Wilco @ Ancienne Belgique   Leave a comment

wilco

Maandagavond heb ik een deftige film gezien, dinsdagavond had ik een close encounter met Lize Spit, woensdagavond waren we aanwezig op een prima dancefeestje bij Mount Kimbie en vanavond beleven we ongetwijfeld één van dé concerthoogtepunten uit 2016, Wilco in de AB. Ik ken mensen die een véél minder spannend leven hebben dan ondergetekende, doch laat dat vooral geen belemmering zijn om jullie eigen bescheiden levenspad te blijven volgen. Het hoeft niet noodzakelijk te betekenen dat je een loser of een sukkel bent als je straks niet in Brussel bent. Die hard Wilco fans zullen er ongetwijfeld anders over denken, maar da’s weer een ander verhaal! Iemand moet daar maar eens een spannend boek over schrijven …

Nog steeds onder de meesterlijke leiding van de charismatische en hypergetalenteerde Jeff Tweedy, maakte het Amerikaanse zestal op 21 augustus 2015 zijn terugkeer naar de platenbakken met zijn negende album ‘Star Wars’. Wilco rijst in ’94 op uit de assen van de alternatieve countryband Uncle Tupelo en brengt het jaar daarop met ‘A.M.’ een debuutplaat uit die zweeft tussen folk, soul, country en pop. In 1999 is er hun eerste klepper van formaat met ‘Summerteeth’, gevolgd door hun grote meesterwerk ‘Yankee Hotel Foxtrot’ in 2002. Het succes is groot en menig journalist haalt graag de vergelijking met hun ultieme referentie Radiohead boven. In 2004 brengen ze ‘A Ghost is Born’ uit, waarna Jeff Tweedy in 2007 een nieuwe vorm van sereniteit vindt op ‘Sky Blue Sky’. 2009 is een schakeljaar voor de band dankzij ‘Wilco (the album)’, een nominatie voor de Grammy Awards en de internationale erkenning van het publiek en de critici. De langverwachte opvolger ‘The Whole Love’ ziet het levenslicht in 2011. De band presenteert twaalf imposante nieuwe tracks in een magnifiek en coherent geheel; van prachtige akoestische ballades tot meer avontuurlijke rocksongs, opgenomen in hun geboortestad Chicago. Ze leveren knalprestaties af op de grootste Europese festivals, waaronder bij ons op Rock Werchter en Pukkelpop, maar bewijzen hun kunnen ook met een reeks zaalconcerten, onder meer in de Ancienne Belgique met twee uitverkochte shows in maart 2012. Onlangs verscheen met ‘Schmilco’ gloednieuw werk. Er is ook een voorprogramma vanavond, de mij totaal onbekende William Tyler.

UPDATE

Dat we het voorprogramma zouden missen hadden we vooraf ingecalculeerd, dus daar maalden we niet om. Na half 7 ’s avonds naar Brussel vertrekken blijft hoe dan ook linke boel. Zo kwamen wij achtereenvolgens eerst in de file terecht, daarna in een anti-CETA betoging en vervolgens had het wat voeten in de aarde voor we de ondergrondse parking wisten te bereiken. Daar hangen een aantal clochards rond, een klein stukje vierde wereld dat ons knusse leventje binnendrong. Via Q Park Dansaert bereiken we vrij vlot de Anspachlaan, waar we quasi hautain de lange rij aanschuivenden langs rechts passeren om later ritsend via het voetpad snel binnen te geraken. Klokslag half 9 staan we binnen. Daar moeten we nog verlost raken van onze jas, bonnetjes op de kop tikken en vervolgens de zaal in trippelen. Een vriendelijke kerel meldt me dat we ‘slechts’ twee nummers hebben gemist. Dat blijken ‘Normal american kids’ en ‘If I ever was a child’ te zijn. We posteren ons ongeveer ter hoogte van de inkomdeur achteraan. De band staat te spelen in een soort van herfstig landschap met bomen. De belichting zorgt ervoor dat de kleuren al naargelang de stemming voor een wisselend decor zorgen. Een sobere doch mooie vondst.

‘Cry all day’, ‘I am trying to break your heart’, ‘Kamera’, (Otto Jan Ham en Stijn Van de Voorde staan plots naast mij) ‘The joke explained’ en ‘Misunderstood’ laten we over ons neerdwarrelen waarna ik mij haast voor de volgende drankronde. ‘Someone to lose’ en ‘Pot kettle black’ gaan er samen met het heerlijke ‘Via Chicago’ in als zoete koek. Toch vond iemand het nodig om ons tijdens de chaotische drumsolo in dit lieflijke nummer op een bierdouche te trakteren. Inge is het grootste slachtoffer: zeiknat. Bovendien krijgt haar schouder een flinke klap van het glas. De band zet onverminderd zijn set voort met ‘Bull black nova’ en ‘Reservations’ terwijl ons nog luidop afvragen waar die bierdouche nu vandaan kwam. Een kerel voor me kan dat matig appreciëren. Ik kan het dan weer matig op prijs stellen dat hij tijdens ‘Impossible Germany’ tegen zijn even lange buurman begint te zeveren. Een kopstoot geven aan iemand die anderhalve kop groter is oogt ridicuul dus we laten het zo maar! ‘We aren’t the world (Safety girl)’, ‘Random name generator’ (Jeff Tweedy die een verhaal opdist over de vreemde gewoonte die Zuid-Amerikanen hebben om gitaren na te doen), een beklijvend ‘Jesus, Etc.’, ‘Locator’, (volgende drankronde), ‘Box full of letters’, ‘Theologians’ en I’m always in love’ waarna de band voor het eerst het podium verlaat. In het eerste bisrondje zit ‘Heavy metal drummer’, ‘I’m the man who loves you’, ‘Hummingbird’ en ‘The late greats’, in de tweede bisronde volgt nog ‘Spiders (Kidsmoke)’. Bijna twee uur later is het afgelopen. Niels (die met ons mee naar huis carpoolt) heeft mij toevallig gespot na de laatste drankpauze. Na afloop drinken we nog één ultiem rondje waarna we snel (constant op de linkerrijstrook vertoevend) terug naar Limburg pendelen. Daar arriveren we zelfs vóór middernacht. Was het nu de moeite waard? Wat ons betreft absoluut zeker! Nog eens nagenieten kan trouwens via deze link.

Posted 27/10/2016 by ambijans in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: