Kunstige huisjes in Orihuela   Leave a comment

kunst in orihuela

Onze woensdag was opnieuw een luie aangelegenheid aan het zwembad, een extra lange weliswaar met dank aan de muziekinstallatie van onze Britse buurman. Die besloot dat het eergisteren nog eens tijd was voor zijn ‘foute uurtje’. Denk in dat geval aan Bryan Adams, Atomic Kitten, Boyzone, Tavares, Milli Vanilli, Britney Spears, Texas en andere crap. Wanneer hij deze nummers door de omgeving laat schallen, weten we meestal hoe laat het is. Vermoedelijk kunnen we een van de volgende dagen weer een dikke tuinparty verwachten. Zijn Deense vriendin is gisteren ook teruggekomen na een aantal weekjes familiebezoek aan het thuisfront, dus vermoedelijk wordt die ‘blijde intrede’ straks uitgebreid gevierd. We weten uit het verleden (en ook van spectaculaire foto’s op facebook!) dat die fuiven duren tot in de vroege uurtjes. Hail to my earplugs! Het volume stond zo hard, dat we ons middagslaapje gevoelig hebben moeten inkorten. De buurman zong op sommige momenten vrolijk mee, zijn honden blaften er af en toe net iets minder toonvast bij mee. Genoeg redenen om onze muziekinstallatie buiten te zetten en zelf muziek te draaien (op een iets aanvaardbaarder volume). In tegenstelling tot de muziek uit ‘de jaren stillekes’ van onze buur, stuurden wij schijven uit 2016 de ether in. Onze Britse overburen schuin tegenover hadden er geen last van, die zitten blijkbaar een weekje in Benidorm. Hun dochter hervat volgende week het nieuwe schooljaar hier. De muziek ging hier dus op en wij gingen tegelijkertijd extra lang in het zwembad weken.

Donderdag trokken we na het ontbijt naar Orihuela. Het was alweer enkele jaren geleden dat ik daar nog was geweest. Naast een universiteit, enkele musea, wat statige huizen en een hele hoop kerken (die ik in het verleden al eens zag) bleek er toch nog iets wat ik nog niet had gezien: kleurrijk geschilderde huisjes en dat allemaal tot meerdere eer en glorie van de bekende Spaanse schrijver Miguel Hernández, die in deze stad is geboren en getogen. Men is er ooit eens jaren geleden mee gestart en nu worden er jaarlijks een aantal van de pittoreske huisjes hier van een schildering voorzien. Hierna is het tijd voor een caña in bar Manolo en daarna eten we tapas bij Casa Blanca even verderop. Een vaste pleisterplaats hier in de buurt! Voor we naar huis rijden gaan we nog eventjes kijken in het centro comercial (omdat onze auto daar op de parking staat), maar in tegenstelling tot het drukke La Zenia Boulevard bij ons in de buurt (waar we maandagnamiddag blauwe schoenen en twee korte broeken kochten) was het daar (ook al kan de siesta als verzachtende omstandigheid gelden) bijzonder kalm (en dan druk ik mij nog licht uit). Terug thuis dook ik terug in mijn interessante boek en ’s avonds was er ter ontspanning (zo dachten we onnozel als we waren!) de wedstrijd tussen onze Rode Duivels en Spanje. Supporteren voor de thuisploeg in het land van onze tegenstander, het had zo zijn charmes kunnen hebben! Dat was echter buiten onze Duivels gerekend die nog volledig in Ek-modus speelden. Er is nog veel werk aan de winkel, zoveel is duidelijk. Anders wordt zelfs Cyprus dinsdag een zware klip!

Posted 02/09/2016 by ambijans in Algemeen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: