Oorwurm van de week (15)   Leave a comment

Level 42

Nu ook ‘Vive Le Vélo’ van het scherm is verdwenen, kijken we vrijwel geen tv meer op een doordeweekse dag. Dat geeft ons des te meer tijd om naar muziek te luisteren. Er is echter beterschap op komst als straks her en der de voetbalcompetities terug op gang worden getrapt. En laat ons vooral niet vergeten dat we tussendoor af en toe eens quizzen (zelfs tijdens de grote vakantie). Woensdag depanneer ik bijvoorbeeld nog eens bij Vur d’Leut en vrijdagavond doen we opnieuw mee met Moordgat/WvA. We starten onze classics opnieuw met iets uit de eighties, maar ik beloof hierbij plechtig dat we binnenkort iets verder terug de tijd zullen induiken.

Starchild – Level 42: eigenlijk had hier eender welk nummer van deze band kunnen staan, want zij produceerden (in die wonderlijke jaren ’80) meerdere onvergetelijke juweeltjes. De combinatie van synthesizers met de vingervlugge basslijnen van Mark King, het was destijds grandioos.

Augustine – Blood Orange: eerlijk gezegd schiet ons niet meteen een nummer te binnen van Lightspeed Champion (geen idee of dat een groot gemis is) maar het nieuwe alter ego van Devonté Hynes (ex-Test Icicles) kan ons wél ten zeerste bekoren. Tijd dat we binnenkort zijn hele oeuvre eens onder de loep gaan nemen.

Concrete – Crystal Castles: toen Alice Glass er in 2014 de brui aan gaf dachten we eerlijk gezegd dat het afgelopen was met Crystal Castles, maar ziedaar: Ethan Kath nam Edith Frances in dienst en het resultaat is onveranderd gebleven. Live zou het allemaal minder spetterend zijn, maar ga het vooral zelf uitchecken op Pukkelpop zou ik zeggen!

If I ever was a child – Wilco: in september laat de band opnieuw een ‘tussendoortje’ op ons los in afwachting van hun Belgische doortochten in oktober. Opvallend: zowel op Best Kept Secret als op het Cactusfestival liet Wilco een overweldigende indruk na (al verraste ons dat eerlijk gezegd niet).

D7-D5 – Blanck Mass: het meest experimentele nummertje bewaren we deze keer tot het laatste. Dit is zeker geen spek voor eenieders bek, tenzij jullie enthousiast worden van iets zoals Fuck Buttons. Benjamin John Power van die band zit nl. achter Blanck Mass. Nu al één van de meest intense nummers van 2016! We hopen dat we tegen volgende week bekomen zijn en dat we terug een nieuwe lading oorwurmen op jullie kunnen loslaten. Ciao!

Advertisements

Posted 26/07/2016 by ambijans in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: