Archive for oktober 2016

50 onderschatte bands/artiesten (73) Yello   Leave a comment

yello

In 1979 werd de Zwitserse band Yello in het leven geroepen door Boris Blank (keyboards, sampling, percussie, backing vocals) en Carlos Perón (tapes). De twee beseften al snel dat ze een zanger nodig hadden en toen diende Dieter Meier zich aan. De excentrieke Meier, telg van een miljonairsfamilie en o.a. lid van het Zwitserse nationale golfteam, kinderboekenauteur en avantgarde kunstenaar) bleek de missing link te zijn. In 1983 (na de release van hun tweede cd) haakte Perón af omdat hij zich op zijn solocarrière wilde richten. Blank en Meier gingen samen verder. De band maakt unieke muziek die je het best in het electronicavakje kan plaatsen. Er is de donkere stem van Meier, ze gebruiken ongewone samples en ze zijn niet vies van een stevig potje experimenteren. Omdat geld niet meteen een issue is binnen de band nemen ze rustig de tijd om aan hun muziek te werken. Als ze tussendoor bijvoorbeeld de lanceringsmuziek voor het nieuwe model van Audi mogen maken dan doen ze dat gewoon! De groepsleden zijn niet meer zo piepjong: Blank is 64 jaar, Meier al 71. De discografie van de band omvat drie EP’s, dertien cd’s en vijf verzamelcd’s.

1. ‘Bostich’ (uit ‘Solid pleasure’, 1980)

2. ‘I love you’ (uit ‘You gotta say yes to another excess’, 1983)

3. ‘Oh yeah’ (uit ‘Stella’, 1985)

4. ‘One second’ (uit ‘One second’, 1987)

5. ‘The race’ (uit ‘Flag’, 1988)

6. ‘Rubberbandman’ (uit ‘Baby’, 1991)

7. ‘Tremendous pain’ (uit ‘Zebra’, 1994)

8. ‘To the sea’ (uit ‘Pocket Universe’, 1997) met Stina Nordenstam

9. ‘The Expert’ (uit ‘Touch Yello’, 2009)

10. ‘Limbo’ (uit ‘Toy’, 2016)

Advertenties

Posted 31/10/2016 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (28)   Leave a comment

austra

Omdat het vandaag zondag is, doen we het een keer rustig aan. Dat mag ook wel na een vrij drukke cultureel geïnspireerde week die ons maandag in de bioscoop bracht (‘I, Daniel Blake’), dinsdag literair vertier bracht met Lize Spit, die ons woensdag in een dance mood deed schieten bij Mount Kimbie, op donderdag genot bracht met de dortocht van Wilco, die vrijdag voor quizvertier zorgde in Kleine Spouwen en gisteren tot slot alweer muziek in petto had in de vorm van Exec, Søren Juul en Liima, een Nordic Nights trio. Ook de komende weken zullen wij in meer of mindere mate cultureel actief blijven. Dit is onze kort maar krachtige oogst van deze week!

Utopia – Austra: onze eerste bijdrage komt van een Canadese electronicaformatie, die een track releasen van hun in 2017 te verschijnen cd ‘Future politics’.

Star Trekkin’ – The Firm: onze classic komt uit 1987, geen fantastisch nummer maar het bracht ons wel in een nostalgische bui toen we het afgelopen vrijdag hoorden op de Hindsightsquiz in Bilzen.

Hey Lucinda – Tindersticks: als we dan toch de kans hebben, dan ook maar meteen een nummer van een band die we begin volgende week live aan het werk zullen zien. De vrouwelijke stem in het nummer is van Lhasa, die in 2010 overleed.

Friend – DAAN: eerste single van de nieuwe cd van Daan Stuyven & co, die ‘Nada’ zal heten en die zal verschijnen op de dag van de zesde Lettermolenkwis (18 november a.s.).

The castle – The Flaming Lips: ook Wayne Coyne en de zijnen zijn zwanger van een nieuwe cd, ‘Oczy Mlody’, die op 13 januari 2017 in de rekken moet liggen. Volgende week zijn we opnieuw op post voor nieuw oorwurmpjes. Stay tuned!

Posted 30/10/2016 by ambijans in Muziek

Exec, Søren Juul & Lima @ MOD   Leave a comment

liima

Doen we nog wat muziek deze week? Waarom niet! Exec is de Deense singersongwriter Troels Abrahamsen, die in zijn thuisland vooral bekend is als zanger van de indie-groep Veto. Exec is wat anders: desolate en verstilde pianosongs met Troels’ melancholieke zang vol existentiële vragen, twijfel en weemoed. Songs die hij live alleen op piano vormgeeft: dynamisch, uitermate emotioneel en zeer ontwapenend. Debuut ‘The limber real’ stelde hij eerder dit jaar voor tijdens het Cross-linx festival in Nederland, vanavond is België aan de beurt. Voor fans van Scott Walker, Antony & The Johnsons en Gonzales. De Deense singer-songwriter Søren Juul debuteerde in 2013 als Indians met ‘Somewhere else’ op het toonaangevende label 4AD (Bon Iver, Efterklang, Mark Lanegan, The National, …). Het hartverwarmende album klonk heel dromerig, met een laagje tristesse en veel aandacht voor melodie. Nadien ging ‘de Deense Bon Iver’ op tour met o.a. Beirut en Perfume Genius. Sindsdien verruilde hij Kopenhagen voor New York en Portland om zich uiteindelijk terug te trekken in een klein kustplaatsje in het zuidwesten van Denemarken. Daar werkte hij aan ‘This moment’ dat in juni onder eigen naam verschijnt. Op het album songs die zowel modern als nostalgisch klinken. Denk (nog steeds) Bon Iver, maar ook Ásgeir, Owen Pallett en Efterklang. Liima, dat is Efterklang plus de Finse percussionist Tatu Rönkkö. Twee jaar geleden eindigde (tijdelijk?) het verhaal van één van de meest invloedrijke indiebands van Denemarken. In vijftien jaar tijd bouwden ze een grensverleggend œuvre op, met invloeden uit zowel elektronica, experimentele pop als hedendaags klassiek. Kernleden Casper Clausen, Mads Brauer en Rasmus Stolberg werkten de voorbije jaren met de Finse percussionist Tatu Rönkkö aan nieuwe muziek onder de naam Liima. Op debuut ‘ii’ blijft de typerende sound en klankkleur van Efterklang onderhuids herkenbaar maar met Rönkkö erbij klinkt de band ook een stuk elektronischer. Liima is een ‘work-in-progress’, met vooral live veel ruimte voor improvisatie. Ritmisch complexe muziek, met een prominente plaats voor samples, elektronica én de meeslepende vocals van Casper Clausen.

UPDATE

We zijn net op tijd aanwezig voor het begin van Exec. Een langharige jongeman (denk ex-Standard Luikvoetballer Birkir Bjarnason ook al is dat een Ijslander) aan een piano. Die doet dat vrij aardig en met de nodige humor. Af en toe moet er wat worden gebeukt om de muizen uit zijn piano te krijgen, dat wel. Al bij al een meer dan aardig begin! Søren Juul presenteert zich vanavond als band, al ben ik na de eerste noten nog niet écht overtuigd. Kan ook te maken hebben met het feit dat er technisch één en ander kraakt en plopt (iets wat buiten hun wil om gebeurt). Geleidelijk aan wordt het geheel uptempo en een flink stuk beter. Ook hierdoor werd ik uiteindelijk gecharmeerd. In tegenstelling tot vorige edities van Nordic Nights maak ik me wel de bedenking: leent dit soort initiatieven zich niet beter voor een zittend publiek zoals vroeger in CCHA? Mensen ‘op leeftijd’ krijgen nl. snel pijn in rug en nek. Liima tot slot is meer van het experimentelere soort. Net als bij de twee andere acts ontdek ik weinig minpuntjes. Af en toe wordt een nummer van de nodige uitleg voorzien door hun zanger. Eindigen doet de band met misschien wel hun bekendste nummer ‘Amerika’. Einde van alweer een prima editie Scandinavische bands ontdekken!

Posted 29/10/2016 by ambijans in Concert, Muziek

30 Belgische bands/artiesten om snel te vergeten! (2)   Leave a comment

de-verpakking-is-mooi-de-inhoud-veel-minder

Hier zijn we dan met onze tweede en tevens laatste aflevering van deze reeks (waarvan we gerust meer afleveringen hadden kunnen maken), maar twee weken op rij vaderlandse muzikanten afzeiken vonden wij persoonlijk meer dan voldoende! Iemand wierp op dat er misschien véél waardeloze troep was in onze vaderlandse popmuziek, maar dat er des te meer uitstekende bands bestaan. Laten we dat de komende weken bewijzen door vanaf volgende week 90 fatsoenlijke bands in de kijker te zetten. Om maar te zeggen: we voelen ons niet té beroerd om iets negatiefs in iets positiefs om te buigen. Maar daarover dus meer vanaf volgende week! Deze week moeten jullie het doen met deze 15 ‘artiesten’.

Kate Ryan: een hele rits ‘foute covers’ én een veelbesproken kniezwengel die weinig soelaas bracht (dat herinneren wij ons van deze blondine), maar ik moet wél zeggen dat ik Katrien Verbeeck ooit in real life zag bij ons op het werk en dat ze dus wél een spetter is!

Clouseau: misschien wel dé vaandeldragers van het Nederlandstalig genre in ons land (ik onthou vooral enkele makkelijk meezingbare kutnummers), maar gelukkig heeft Koen Wauters genoeg andere hobby’s (zijn vrouw, het racen, presenteren, …) die niet op ons gemoed werken.

X-Session: vorige week ging er in Eindhout op een quiz nog iemand uit zijn dak op dit nummer (al was dat meer van ‘zattigheid’), maar gelukkig had Gene Thomas een mooie sidekick in de persoon van Gina Brondeel.

Fiocco: hun muziek werd vroeger ook dance genoemd al denk ik dat vooral Johnny’s en Marina’s helemaal los gingen op deze kermismuziek, maar gelukkig is dit genre later dinosaurusgewijs uitgestorven.

Lou & The Hollywood Bananas: veel van wat Lou Depryck aanraakte veranderde vroeger in goud (al had een berg stront hier ook niet misstaan), maar de brave man renteniert tegenwoordig (al zou hij af en toe nog muzikaal actief zijn).

Lasgo: net als de hier reeds genoemde Fiocco onderdeel van de dancemuziek waar wij liever niet aan worden herinnerd, maar we onthouden dat het qua vormgeving (Evi Goffin en Jelle Van Dael) een pak minder had kunnen zijn.

Scala: een dameskoor dat sinds 1996 blijkbaar al elf cd’s heeft gekakt (de ene ongetwijfeld nog slechter dan de ander), maar gelukkig heeft mijn radiotoestel een geluidsknop die ik desgewenst in de juiste richting kan draaien.

Nailpin: een griezelig foute band die van zichzelf vond dat ze poppunk produceerden, maar gelukkig hielden ze het voor bekeken toen hun frontman Sean Dhondt een tv-carrière wist uit te bouwen.

Lost Frequencies: iedereen kan het meekwelen (‘iedereen hoeft het daarom nog niet goed te vinden’ riposteer ik dan steeds), maar gelukkig luister ik naar de juiste radiozender die hem weinig/geen airplay geeft.

Novastar: Joost Zweegers won ooit Humo’s Rock Rally (het jaar dat de jury prut in de oren had zitten), maar als we écht eerlijk zijn: ‘Joost is eigenlijk gewoon een Nederlander, niet?’

Yves Deruyter: de man zou bezig zijn aan een revival en mensen die een generatie jonger zijn dan ondergetekende vinden ‘m vaak de max, maar ik zal mijn rebelgehalte elders wel vinden.

Selah Sue: is het haar kapsel, haar stem, het feit dat ze eigenlijk Sanne Putseys heet en uit Leuven komt, al Raggamuffin je me dood maar ik heb geen idee. Maar ze zegt zelf dat ze haar succes deels aan antidepressiva te danken heeft. (Mop over vermoeidheid geschrapt)

Oscar & The Wolf: ik denk dat voor deze band de term ‘bakvissenmuziek’ is uitgevonden, maar er is nog hoop op beterschap: straks is er ongetwijfeld weer een nieuwe hype én een nieuwe generatie bakvissen uiteraard.

Jasper Erkens: won ooit eens een MIA voor ‘beste doorbraak’, volkomen terecht trouwens: ook ik moest altijd stevig doorbraken als men iets van hem draaide. Maar voor de rest hoor ik dat hij zou zijn gaan studeren, want er zal brood op de plank moeten komen zeker?

Customs: dat nooit iemand hen heeft verteld dat het origineel, Interpol, al bestond en daarenboven stukken straffer was, maar voor de fans is er goed nieuws want ze bestaan nog steeds ook al hoor je niets meer van hen.

Posted 28/10/2016 by ambijans in Muziek

Wilco @ Ancienne Belgique   Leave a comment

wilco

Maandagavond heb ik een deftige film gezien, dinsdagavond had ik een close encounter met Lize Spit, woensdagavond waren we aanwezig op een prima dancefeestje bij Mount Kimbie en vanavond beleven we ongetwijfeld één van dé concerthoogtepunten uit 2016, Wilco in de AB. Ik ken mensen die een véél minder spannend leven hebben dan ondergetekende, doch laat dat vooral geen belemmering zijn om jullie eigen bescheiden levenspad te blijven volgen. Het hoeft niet noodzakelijk te betekenen dat je een loser of een sukkel bent als je straks niet in Brussel bent. Die hard Wilco fans zullen er ongetwijfeld anders over denken, maar da’s weer een ander verhaal! Iemand moet daar maar eens een spannend boek over schrijven …

Nog steeds onder de meesterlijke leiding van de charismatische en hypergetalenteerde Jeff Tweedy, maakte het Amerikaanse zestal op 21 augustus 2015 zijn terugkeer naar de platenbakken met zijn negende album ‘Star Wars’. Wilco rijst in ’94 op uit de assen van de alternatieve countryband Uncle Tupelo en brengt het jaar daarop met ‘A.M.’ een debuutplaat uit die zweeft tussen folk, soul, country en pop. In 1999 is er hun eerste klepper van formaat met ‘Summerteeth’, gevolgd door hun grote meesterwerk ‘Yankee Hotel Foxtrot’ in 2002. Het succes is groot en menig journalist haalt graag de vergelijking met hun ultieme referentie Radiohead boven. In 2004 brengen ze ‘A Ghost is Born’ uit, waarna Jeff Tweedy in 2007 een nieuwe vorm van sereniteit vindt op ‘Sky Blue Sky’. 2009 is een schakeljaar voor de band dankzij ‘Wilco (the album)’, een nominatie voor de Grammy Awards en de internationale erkenning van het publiek en de critici. De langverwachte opvolger ‘The Whole Love’ ziet het levenslicht in 2011. De band presenteert twaalf imposante nieuwe tracks in een magnifiek en coherent geheel; van prachtige akoestische ballades tot meer avontuurlijke rocksongs, opgenomen in hun geboortestad Chicago. Ze leveren knalprestaties af op de grootste Europese festivals, waaronder bij ons op Rock Werchter en Pukkelpop, maar bewijzen hun kunnen ook met een reeks zaalconcerten, onder meer in de Ancienne Belgique met twee uitverkochte shows in maart 2012. Onlangs verscheen met ‘Schmilco’ gloednieuw werk. Er is ook een voorprogramma vanavond, de mij totaal onbekende William Tyler.

UPDATE

Dat we het voorprogramma zouden missen hadden we vooraf ingecalculeerd, dus daar maalden we niet om. Na half 7 ’s avonds naar Brussel vertrekken blijft hoe dan ook linke boel. Zo kwamen wij achtereenvolgens eerst in de file terecht, daarna in een anti-CETA betoging en vervolgens had het wat voeten in de aarde voor we de ondergrondse parking wisten te bereiken. Daar hangen een aantal clochards rond, een klein stukje vierde wereld dat ons knusse leventje binnendrong. Via Q Park Dansaert bereiken we vrij vlot de Anspachlaan, waar we quasi hautain de lange rij aanschuivenden langs rechts passeren om later ritsend via het voetpad snel binnen te geraken. Klokslag half 9 staan we binnen. Daar moeten we nog verlost raken van onze jas, bonnetjes op de kop tikken en vervolgens de zaal in trippelen. Een vriendelijke kerel meldt me dat we ‘slechts’ twee nummers hebben gemist. Dat blijken ‘Normal american kids’ en ‘If I ever was a child’ te zijn. We posteren ons ongeveer ter hoogte van de inkomdeur achteraan. De band staat te spelen in een soort van herfstig landschap met bomen. De belichting zorgt ervoor dat de kleuren al naargelang de stemming voor een wisselend decor zorgen. Een sobere doch mooie vondst.

‘Cry all day’, ‘I am trying to break your heart’, ‘Kamera’, (Otto Jan Ham en Stijn Van de Voorde staan plots naast mij) ‘The joke explained’ en ‘Misunderstood’ laten we over ons neerdwarrelen waarna ik mij haast voor de volgende drankronde. ‘Someone to lose’ en ‘Pot kettle black’ gaan er samen met het heerlijke ‘Via Chicago’ in als zoete koek. Toch vond iemand het nodig om ons tijdens de chaotische drumsolo in dit lieflijke nummer op een bierdouche te trakteren. Inge is het grootste slachtoffer: zeiknat. Bovendien krijgt haar schouder een flinke klap van het glas. De band zet onverminderd zijn set voort met ‘Bull black nova’ en ‘Reservations’ terwijl ons nog luidop afvragen waar die bierdouche nu vandaan kwam. Een kerel voor me kan dat matig appreciëren. Ik kan het dan weer matig op prijs stellen dat hij tijdens ‘Impossible Germany’ tegen zijn even lange buurman begint te zeveren. Een kopstoot geven aan iemand die anderhalve kop groter is oogt ridicuul dus we laten het zo maar! ‘We aren’t the world (Safety girl)’, ‘Random name generator’ (Jeff Tweedy die een verhaal opdist over de vreemde gewoonte die Zuid-Amerikanen hebben om gitaren na te doen), een beklijvend ‘Jesus, Etc.’, ‘Locator’, (volgende drankronde), ‘Box full of letters’, ‘Theologians’ en I’m always in love’ waarna de band voor het eerst het podium verlaat. In het eerste bisrondje zit ‘Heavy metal drummer’, ‘I’m the man who loves you’, ‘Hummingbird’ en ‘The late greats’, in de tweede bisronde volgt nog ‘Spiders (Kidsmoke)’. Bijna twee uur later is het afgelopen. Niels (die met ons mee naar huis carpoolt) heeft mij toevallig gespot na de laatste drankpauze. Na afloop drinken we nog één ultiem rondje waarna we snel (constant op de linkerrijstrook vertoevend) terug naar Limburg pendelen. Daar arriveren we zelfs vóór middernacht. Was het nu de moeite waard? Wat ons betreft absoluut zeker! Nog eens nagenieten kan trouwens via deze link.

Posted 27/10/2016 by ambijans in Concert, Muziek

Mount Kimbie @ MOD   Leave a comment

mount-kimbie

Maandag was het filmavond, dinsdag kregen we bezoek van Lize Spit en vandaag is de eerste van onze drie muzikale uitspattingen deze week. Voor de absolute leken: wat moeten jullie onthouden over Mount Kimbie? Het is een Londens duo dat verantwoordelijk is voor buitenaardse producties met hoge dansbaarheidsfactor. Stonden aan de wieg van de postdubstep en spelen een centrale rol in een nieuwe golf van vernieuwende, electronische muziek. Hun invloed reikt verder dan de dance-scene en die invloed zal alleen maar groter worden nu ze bij het invloedrijke Warp-label zitten! Speelden in een uitverkochte AB en voor een hysterisch publiek op Pukkelpop! Mount Kimbie releaste eerder al enkele EP’s (o.a. ‘Maybes’ en ‘Sketch On Glass’) maar het is vooral hun debuutplaat ‘Crooks & Lovers’ die voor een enorme deining in het muzieklandschap zorgde en de geboorte betekende van de postdubstepscene. In 2013 verscheen op Warp hun tweede langspeler ‘Cold Spring Fault Less Youth’. Voor fans van Autechre, Flying Lotus en Boards of Canada! De Limburgse AUDRI mag straks openen. Ze studeert in Leuven, is artist-in-residence in Het Depot in Leuven en werd onlangs door LEFTO in de armen gesloten. Ontdekking (zo wordt her en der gefluisterd)! Wij zullen ons straks eens helemaal in de sfeer laten onderdompelen.

UPDATE

Het voorprogramma moest het woensdagavond helaas afleggen tegen mijn favoriete voetbalclub RSCA. Op die manier arriveerden wij pas in een uitverkochte zaal luttele minuten voor Mount Kimbie eraan ging beginnen. Véél jonge bezoekers, een ontspannen sfeertje en een band die er zin in leek te hebben. Ook tof: MK is geen danceact zoals je die aantreft op Tomorrowland. Geen volleerde knoppendraaiers die hun handen in de lucht steken op het moment dat de plaatjes in mekaar overvloeien, maar een échte band die live twee gitaristen en een drummer op de bühne heeft staan. Wij hoorden o.a. ‘Carbonated’, ‘Made to stray’, ‘Before I move off’ en ‘So many times, so many ways’ voorbijkomen samen met een handvol nieuwe tracks. Geen superenthousiast publiek zoals destijds bij Pukkelpop, maar het was ook maar een ordinaire woensdagavond en geen fancy zaterdagnacht. Desalniettemin: puik optreden, want wij vertrokken goedgemutst terug naar huis.

Posted 26/10/2016 by ambijans in Concert, Muziek

Dinsdagmenu Lize Spit   Leave a comment

lize-spit

Vanavond is het eindelijk zover! Na de doortocht van Rudi Vranckx vorige maand is het vanavond de beurt aan onze tweede grote naam van het najaar. Niemand minder dan dé debutante van 2016, Lize Spit, komt vanavond bij ons haar boek nog eens toelichten. De Vlaamse schrijfster Lize Spit (°1988) debuteerde begin dit jaar met de roman ‘Het smelt’. Het boek werd een regelrechte bestseller en kampeerde wekenlang bovenaan in de top 10 van fictieboeken. Zowel pers als publiek bejubelen de aangrijpende roman en een verfilming is al in aantocht. Ook is er een Engelse vertaling van het boek in de maak. Lize Spit groeide op in Viersel en woont in Brussel. Ze behaalde een Master Scenario aan het RITS, schrijft daarnaast ook proza en poëzie. Ze publiceerde o.a. in Het Liegend Konijn, De Gids en Das Magazin. In 2013 won ze zowel de jury- als de publieksprijs van de schrijfwedstrijd WriteNow! Lize geeft scenariocursussen bij Wisper en is gastdocent Schrijven op de LUCA School Of Arts in Brussel. Dit jonge literaire talent komt vanavond om 20 uur naar onze bibliotheek voor een lezing. De toegang is gratis, reserveren is niet nodig. Deze lezing wordt gesubsidieerd door het Vlaams Fonds voor de Letteren. Het geheel wordt straks in goede banen geleid door Katrien Vaes (Radio 2). Er wordt op het einde ook een signeersessie voorzien.

UPDATE

De verwachte overrompeling bleef helaas uit (Zonhovenaars uit hun kot lokken, het zal een moeilijke oefening blijven vrees ik), maar de 38 luisteraars (45 volgens de politie!) waren van het geïnteresseerde soort. Een wijze man (zijn naam ontschiet mij helaas) zei ooit: ‘Kwaliteit is belangrijker dan kwantiteit’ en daar was gelukkig geen gebrek aan dinsdagavond. Lize werd geïntroduceerd door moderatrice Katrien en van dan af werd er een uurtje over haar boek gesproken. Twee keer werd de tijd genomen om een stuk uit het boek voor te lezen, daarna was het tijd voor wat vragen uit het publiek. Het laatste half uur konden geïnteresseerden het boek kopen en laten signeren, al hadden de ‘fans van het eerste uur’ uiteraard hun eigen exemplaar meegebracht. Lize Spit, klein van stuk maar figuurlijk een groot schrijfster, deed het allemaal met de glimlach. Wie zin had kon een glas drinken of gezellig wat socializen. Een topavond dus, maar er had gerust wat meer volk op mogen afkomen!

lize-spit-vs-ambi

Posted 25/10/2016 by ambijans in Literatuur