Tindersticks @ CCHA   Leave a comment

tindersticks

De Engelse band Tindersticks heeft al sinds zijn oprichting in 1992 een volstrekt eigen sound: een doorrookte mix van indie rock en kamermuziek, waar pop, soul en chanson samenkomen. Kenmerkend zijn de literaire, vaak mompelend voorgedragen teksten en de melancholische muzikale omlijsting. Frontman Stuart Staples is gezegend met een duistere bariton en de allure van een gedesillusioneerd crooner à la Leonard Cohen en Nick Cave. De groep bouwde in bijna 25 jaar een sterke reputatie op, zowel live als met hun albums die stuk voor stuk laaiend enthousiast werden onthaald. In maart speelden ze nog drie uitverkochte concerten in Antwerpen en Leuven naar aanleiding van hun tiende reguliere album ‘The waiting room’.

Support is Simon Lenski, stichtend lid van DAAU en een veelgevraagd componist voor film- en theatermuziek. Voor zijn soloproject strikte hij goed volk: Nicolas Rombouts (Dez Mona), Wim De Busser (Zita Swoon) en Alfredo Bravo (Flying Horseman) vormen zijn Beuysband. Avontuurlijke songs, donker, rauw en melancholisch, over hoop en wanhoop, gebracht door een combo van meesterlijke muzikanten. In november verschijnt een eerste EP, in 2017 volgt een full-album.

UPDATE

Een redelijk goed gevulde grote zaal, die helaas (naarmate het optreden vordert) steeds meer te lijden krijgt onder een chilly temperatuur. Over het voorprogramma kunnen we eigenlijk vrij kort zijn: ze spelen slechts vijf nummers, maar die klinken niet van dien aard dat ze er met ondergetekende een fan hebben bij gewonnen. Qua instrumentatie vond ik het nog wel iets hebben, maar vanaf het moment dat Lenski zijn keel openzette ging het geheel (wat mij betreft) finaal de mist in. Dit kan in de verste verte niet tippen aan wat hij ooit bij DAAU deed. Nu goed, ‘wie komt er nu voor het voorprogramma als je zo’n sterk hoofdprogramma hebt?’ hoor ik sommige mensen al denken.

Die van Tindersticks hebben de wijze woorden van wijlen Raymond Goethals zeer goed in hun oren geknoopt: ‘Nie zievere, speile!’ Het was dan ook gedurende anderhalf uur duimen én vingers aflikken tijdens hun set. Het publiek was muisstil, zanger Stuart A. Staples zong voortdurend met zijn ogen dicht en zijn muzikanten zijn welhaast zeker allemaal cum laude afgestudeerd aan de universiteit voor de betere popmuziek, zo perfect beheersten zij hun instrumenten. Was Wilco vorige week al een zalige zit, dan bewees Tindersticks deze week dat gevestigde waarden zelden ontgoochelen. De band putte vooral uit hun laatste cd ‘The waiting room’. Ik hoorde o.a. ‘Hey Lucinda’, ‘How he entered’, ‘We are dreamers!’, ‘Planting holes’, ‘Show me everything’ en in de bisronde de Peggy Lee cover ‘Johnny Guitar’ voorbijkomen. Nee, geen twijfel mogelijk: voor de doortocht van Tindersticks mochten alle superlatieven uit de kast worden gehaald. Na het concert nog iets gaan drinken met Jan, één van Limburgs fijnste quizzers. Had ik al gezegd dat dit een topavondje was?😀

Posted 01/11/2016 by ambijans in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers op de volgende wijze: