombs, Morgan Delt, Delain en Céline Dion. Tot volgende maand!

Advertenties

Posted 31/07/2016 by ambijans in Muziek

Op familiebezoek in Antwerpen   Leave a comment

den brandt park

Omdat familie belangrijk is (toch?) trekken wij vandaag richting Antwerpen. Welke dolle fratsen we daar gaan meemaken is op dit moment nog wat vaag, maar ik maak me sterk dat er toch een strak plan achter steekt. Hopelijk zijn we tegen dan een beetje bekomen van het quizvertier van vrijdagavond in Varendonk. Naast het spelen van de quiz hielden wij ons onledig met het drinken van donkere Leffe en Paternoster. Uiteraard was dat weer plezant, maar daar zal wel niemand aan twijfelen. Alleen blijft het altijd een beetje oppassen met al die flitspalen én wegomleidingen in de stille Kempen! Ik neem aan dat we straks even veilig in én uit Antwerpen zullen geraken, maar daarover ongetwijfeld meer na afloop. Of niet natuurlijk (als we de privacy van sommige medeburgers hier willen garanderen). 😉

UPDATE

We spraken met de familieleden die mee zouden afzakken af om rond 11u in Zonhoven te zijn, zodat we makkelijk rond 12u30 in Antwerpen zouden zijn. Omdat het nog vroeg was (én ook een beetje dorstig weer) werd besloten om alvast een fles cava te openen om te aperitieven. Altijd gezellig uiteraard, één snel glaasje want zo gek veel tijd om in ’t Stad te geraken was er nu ook weer niet. Ome Robert had berekend dat we er normaal op een goeie 54 minuten naartoe konden rijden. Er moest wel met twee wagens worden gereden, dus offerde ik mezelf edelmoedig op om naar ginds te chaufferen. Ook al omdat het traject vrij vertrouwd was en ik mijn wagen in een rustige, residentiële buurt kon parkeren. We geraken uiteindelijk (met één sanitaire pitstop onderweg) ter plaatse even over het afgesproken aanvangsuur.

Nadat we de auto netjes voor de deur hebben geparkeerd in de Olmenlaan, bellen we aan. En daarna werd de omgeving, het huis, de schilderijen, het interieur etc. aan een keurende blik onderworpen. Al snel hadden we spijt dat we onze zwembroek niet bij hadden want in de tuin lag een zwembad (4m breed, 8m lang volgens een specialist aan tafel). Terwijl iedereen acclimatiseerde stond er al een fles Codorniu te koelen voor het tweede deel van onze aperitiefronde. De aperitiefhapjes werden erbij gezet, er werd geklonken (hier en daar werd er zelfs gemorst door al té ijverige drinkers) maar verder onheil bleef binnen de perken. De toon was gezet, zoveel was duidelijk! Terwijl de gesprekken aan tafel werden aangesneden trok gastheer Jean Paul naar zijn keuken om een Libanees buffet klaar te maken. We namen een bordje en we konden meteen gaan aanschuiven om te eten. Lekker! Er kwam zelfs nog een tweede ronde. Bij het eten dronken we rode wijn … al was er wél een probleem omdat de kurkentrekker een defect vertoonde. Het proefondervindelijk uittesten om de fles te openen d.m.v. een schoen (we kid you not!) blijkt in ons geval geen échte meevaller, maar wél gelachen! Er had hoogstens een raam of een stuk muur kunnen sneuvelen, maar de fles bleef ongeopend. Gelukkig kon er in de winkel eentje op de kop worden getikt.

Ook al verdween de zon af en toe, de temperatuur bleef aangenaam. En die paar druppels regen konden worden afgewend omdat we allemaal onder een grote parasol terecht kwamen. Iedereen had nog een gaatje voor een dessert, dus werd er een chocoladetaart, een frambozentaart en een nougatinetaart tevoorschijn getoverd, allemaal afkomstig van bakkerij Lebleu, een begrip in Antwerpen. Limburgers zijn niet alleen wereldburgers, maar ook zoetekauwen, zo bleek bij de bedeling van het dessert. Helaas kwam rond een uur of 6 een einde aan zoveel verwennerij. Maar niet voor alle familieleden een deel van het buffet netjes ingepakt mee naar huis namen. Jean Paul had nl. nog drukke dagen in het verschiet. Morgen richting Parijs en als die business trip achter de rug was ging het rechtstreeks door naar Amsterdam (al was overduidelijk een leisure trip). All work and no play makes Jean Paul a dull boy zullen we maar zeggen! Na Amsterdam was het dan weer tijd voor een werkuitje richting Hong Kong. Waren wij blij dat hij er ons toch nog tussen gewrongen kreeg! Onderweg naar huis hoorden we op de radio alweer hoe Anderlecht op Moeskroen afstevende op een derde verliespartij in drie seizoenen maar dat euvel werd nog omgezet in 1-2 winst net voor we aan onze voordeur aankwamen. Conclusie: een zaterdag met enkel hoogtepunten!

Posted 30/07/2016 by ambijans in Algemeen

Drie snelle vragen (40)   Leave a comment

ik word een groot schrijver in het diepst van mijn gedachten

‘Drie snelle vragen’ is een rubriek, die wekelijks drie korte doch krachtige vragen stelt waarop uw nederige dienaar een zinvol antwoord tracht te verzinnen. We hopen er exact 50 afleveringen uit te puren. Op het einde heeft iedereen weer een iets beter beeld van de man achter Ambijans. Of het mysterie wordt uiteraard nog een stuk groter, we durven hier niets uitsluiten! 😉

Wanneer kreeg je je eerste schrijfkriebels te pakken?

Eigenlijk zou ik hier eens in de kelder of op zolder moeten duiken in de hoop dat er nog ergens iets op schrift staat van wat ik in mijn jeugdjaren ooit op papier heb gezet. Ik herinner me alleszins een aantal passages van vroeger: ooit mocht ik een ridderverhaal voorlezen in de klas (tweede of derde leerjaar vermoed ik), al zaten er ook science-fiction elementen in mijn schrijfsels. Zo ben ik er vrij zeker van dat ik de enige échte uitvinder ben van het internet want ik heb ooit iets geschreven over mensen die een supercomputer hadden waarmee ze alles konden zoals bijvoorbeeld huiswerk maken e.d. door op enkele simpele knoppen te drukken. Iemand die wat meer technisch vernuft had dan ondergetekende heeft dat idee later gecommercialiseerd en is er uiteindelijk schatrijk door geworden. Het leven is niet eerlijk! 😉 Anyways, vanaf midden jaren ’80 tot ergens in 1991 of zo heb ik ook een dagboek bijgehouden (deels fictie, deels non-fictie), maar zeker niets met eeuwigheidswaarde. Die boekjes heb ik nog allemaal! Laat het er ons maar op houden dat ik sinds oktober 2008 alles publiekelijk op de mensheid heb losgelaten. Hopelijk trekt er niemand naar Straatsburg om mij aan te klagen! 😀

Is kippen houden een goed idee?

In de ideale wereld is dat absoluut zeker een goed idee. Op de plek waar ik woon is het helaas een moeilijke bezigheid, tenzij je van je kippenren een versterkte burcht maakt (met vos en steenmarter in de nabije omgeving). Onze drie kippen werden een jaar of twee geleden doodgebeten en sindsdien waren we kippenloos. Nu denken we er echter aan om opnieuw kippen in huis te halen … maar eerst wat voorzorgsmaatregelen nemen zodat we ze langer kunnen houden!

Welk instrument had je graag gespeeld?

Eén ding is zeker: aan mijn moeder heeft het niet gelegen dat we geen muziekinstrument kunnen bespelen want zij moedigde zowel mij als mijn broer aan om iets met muziek te doen. Geen van de twee hebben we van die gelegenheid gebruik gemaakt. Gelukkig doet de volgende generatie het beter want Louise speelt ondertussen gitaar en Bavo gaat straks leren trompetspelen. Zelf zou ik hoogstwaarschijnlijk voor de synthesizer zijn gegaan. Ik heb altijd een zwak gehad voor muziek met synths erin. Drummen of gitaarspelen zie ik mezelf niet doen en om te zingen moet je een goeie stem én veel zelfvertrouwen hebben.

Posted 29/07/2016 by ambijans in Algemeen

Ahmet Koç, ken je plaats man!   Leave a comment

Ahmet Koç, de relturk van Beringen

Hier in België leven we in een democratie en we mogen onszelf daarom gelukkig prijzen. Loopt alles daardoor op rolletjes en is iedere burger van ons land even tevreden over wat er politiek allemaal reilt en zeilt in België? Zeker niet! Alleen maakt het gros van de ontevredenen hun verzuchtingen op een beschaafde manier duidelijk. Toch is er één Turk in Beringen, Ahmed Koç, vooralsnog politicus bij SP.A (voor zo lang het nog duurt!) die zijn heil zoekt in opruiende taal en bedreigingen aan het adres van een aantal Turkse landgenoten. Om het bericht nog even beter te kaderen: toen er deze maand die beruchte coup was van Gülenisten (?) tegen de regering Erdogan, was meneer Koç er als de kippen bij om oorlogstaal te spreken op Facebook. Later verwijderde hij het bericht uiteraard, want anders moest hij zich achteraf in allerlei haarspeldbochten wringen om zich er fijntjes kunnen uit te lullen! Gelukkig waren er verontwaardigde burgers die het bericht voor het nageslacht bewaarden.

Zoals ik reeds zei (over die democratie): Erdogan mag dan wel democratisch zijn gekozen door een aantal van zijn onderdanen, dat wil in dit geval nog niet zeggen dat hij een geschikte premier is voor Turkije. Hij wil de doodstraf terug invoeren, hij maakte heel wat landgenoten monddood en dan hebben we het nog niet gehad over al die andere verwezenlijkingen die reeds op zijn omvangrijke cv staan. Hitler en Pinochet werden ook ooit democratisch verkozen, maar of dat nu meteen zo’n grote meerwaarde was? Meneer Koç is nu dus geërgerd omdat er straks een tuchtprocedure tegen hem komt. Volgens Koç pikt de Turkse gemeenschap het niet dat de partij hem viseert. ‘Ik ben ervan overtuigd dat de Turkse gemeenschap in heel Vlaanderen zich zal roeren. Ook in Gent, Antwerpen en Brussel. Ze vinden dat ik als vertegenwoordiger beledigd ben en zij voelen zich ook beledigd.’ Helaas bestaan er nog té veel pro-Erdogan politici van Turkse origine in onze provincie. Gaan die ook ‘Wir haben es nicht gewusst’ (maar dan in het Turks) roepen als Erdogan ooit van zijn sokkel valt? Waar mogen we ons nu aan verwachten (gesteld dat Koç effectief wordt gedefenestreerd door de SP.A)? Stenengooiende jongeren, verhitte groepjes die amok komen maken op straat of gaat men deze keer gewoon wat ruiten ingooien op enkele SP.A partijsecretariaten? In de beschaafde wereld verdedigt men zich door middel van dialoog of een hoop argumenten die hout snijden. Bij Koç hoor ik enkel gejammer omdat hij zogezegd een hoop kiezers vertegenwoordigt die men nu ‘in de steek laat’. Volgens mensen die Koç goed kennen voerde de man al een tijdje geen klap meer uit, buiten ‘in de fitness zitten’ en ‘feesten’. Een beetje hetzelfde wat hij destijds als schepen in Beringen presteerde (volgens diezelfde bronnen). Gaat het een groot gemis zijn als Koç wordt wegbezuinigd? Ik denk eerlijk gezegd van niet. Mijn slotboodschap is dan ook de volgende: ‘Ahmet Koç, ken je plaats man! Als het je hier niet aanstaat kan je altijd nog een enkeltje terug naar Turkije boeken, kan je wat thee gaan slurpen met je democratische vriendje Erdogan. Hij kan vast wel ergens een fitnessabonnementje voor je ritselen!

Posted 28/07/2016 by ambijans in Politiek

‘De vogeljongen’ (Guus Bauer)   Leave a comment

guus bauer

Een geslaagde zakenman ontwaakt in een ziekenhuisbed. Hij kan zich niet bewegen en ook niet praten, maar zijn brein werkt op volle toeren en hij registreert alles wat er om hem heen gebeurt. Zijn zintuigen lijken zelfs aangescherpt, maar interveniëren kan hij niet. Hij is volledig in zichzelf opgesloten, comateus voor de buitenwereld. Hoe is hij in die toestand beland? Mogelijk heeft het te maken met de ontdekking van ‘zijn nieuwe identiteit’. Gelukkig is zijn geheugen niet aangetast en hij gaat op zoek naar gemiste tekens in zijn leven, in zijn jeugd. Zijn herinneringen projecteert hij op het systeemplafond, zijn enige houvast, zijn ‘plafondagenda’. Langzaam vult zich ook de blanco pagina over de oorzaak van zijn aandoening en realiseert hij zich de impact van wat altijd voor hem is verzwegen. Tegelijkertijd vraagt hij zich af of hij zich zelf niet ook schuldig heeft gemaakt aan ontkenning en aan wat er echt is gebeurd met zijn eerste schoolvriend. Stukje bij beetje ontdekt de zakenman de waarheid. Maar krijgt hij nog de kans om die wereldkundig te maken? Guus Bauer (1959 – schrijver en literair journalist) beschrijft in deze deels autobiografische roman hoe een man met een ziekte die hem volledig heeft verlamd zijn miserabele jeugd en zijn actuele situatie samensmeedt. De man lijdt aan het locked-in-syndroom, een pseudo-comateuze toestand waarbij de patiënt wel volledig bij bewustzijn is, maar alleen kan waarnemen en niet uiten. Zijn jeugd is wellicht de oorzaak van het syndroom: hij heeft, als nakomertje, basale gevoelens als verdriet, angst en eenzaamheid – eerst in een slecht huwelijk van zijn ouders en daarna op een internaat – moeten leren hanteren. Hij geeft zich rekenschap van misstappen en hoe zijn latere leven is beïnvloed door zijn jeugd. Het boek is in mooie toegankelijke taal geschreven en door de vorm van een samensmeltende parallelvertelling (om en om korte hoofdstukken over zijn jeugd en zijn actuele situatie) blijft het uitdagen tot lezen: waar of hoe eindigt het met de hoofdpersoon? Het verleden, zijn moeder en de toekomst, zijn dochter, geven op de laatste bladzijde het autobiografische antwoord. Een prachtige roman!

Posted 27/07/2016 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (15)   Leave a comment

Level 42

Nu ook ‘Vive Le Vélo’ van het scherm is verdwenen, kijken we vrijwel geen tv meer op een doordeweekse dag. Dat geeft ons des te meer tijd om naar muziek te luisteren. Er is echter beterschap op komst als straks her en der de voetbalcompetities terug op gang worden getrapt. En laat ons vooral niet vergeten dat we tussendoor af en toe eens quizzen (zelfs tijdens de grote vakantie). Woensdag depanneer ik bijvoorbeeld nog eens bij Vur d’Leut en vrijdagavond doen we opnieuw mee met Moordgat/WvA. We starten onze classics opnieuw met iets uit de eighties, maar ik beloof hierbij plechtig dat we binnenkort iets verder terug de tijd zullen induiken.

Starchild – Level 42: eigenlijk had hier eender welk nummer van deze band kunnen staan, want zij produceerden (in die wonderlijke jaren ’80) meerdere onvergetelijke juweeltjes. De combinatie van synthesizers met de vingervlugge basslijnen van Mark King, het was destijds grandioos.

Augustine – Blood Orange: eerlijk gezegd schiet ons niet meteen een nummer te binnen van Lightspeed Champion (geen idee of dat een groot gemis is) maar het nieuwe alter ego van Devonté Hynes (ex-Test Icicles) kan ons wél ten zeerste bekoren. Tijd dat we binnenkort zijn hele oeuvre eens onder de loep gaan nemen.

Concrete – Crystal Castles: toen Alice Glass er in 2014 de brui aan gaf dachten we eerlijk gezegd dat het afgelopen was met Crystal Castles, maar ziedaar: Ethan Kath nam Edith Frances in dienst en het resultaat is onveranderd gebleven. Live zou het allemaal minder spetterend zijn, maar ga het vooral zelf uitchecken op Pukkelpop zou ik zeggen!

If I ever was a child – Wilco: in september laat de band opnieuw een ‘tussendoortje’ op ons los in afwachting van hun Belgische doortochten in oktober. Opvallend: zowel op Best Kept Secret als op het Cactusfestival liet Wilco een overweldigende indruk na (al verraste ons dat eerlijk gezegd niet).

D7-D5 – Blanck Mass: het meest experimentele nummertje bewaren we deze keer tot het laatste. Dit is zeker geen spek voor eenieders bek, tenzij jullie enthousiast worden van iets zoals Fuck Buttons. Benjamin John Power van die band zit nl. achter Blanck Mass. Nu al één van de meest intense nummers van 2016! We hopen dat we tegen volgende week bekomen zijn en dat we terug een nieuwe lading oorwurmen op jullie kunnen loslaten. Ciao!

Posted 26/07/2016 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (60) Beck   Leave a comment

beck

Beck (geboren met de familienaam Campbell) gebruikt de achternaam van zijn moeder (Hansen) als hij voluit wordt vernoemd in de muziekpers. Hoewel hij al op zijn vijftiende aan een muziekcarrière begint duurt het toch tot zijn 24ste voor hij écht in bredere zin wordt opgemerkt door zijn slackersimago. Geffen Records toont interesse en Beck wordt wereldwijd bekend. Hij groeide nochtans niet meteen op in een inspirerende thuisomgeving (zijn ouders gaan uit mekaar als hij tien is), hij stopt al snel met naar school te gaan maar hij houdt zijn ogen én oren goed open als het op muziek aankomt want het feit dat hij moeiteloos van het ene naar het andere genre kan switchen tijdens zijn optredens zal hem later geen windeieren leggen. Experimentele lo-fi, funk, folk, rock, soul, electronica, blues en nog tig andere stijlen zorgen ervoor dat zijn muziek zelden voor verveling zorgt. Daarnaast werkt hij samen met artiesten als Air, David Bowie, Bat For Lashes en Björk. Het enige feit dat een smet zou kunnen werpen op zijn leven is dat hij lid is van Scientology al geeft hij in interviews steevast aan dat dit komt door het feit dat zijn vader altijd een aanhanger is geweest. Beck bracht ondertussen zes EP’s, 12 full cd’s en drie verzamelcd’s op de markt. En daar zal in de toekomst vast nog wel wat bij komen!

1. ‘Pay no mind (Snoozer)’ (uit ‘Mellow gold’, 1994)

2. ‘The new pollution’ (uit ‘Odelay’, 1996)

3. ‘Tropicalia’ (uit ‘Mutations’, 1998)

4. ‘Sexx laws’ (uit ‘Midnite Vultures’, 1999)

5. ‘Lost cause’ (uit ‘Sea change’, 2002)

6. ‘Everybody’s got to learn sometime’ (uit ‘Eternal Sunshine of the Spotless Mind OST’, 2004)

7. ‘E-Pro’ (uit ‘Guero’, 2005)

8. ‘Think I’m in love’ (uit ‘The Information’, 2006)

9. ‘Youthless’ (uit ‘Modern Guilt’, 2008)

10. ‘Wave’ (uit ‘Morning Phase’, 2014)

 

Posted 25/07/2016 by ambijans in Muziek