Het leven zoals het is …   Leave a comment

zoals het idealiter zou moeten zijn.jpg

In de vooravond kom je dan aan in de luchthaven, op een plek waar de koele airco ervoor zorgt dat het binnen een flink stuk koeler aanvoelt dan buiten. Lekker in je zomerse hemdje op een bank gaan wachten, terwijl je je borsthaar bijna kan voelen meedansen met die koele luchtstroom. En dan zitten we nog niet eens op het vliegtuig! Duitse kinderen worden bekeven door hun moeders omdat ze alleen op pad gingen, een Nederlandse broer en zus (hij drinkt een biertje en zit rustig op zijn smartphone te tokkelen en zij leest een Engelstalig boek van James Patterson) en onophoudelijk passeren er mensen die nog een snel laatste sigaretje willen roken zo net voor het boarden. Er wordt afgeroepen dat er slechts 90 stuks bagage mee naar boven kunnen op het vliegtuig, de rest moet in het vrachtruim. Plots zie je de rijen verschuiven en in startpositie gaan staan als waren het de Olympische Spelen voor vestimentair gemak! Wie snel loopt en een beslissend sprintje kan trekken hoeft zich straks geen zorgen meer te maken, de rest moet bang afwachten. Wanneer het moment daar is blijkt het allemaal best mee te vallen. Iedereen raakt zonder kleerscheuren aan boord, al moet de crew regelmatig aanmanen om er wat vaart achter te zetten. Low cost vliegmaatschappijen en grondrechten, weet je wel?

Wanneer we in de lucht hangen wordt er reclame gemaakt voor de warme maaltijden aan boord, voor de kraswedstrijd (ten voordele van de minder gegoede kindertjes) en uiteraard voor hun tax free products. Al valt de heenvlucht deze keer verbazend goed mee! Het competitieve “Ik wil als eerste uit dit vliegtuig kunnen stappen” valt na de landing echter weer van menig gezicht af te lezen. Het lijken net toeristen! Wanneer we gepakt en gezakt in de vertrekhal staan en snel nog eens langs het toilet lopen, kunnen we naar de balie van Goldcar voor het afhandelen van een huurwagen. In tegenstelling tot vorig jaar moet je nu een nummertje nemen en vervolgens op een scherm bekijken wanneer je aan de beurt komt. Net als vorig jaar wordt alles vlot afgehandeld. Met de lift twee verdiepingen naar beneden, de straat oversteken en ergens ter hoogte van nummer 445 onze auto oppikken. Die staat niet op de aangeduide plaats maar eventjes de contactsleutel gebruiken en we weten in welke richting we moeten zoeken. Op de smalle baantjes om uit de parkeergarage te geraken worstelen we vervolgens eventjes met het stop/startsysteen van onze Volkswagen Polo, moeten we Salidagewijs naar een uitgang speuren, ons ticket in een gleuf stoppen en vervolgens vanuit Alicante richting Orihuela Costa rijden. We hebben een duizendste geluk (lichtjes overdreven) dat we meteen de juiste afslag nemen naar ons vakantieadres (vorig jaar een klein inschattingsfoutje gemaakt), al was een flater zo gemaakt omdat ik mijn opengedraaide raampje maar niet terug naar boven gedraaid kreeg. (Sommige) mannen kunnen niet multitasken, zo zegt het gros van de vrouwen. En ik ben geneigd hen af en toe gelijk te geven!

Als het aan mij lag, dan zou ik graag plankgas naar ons huisje rijden maar ik moet rekening houden met a) de snelheidsbeperkingen b) enkele vroege donderdagslakjes die voor me hangen en c) twee paar priemende ogen in mijn rug die mijn rijstijl zouden kunnen bekritiseren. Rond de klok van 1u ’s nachts rijden we onze vertrouwde straat binnen. Dit jaar zijn we zo slim om niet op de bel van de voordeur te drukken (maar dadelijk op de juiste lichtknop). We ontkurken een klaarstaand flesje cava, gaan lekker buiten zitten, keuvelen nog onder mekaar en om 2u10 zoeken we de bedstee op. Onze broodnodige nachtrust wordt door het geblaf van naburige honden deels ingekort helaas, maar net voor 10u30 achten we de tijd rijp om op te staan. Zo kunnen we vrijwel meteen door naar ons middagmaal. 32 graden geeft de thermometer aan, naar onze Belgische maatstaven is het zelfs iets te heet vind ik persoonlijk. Na ons midddagdutje zakt ie naar een aangenamere 30 graden. Waar we andere jaren eerst een tijdlang ijsberen aan de kant van het bad alvorens te zwemmen duiken we er deze keer meteen in. Heerlijk! Dit is de geur van vakantie, toch? We sluiten de dag af met nog een beetje lezen, via Sporza krijgen we mee dat Slavia Praag een 0-3 oplawaai krijgt van Anderlecht , onze Red Lions halen dan weer Olympisch zilver in Rio. Hockey boven! Dag 1 overleefd, al was het slechts een lui aanloopje. Maar goed, alle begin is moeilijk zeker?

Advertenties

Posted 19/08/2016 by ambijans in Algemeen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: