Oorwurm van de week (25)   Leave a comment

melanie-pain

In onze inleiding komen we graag nog eens terug op ons weekend. Zo speelden we zaterdagavond een quiz in Kuringen (als gastspeler bij Moordgat/WvA op de Akabe scouts quiz). Dat leverde ons een vierde plek op. De quiz had een hoge amusementswaarde bij ons aan tafel, maar of het nu zo’n geweldig idee was om de quiz op te hangen aan één superlink? De meningen hierover liepen alleszins flink uiteen bij het aanwezige quizpubliek. Zondag dompelden wij ons onder in alweer een Super Sunday voetbal, al sukkelden we net niet in één langgerekte comateuze toestand na het zien van Club Brugge-AA Gent en Standard-Anderlecht. En dan zwijgen we nog over Genk-KV Mechelen! In enkele wedstrijden eisten de refs een hoofdrol op, meestal zegt dat alles over het geleverde voetbalspel. Anderlecht werd bijvoorbeeld afgetroeft qua balbezit, maar het dwong wél de betere kansen af. Eentje ervan (Teodorczyk) verdween in doel, waardoor het alsnog een prachtige zondagavond werd. Maar we gaan het hieronder eventjes over muziek hebben.

Comme une balle – Mélanie Pain: de eerste wurm is van Franse makelij. Deze zangeres zouden jullie kunnen kennen van haar bijdrages bij Nouvelle Vague, maar sinds 2009 is ze ook solo actief. Op 21 oktober verschijnt haar nieuwste plaat ‘Parachute’ waarop dit het openingsnummer is.

Tuck – Katie Gately: en we blijven eventjes bij een vrouwelijk stemgeluid hangen. Gately is een geluidskunstenares uit Los Angeles die eigenzinnig haar ding doet op het hippe Tri Angle label. Zij debuteert midden deze maand met ‘Color’.

Iron lung – Black Marble: vroeger had je een band in Zonhoven (sterk geïnspireerd door The Doors) met een gelijkaardige naam, maar dit duo maakt gewoon een combinatie van electronica en rock, zogenaamde darkwave. Zeker niet voor iedereen weggelegd.

Long wait – Dusky featuring Solomon Grey: de betere electronica komt deze week uit Londen, van waaruit dit duo de wereld wil veroveren. Ze worden door alle gerespecteerde dj’s ter wereld geplugd en naast house en techno hoor je hier ook flarden jazz, klassieke muziek en avant-garde electronica terug.

Last night I dreamt that somebody loved me – The Smiths: onze classic sparen we deze week op tot het laatst. Terug te vinden op klassieker ‘Strangeways here we come’ uit 1987. Marr en Morrissey vinden dit zelf één van de betere Smithssongs, al moeten er wél bij vertellen dat dit nummer écht krachtvoedsel is voor alle depri Dirkjes onder ons. ‘Consumeer het met mate’ raadt onze huisarts aan. Anders mis je gegarandeerd onze volgende editie oorwurmen!😉

Posted 04/10/2016 by ambijans in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: