Archive for december 2016

Ambi’s persoonlijke jaaroverzicht van 2016   Leave a comment

ambis-goedgevulde-jaaroverzicht-2016

Terwijl het jaar 2016 haar laatste ademstoten uitpufte, er her en der de laatste uurtjes van 2016 werd gewerkt en we al op zoek konden gaan naar onze mooiste outfit voor het eindejaarsfeest, klaren wij hier nog één jaarlijkse klus: een mooie samenvatting maken van ons persoonlijk jaar. Wie dus maar één keer per jaar toevallig komt voorbijgesurft heeft in principe genoeg aan dit jaaroverzicht, omdat een aantal belangrijke nieuwsfeiten (groot én klein) de revue zullen passeren. Wie daarna interesse heeft in meer achtergrondinfo, moet de bewuste passages maar eens opsnorren via mijn zoekmachine. Genoeg qua inleiding wat mij betreft, straight to the facts please!

Na de familiale nieuwjaarsplichtplegingen op de eerste dag van het nieuwe jaar, schoten wij op dag twee al meteen uit de startblokken op onze allereerste quiz van het jaar in Vorst-Laakdal (in loondienst bij Moordgat/WvA). Onze eerste plezante avond was een feit. Helaas konden we dat niet zeggen over de eerste film die we zagen: wat ons betreft was ‘The Hateful Eight’ van Quentin Tarantino een langdradige zit. Geen nood, onze tweede film brengt misschien redding? Op 11 januari heeft The Roxy Theatre in Koersel af te rekenen met ‘de wet van Murphy’. Hun projector is defect en die kan men (zelfs met enkele technici in de zaal) niet aan de praat krijgen. Uiteindelijk pikken wij ‘Er ist wieder da’ in de herkansing mee op 27 januari. Een amusante film, maar ook niet meer dan dat. 11 januari was overigens een treurige dag, want één van mijn superhelden (David Bowie) overlijdt op 69-jarige leeftijd. Het net daarvoor gereleasete ‘Blackstar’ wordt zijn muzikaal testament. Bowie zet (zonder dat hij het zelf weet) een soort van domino-effect in gang dat uiteindelijk een lang muzikaal kerkhof zal opleveren. Beter nieuws iemand? Ik ga mijn eerste vaccinatie halen in het Jessa ziekenhuis, die mij moet beschermen tegen onheil op de eclipsreis naar Azië in de periode februari-maart. Mijn volgende quiz levert meteen een zege op: als gastspeler bij Remember Londonderry behalen we een mooie overwinning in Tessenderlo. En het wordt nóg beter, want een week later is het opnieuw bingo: deze keer als gastspeler bij Vigor op de Quiz-Ion in Lommel. Geen idee of het aan die liters bier lag, maar gezellig was het wél! Sven Kums won dit jaar de Gouden Schoen en dat was volkomen terecht! Ook interessant voor de statistieken: mijn verjaardagsetentje bij Vivendum (*) in Dilsen-Stokkem, ‘The Revenant’ in de bioscoop, onze eerste boekenbestelling 3.0 via Medioeurope, de jaarlijkse Haute Quizine quiz in Mol was topentertainment en Angelique Kerber wint verrassend de Australian Open. Niet zo héél tof: het overlijden van tv-icoon Terry Wogan en het motortje op de fiets van Femke Van den Driessche.

De tweede maand van het jaar brengt ons meteen ‘The Big Short’ (bioscoop) en een leuk nieuw seizoen van ‘De Mol’ in Vlaanderen. Samen met mijn collega’s vermommen we ons als David Bowie tijdens Vette Dinsdag, we zien dat ‘Spotlight’ een uitstekende film is en gaan ook voldaan naar huis na de doortocht van Massive Attack in het Brusselse Paleis 12. Verwisselen jammer genoeg het tijdelijke voor het eeuwige: Maurice White (Earth, Wind & Fire), Eddy WallyBerre Bergen, Vanity en schrijfster Harper Lee. Ons theaterjaar wordt afgetrapt met ‘Dit zijn de namen’, we laten ons volledig meeslepen door ‘Het smelt’ van Lize Spit dat we in twee dagen verslinden. ‘Hail Caesar!’ is niet de beste van de broertjes Coen, maar er valt genoeg te genieten. Hierna start onze eclipsreis naar Azië met o.a. op het programma de vlucht Brussel-Bangkok, de bustrip van Bangkok naar Chiang Mai en van daaruit naar Chiang Kong. Vervolgens trekken we naar de grens met Laos, waar we met de boot de Mekong zullen afvaren richting Pakbeng. Van Pakbeng varen we verder naar Luang Prabang (een stadje dat UNESCO Werelderfgoed is), waar we enkele dagen verblijven. Een leuke plek met een even memorabel etentje bij Blue Lagoon. Een ‘must’ voor liefhebbers van de betere keuken!

Op 1 maart vliegen we van Luang Prabang naar hoofdstad Vientiane. Daags nadien vliegen we van Vientiane naar Pakse, waar we een bezoek brengen aan watervallen, koffieplantages en enkele dorpen met plaatselijke minderheidsgroepen. In de late namiddag worden we per ferry naar het luxueuze La Folie Lodge op Don Daeng gebracht. Vervolgens gaat onze volgende vlucht via Pakse richting Cambodia, waar we in Siem Reap terechtkomen. Wie Siem Reap zegt denkt uiteraard aan Angkor Wat, waar we enkele dagen tussen de wereldberoemde tempels rondwandelen. Voor de veeleisende toerist is er gelukkig ook lekker eten (zoals een exquis ontbijt elke ochtend), genoeg drank en tussendoor een beetje zwemmen. Via Siem Reap vliegen we naar Bangkok, hebben we een ultrakorte nachtrust om alweer door te vliegen naar Jakarta in Indonesië en een korte binnenlandse vlucht tot in Palembang. Enige nadeel hier: enkele daagjes non-alcoholisch afkicken. We krijgen ongeveer een halve eclips te zien, iets wat als een redelijk succes wordt beschouwd door mijn medereizigers. Via Palembang vliegen we daarna door naar Denpasar om van daaruit naar ons luxe-resort in Jimbaran te worden gebracht. Hierna is het chillaxen geblazen op Bali. We maken een uitstap die mij in de gelegenheid stelt om eens van de dure loewakkoffie te proeven en ik word een beetje onder handen genomen door een plaatselijke aap (gelukkig hebben we de foto’s nog!). Aan alle mooie liedjes komt een eind dus gaat het van Denpasar naar Bangkok en van Bangkok naar Brussel op 13 maart. We eindigen met een enkeltje NMBS Brussels Airport-Hasselt. We pikken ‘Belgica’ mee in de bioscoop en voelen ons betrokken bij de vreselijke aanslagen in Zaventem op 22 maart (nauwelijks 9 dagen na onze terugreis). We zien ‘Visiting Mr. Green’ (HHT), kijken op dvd naar ‘Bevergem’ en we zijn nogal flabbergasted wanneer er 125 bezoekers opdagen voor het dinsdagmenu van Alfred Coninx. Het tweede seizoen van ‘Les Revenants’ jagen we er ook vlotjes door. Halen helaas het einde van de maand maart niet: Johan Cruijff, George Martin, Zaha Hadid en Imre Kertesz.

In april vinden we het toneelstuk ‘De Welwillenden’ (CCHA) een beetje tegenvallen, doen we weer trouw mee aan de Zebracinema filmquiz in Maaseik, zijn we gecharmeerd door de stop-motion prent ‘Anomalisa’, zien we A Place To Bury Strangers live in MOD, hebben we seizoen 2 van ‘Better Call Saul’ helemaal gezien, zijn we blij dat Aviici er de brui aan geeft, constateren we dat Peter Sagan goed bezig is, horen we dat Lesley-Ann Poppe zwanger is, lekken de Panama Papers uit bij het grote publiek en worden we op de Marvaquiz in Mol uitgedaagd met een confituurproef. We leggen VRT-reporter Rudi Vranckx vast voor ons dinsdagmenu de luxe in september, zien met Liverpool-Dortmund in de EL één van de beste voetbalwedstrijden van 2016, horen dat het Limburgse Whispering Sons Humo’s Rock Rally wint en we vinden het een klucht dat de Duitse komiek Jan Böhmermann in de problemen geraakt met zijn Erdogangedicht. Ook bijzonder pijnlijk: het EK-lied van Like Mike & Dimitri Vegas dat wij op onze blog ‘een caminoproof kutnummer’ noemen, de verdwenen chihuahua van Tanja Dexters en het gênante tv-moment Hohohomans versus Luk Alloo. Mijn oorwurmenrubriek ziet het levenslicht, het concert van Nonkeen is zwaar de moeite, de eind 2010 opgestarte rubriek Straffe 1000 eindigt uiteindelijk met nummertje 3000, we hebben een dinsdagmenu met Tom Smeets én een supergezellig etentje met twee vriendinnen bij ‘6 Zinnen’ (inclusief nightlife in Hasselt). Wij zeggen helaas adieu tegen televisiemaker Wim Brands én popicoon Prince. Blij omdat we zijn laatste twee Belgische doortochten meemaakten, droevig dat deze (kleine) topper slechts 57 jaar oud mocht worden.

De meimaand brengt ons theater in de vorm van ‘De gelukzalige’, dompelt Leicester City in feestvreugde na hun titel in de Premier League, verspreidt geruchten dat Janet Jackson op haar 50ste zwanger is (wordt later bevestigd), heeft veel zon in petto op het communiefeest van Bavo en we regelen een hoop bibactiviteiten (o.a. Lize Spit en Luc Nilis). Bingewatchen krijgt een gezicht als we ‘House of Cards’ in grote hoeveelheden tot ons nemen, wij zitten na jaren nog eens een Eurovisiesongfestivalavondje uit (we overleven het gelukkig en we constateren dat het algemene niveau ‘redelijk’ was), denken met een goed gevoel terug aan ons moederdagetentje bij Place Ma Tu Vu, maar ‘My Scientology Movie’ en het feit dat Club Brugge de nieuwe landskampioen wordt liggen wél zwaar op onze maag. Gelukkig hebben wij voldoende antigif liggen in de vorm van ‘Karamazow’ en ‘De dood van een handelsreiziger’ (twee keer toptheater in CCHA), Han Kang wint de Booker Prize, onze vervolgrubriek ’50 onderschatte bands/artiesten’ krijgt een doorstart en kersvers Anderlechtvoetballer Sofiane Hanni die de Ebbenhouten Schoen wint. En in de rubriek ‘kommer en kwel’: Real Madrid dat de CL wint, de dood van Gaston Berghmans, Tanja Dexters die opnieuw vrijgezel is en de aanhoudende stakingsmiserie in ons land.

In juni boek ik al mijn derde quizwinst van 2016 (in Dessel) en daarmee evenaar ik het aantal overwinningen van 2015. Alweer met een ander quizteam: Caoutchouc Botte (voor de ploeg van broer Bart & co de allereerste quizwinst ever), eentje die eindigt met cocktails in Retie. Muguruza wint Roland Garros, Hagar Peeters wint de Fintro Literatuurprijs, Belle Perez stapt in het huwelijksbootje en is tevens zwanger (niet van een nieuwe cd, maar van een kind), ‘The Neon Demon’ is een topfilm, het EK voetbal in Frankrijk gaat van start, onze jaarlijkse UiTdag (dit keer in Valkenburg) is weer top en de mooie Virginia Raggi wordt de eerste vrouwelijke burgemeester van Rome. Verder stellen wij ons nieuwe, culturele seizoen samen, zien wij met lede ogen dat Cultuur in Limburg weer stiefmoederlijk wordt behandeld als het op subsidies aankomt en wordt helaas ook de gevreesde Brexit een feit. Zo dood als een pier deze maand: bokser Muhammed Ali, schrijfster Benoîte Groult, Bud Spencer en futuroloog Alvin Toffler. Op die manier is het jaar alweer halfweg.

In juli geven wij hoge punten aan ‘Elle’ van regisseur Paul Verhoeven, zien wij niet onze Duivels maar outsider Portugal het EK voetbal winnen, ‘Julieta’ van Almodovar krijgt ook een dikke duim, net als het feit dat bondscoach Marc Wilmots wordt bedankt voor (niet) bewezen diensten. Theresa May wordt de nieuwe premier van de UK, een laffe aanslag op le quatorze juillet zaait dood en verderf in Nice, Johan Vansummeren hangt zijn fiets aan de wilgen, ‘Een fractie van het geheel’ van Steve Toltz blijkt een boek dat vlot wegleest, de komedie rond Ahmet Koç barst los in Beringen en omgeving en wij plannen een aangenaam familiebezoek bij een neef in het mondaine Antwerpen. De minder leuke momenten: de begrafenis van nonkel Lucien (voor het eerst in mijn 44-jarige aanwezigheid op deze aardbol een crematie meegemaakt). De bekendere doden deze maand heten Elie Wiesel, Paskal Deboosere en Alan Vega.

In augustus blijkt dat Moedige Missers (ondanks de forse duik in de quizranking) alsnog één sterktepunt mogen meenemen naar het nieuwe seizoen. Het is geen prijs omwille van moed of zelfopoffering maar omdat de Limburgse quizteams nog wat achterop hinken ten opzichte van andere provincies. Ik ben ook enkele dagen internetloos (een technicus komt aan huis om het euvel te herstellen). Geen nood, tijdens die panne zien wij de schitterende reeks ‘Stranger Things’. Ander nieuws die maand: Martinez als nieuwe bondscoach, een aantal Belgische medailles op de Olympische Spelen in Rio, ‘Sleeping giant’ blijkt een aardige film te zijn, we skippen voor het eerst in jaren Pukkelpop, er volgt alweer een golf van terroristische aanslagen, er is het flink oplaaiende racisme (én het veroordelen van de uitwassen ervan) wanneer een Limburgse jongen van Marokkaanse origine ginds met de quad verongelukt en ‘La Pazza Gioia’ tot slot is de moeite in de bios. Onze jaarlijkse zomervakantie begint dus niet op de Pukkelpopwei maar brengt ons regelrecht naar Zuid-Spanje waar wij 26 dagen gaan chillen. Wij bezoeken o.a. San Pedro del Pinatar en houden ons verder onledig met shoppen, eten, zwemmen en lezen. Ons land verliest met Toots Thielemans een fantastisch mens maar bovenal een groot muzikant!

In september moeten alle kindjes terug naar school, maar wij zitten de hele dag in Orihuela. Onze Rode Duivels worden in een oefeninterland door Spanje terug met de voetjes op de grond geplaatst. Wij geven het terras een grondige poetsbeurt, slaan de wintervoorraad hout op in de chalet, zijn gecharmeerd door de eerste uitzending van ‘Sorry voor alles’ en we trekken met papa naar de Belgische dokter in Torrevieja. Als het voor écht is zijn de Rode Duivels op de afspraak: Cyprus-België eindigt op 0-3. Oom en tante zijn ondertussen gearriveerd in Spanje. Wij gaan nog wat shoppen in La Zenia Boulevard, volgen met argusogen de hele burgemeesterssaga rond Hilde Claes in Hasselt, gaan nog eens lekker eten bij La Rebate en bij MardeSal alvorens we terug naar België vliegen. Bij thuiskomst maken we kennis met een prima zaak in eigen dorp: Entre Nous. Rudi Vranckx komt voor een lezing naar onze bibliotheek, door de hoge nazomertemperaturen komen we op de werkvloer in aanraking met aircogate en we worden welkom geheten in het politieke mediacircus (van bedenkelijk allooi) Kitir versus Van Biesen. De eerste quiz (na mijn vakantiebreak) haal ik onmiddellijk een tweede plaats in Kleine Spouwen (aan tafel bij Happy Ending). Ik geraak ook eindelijk door het laatste seizoen van ‘The Good Wife’. In eigen land ontstaat commotie rond de gokaccount van Olivier Deschacht. Of die van zijn broer … wie het weet mag het zeggen!

In oktober geraakt Moedige Missers nog eens op een quiz in Geel, het is doffe ticketellende voor Coldplayfans die de band aan het werk willen zien in Brussel (zalig zij die thuis blijven!), op het werk plannen we een digitaal dinsdagmenu met Katleen Gabriëls (n.a.v. het boek dat zij schreef), onze Rode Duivels halen flink uit tegen voetbaldwerg Gibraltar, we komen nog eens samen met de jonge equipe voor een update rond de zesde Lettermolenkwis, ik haal nog eens een tweede plek (aan tafel bij Remember Londonderry) op een quiz in Heers (de superronde was dit keer de ronde te veel!), ons dinsdagmenu de luxe van 2017 (Griet Op de Beeck) wordt definitief vastgelegd voor 24 oktober 2017 ergens in 2018, naast Janet Jackson blijkt ook Gerri Halliwell zwanger te zijn en we zien/horen ook volgende boeiende dingen: ‘I, Daniel Blake’ (bioscoop), het dinsdagmenu van Lize Spit op het werk, Mount Kimbie (MOD) en Wilco (AB). Dario Fo en Roger Blanpain leggen helaas het loodje!

Nooit gedacht dat ik het ooit kon zeggen: op de dag van Allerheiligen is het genieten geblazen tijdens Tindersticks (CCHA), Olga Leyers evenaart het recordaantal deelnames aan ‘De Slimste Mens’, wij plannen ons jaarlijkse bezoek aan de Antwerpse Boekenbeurs en we zijn voorts terug te vinden bij o.a. concertjes van Jessy Lanza (MOD), Stuff (C-Mine) en TaxiWars (MOD) en het dinsdagmenu van Luc Nilis en Thijs Slegers in de evenementenhal. Donald Trump wint de presidentsverkiezingen in de States, ik haal opnieuw een tweede plaats op de Kiewit 5 quiz (aan tafel bij Happy Ending) en onze zesde Lettermolenkwis wordt gewonnen door NGMB, plaats 2 is voor MVC en De Limburgse Connectie vervolledigt de top 3. Ik scoor tickets voor de Best Kept Secret zondag die Radiohead in juni 2017 naar Hilvarenbeek zal brengen, breng een bezoek aan onze boekenleverancier Medioeurope in Holsbeek en boek met de maten van Moordgat/WvA quizoverwinning nummer 4 in Ham (Super Ivy quiz). Leonard Cohen, Marc Sleen en Fidel Castro blazen hun laatste adem uit.

De decembermaand nemen we ook lekker veel hooi op onze vork. De maand is nauwelijks begonnen of onze vijfde quizwinst komt aangewaaid (voor de tweede keer aan tafel bij Caoutchouc Botte) op de prima quiz van KSK Branddonk (ook al boeken we met dertien punten verschil een straatlengte voorsprong op de runner-up), er zijn concertjes van o.a. Ash, Killing Joke, Blaudzun (allemaal in MOD) en Melanie De Biasio (C-Mine), we zien een schitterend ‘Mémé De Peetmoeder’ in het theater, we haspelen de Sound of C eens af in Moedige Missersmodus (meer van dat in 2017!), we vinden ‘Train to Busan’ een prima zombiefilm en we zien Gilles Van Bouwel (De Mol) zich verdiend tot eindwinnaar van ‘De Slimste Mens’ kronen. Twee keer tweede worden op een quiz in één en hetzelfde weekend? U vraagt, wij draaien! Het lukt ons in Ravels (aan tafel bij FC Annemie), waar we de hele avond leiden, maar waar de superronde ons nog nekt en de dag nadien stunten we opnieuw (met Moedige Missers in Veerle). De IS-aanslag van de maand vindt dit jaar plaats op een kerstmarkt in Berlijn, Sophie Dutordoir wordt de nieuwe NMBS-baas en Zsa Zsa Gabor, George Michael en de moeder-dochtertandem Carrie FisherDebbie Reynolds haalden het einde van 2016 helaas niet meer. Jullie (gesteld dat jullie dit hele epistel hebben uitgeplozen) uiteraard wél en dat stemt ons dan weer uitermate vrolijk. Er is trouwens nog meer heugelijk nieuws: mijn moeder blaast vandaag exact 80 kaarsjes uit. Way to go, mum! Wat denken jullie? Volgend jaar een nieuw, flink en fluks jaaroverzicht? Bij leven en welzijn, tot dan!

zo-dat-jaar-is-ook-weer-helemaal-uitgekleed

Posted 31/12/2016 by ambijans in Algemeen, Culinair, Film, Literatuur, Muziek, Theater, TV

‘De dronken detective’ (Craig Strete)   Leave a comment

craig-strete

Laatste literaire tip van 2016! Mijn spiegelbeeld trilde. Mijn neus, ooit gebroken door een dankbare cliënt, was nog altijd scheef maar zat nog wel zo’n beetje in het midden van mijn gezicht. Het zag er zelfs naar uit dat ik voor de verandering eens dicht genoeg bij een scheermes had gestaan. Privédetective Jack is het speuren zat, maar ook hij moet zijn rekeningen betalen. Alcohol houdt hem op de been en vult het peilloos diepe gat waarin hij al tijden dreigt te vallen. Totdat de hoogzwangere Lynne Michelle voor zijn bureau verschijnt. Haar man is spoorloos verdwenen en ze heeft zojuist een aanslag op haar leven overleefd. De politie van Los Angeles doet niks. Ze vermoedt een verband, maar welk? En of drankorgel Jack nou die reddende engel is? Weet u zeker dat u een detective bent?’ vroeg ze ten slotte, terwijl ze haar laatste tranen afveegde. ‘U klinkt gestoord.’ Wie meent het detectivegenre wel zo’n beetje te kennen, wordt bij lezing van ‘De dronken detective’ in een ontnuchterend fris bad gedompeld. Schietpartijen, achtervolgingen, dood en verderf – túúrlijk, het zit er allemaal in, maar nu eens opgeschreven in een grove mengeling van weemoed en ironie, wordt het uit de losse pols besprenkeld met subtiel schrijnende humor. De onvervalste handtekening van omnistylist Craig Strete. Er waren te veel dode mensen in mijn leven en het was mijn schuld dat er nog één was bij gekomen. Wanneer zou er een eind komen aan deze stroom van verdriet? Wanneer zou ik ophouden met de mensen om me heen teleur te stellen? Auteur Craig Strete (1950) debuteerde in 1976 in Nederland met de opzienbarende verhalenbundel ‘Als al het andere faalt’. Vele titels volgden: verhalen, gedichten en (jeugd)romans, waaronder ‘Nachtbraken’ (over Jim Morrison van later The Doors) en ‘De roep van Stormbrenger’. In 2000 verscheen ‘Een mes in de geest’, de pueblo-indiaanse versie van Shakespeares tragedie ‘Macbeth’ en in 2011 kwam ‘Het spel van Kat en Adelaar’ uit, de Vietnamoorlog in een indiaans visioen.

Posted 30/12/2016 by ambijans in Literatuur

50 onderschatte bands/artiesten (80) Mogwai   Leave a comment

mogwai

Mogwai is een Schotse postrockband die in 1995 werd opgericht. Ze bestaat uit Stuart Braithwaite (gitaar, bas en zang), Dominic Aitchison (gitaar), Martin Bulloch (drums) en Barry Burns (gitaar en keyboards). Hun meeste songs zijn instrumentaal en kenmerken zich door een lange opbouw waarin na verloop van tijd gitaren opduiken. Ze vernoemden hun band naar de beestjes uit ‘Gremlins’, hoopten later een betere naam te verzinnen maar het kwam er nooit meer van. Het feit dat ze in de bovenste la lagen bij radiopionier John Peel heeft hun carrière serieus in de juiste richting geduwd. De band zegt dat ze o.a. geïnspireerd wordt door artiesten als Fugazi, My Bloody Valentine, The Cure en Sonic Youth. In 2017 kunnen we nieuw werk van de band verwachten. Hun complete discografie staat voorlopig op 12 EP’s, 8 full cd’s, 5 verzamelcd’s, twee live cd’s en drie soundtracks.

1. ‘Like herod’ (uit ‘Young team’, 1997)

2. ‘Cody’ (uit ‘Come on die young’, 1999)

3. ‘You don’t know Jesus’ (uit ‘Rock action’, 2001)

4. ‘I know you are but what am I?’ (uit ‘Happy songs for happy people’, 2003)

5. ‘Friend of the night’ (uit ‘Mr. Beast’, 2006)

6. ‘Scotland’s shame’ (uit ‘The hawk is howling’, 2008)

7. ‘Rano Pano’ (uit ‘Hardcore will never die, but you will’, 2011)

8. ‘Wizard motor’ (uit ‘Les Revenants OST’, 2013)

9. ‘Remurdered’ (uit ‘Rave Tapes’, 2014)

10. ‘Ether’ (uit ‘Atomic OST’, 2016)

Posted 29/12/2016 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (36)   Leave a comment

the-platters

Het kerstvoetbal mag dan in Groot-Brittannië misschien spectaculaire wedstrijden opleveren, in ons land was het niveau eerder aan de lauwe kant. Zo zagen wij een matig Anderlecht winnen op Gent (dat zelfs met 10 man bleef imponeren), tegen Charleroi deed RSCA dat nog eens dunnetjes over. Genk was dan weer onmondig op Zulte Waregem (waarna Peter Maes de laan werd uitgestuurd), maar het herpakte zich prima tegen Gent (dat een flutmatch speelde). Club Brugge zag ik dan weer met veel moeite Moeskroen opzij zetten. Nee, dan was Chelsea-Bournemouth toch betere kost! En STVV-Standard mocht er ook best wezen. Soit, we gingen het een beetje over muziek hebben zeker?

Smoke gets in your eyes – The Platters: deze song haalt mijn laatste oorwurmenlijst van 2016 omdat ik ‘m toevallig hoorde als afsluiter van de film ’45 Years’. The Platters maakten muziek die zelfs mijn ouders waarderen, kan je nagaan!

Legend has it – Run The Jewels: misschien is RTJ wel één van die goede redenen waarom men wel eens beweert dat je de vernieuwing niet in de hedendaagse pop -en rockmuziek, laat staan in de dance (de TML-verkleutering) moet gaan zoeken. Rap en hiphop zijn de genres die je tegenwoordig in de gaten moet houden. Ik neem aan dat dit in 2017 gewoon op Pukkelpop staat, toch?

Nightfall pale blue – Kid Koala featuring Emiliana Torrini: wie deze Canadees niet kent, moet zijn indrukwekkende cv maar eens bekijken. Naast muziek maakt onze man ook graphic novels. Hij is o.a. bekend van zijn remixes voor o.a. Coldcut, Amon Tobin, Jack Johnson en Emeli Sandé. Emiliana Torrini is één van Ijslands bekendste musici (maar dat wist iedereen allicht).

We the people … – A Tribe Called Quest: deze band gaat ondertussen al meer dan 30 jaar mee, bracht onlangs nog een nieuwe cd uit en mag zichzelf net als RTJ (zie track nummer twee uit dit lijstje) trendsettend noemen. De band wordt in één adem genoemd met pakweg De La Soul, toch ook een grote naam.

She’s gone away – Nine Inch Nails: en we gaan er deze maand uit met een track van Trent Reznor, die net vóór Kerst nog snel een EP uitbracht. Op dit nummer zijn de backing vocals van zijn bevallige eega Mariqueen Maandig. Hier en daar hoor je er echo’s van Joy Division in terug. Zo, dat was het voor 2016. Wij zien jullie snel terug in 2017!

Posted 28/12/2016 by ambijans in Muziek

Top 10 films van 2016   Leave a comment

top-10-films-2016

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: wij vonden het afgelopen jaar niet meteen het allerbeste filmjaar van de nog prille 21ste eeuw. Vooral in het najaar was de oogst eerder schraal, ook al miste ik dan door omstandigheden nog enkele geheide kanshebbers zoals ‘Paterson’ (Jim Jarmusch), ‘One more time with feeling’ (Andrew Dominik) en ‘Toni Erdmann’ (Maren Ade). Gelukkig hebben we straks de dvd’s nog om onze schade in te halen. Niet getreurd, onze eindlijst voor 2016 ziet er dus zo uit (in geheel willekeurige volgorde).

10. Train to Busan

9. Hail Caesar!

8. Anomalisa

7. I, Daniel Blake

6. Carol

5. Sleeping giant

4. Julieta

3. Elle

2. Spotlight

1. The Neon Demon

Ook van uitstekende kwaliteit, maar net niet in mijn top 10 beland dit jaar: La Pazza Gioia, 45 Years, Belgica, Midnight Special en The Handmaiden. Ik vond het verder wel tof dat Leonardo DiCaprio eindelijk een Oscar won voor The Revenant (al mocht hij die prijs wél delen met de meest geloofwaardig acterende beer uit de filmgeschiedenis). Ik zag ook een aantal films die ontgoochelden: High Rise zat nochtans vol goeie ideeën, My Scientology Movie leek meer op een véél te lang uitgevallen tv-docu door Louis Theroux, 10 Cloverfield Lane was een zéér lauwe hap, net als het Steve Jobs-vehikel dat we op ons bord kregen. Ook The Hateful Eight van Quentin Tarantino was een heuse tegenvaller. Als wij een babbelfilm willen, dan zoeken wij ons heil wel in de Franse cinéma. Hopelijk houdt Tarantino woord en gaat hij straks enkel nog steengoeie tv-series maken. Tot in 2017 dan maar?

Posted 27/12/2016 by ambijans in Film

George Michael (1963-2016)   1 comment

rip-george-michael

Van een annus horribilis gesproken: 2016 was niet meteen the finest hour voor de muziekliefhebbers aller landen (en het jaar is nog niet helemaal gepasseerd). Na o.a. David Bowie, Prince en Leonard Cohen is het nu de beurt aan Wham! opperhoofd George Michael. Niet dat ik mezelf meteen tot superfan wil uitroepen, maar als kind van de wonderbaarlijke eighties (en ook een klein beetje de nineties) behoren Wham! en leadzanger George Michael uiteraard tot het kruim van de popgeschiedenis in die dagen. Het begon met een jeugdvriend die ‘Young guns’ in 1983 op single kocht, waarna wij met de oude platenspeler van mijn ouders ons op die bewuste single het in die dagen hippe scratchen wilden eigen maken. De single was gewoon niet kapot te krijgen (letterlijk én figuurlijk), de naald van de pick-up gaf uiteindelijk wél de geest! Met Wham! hadden we een soort van haat-liefdeverhouding. De ene single vonden we uitstekend, de andere hit was er meer eentje om de vrouwen te teasen. Ik kan mezelf niet terug in de tijd katapulteren, maar ik vermoed dat het voor échte muziekpuristen niet zo bon ton was om zich als Wham! fan te outen in die dagen. Net zoals George Michael een flink deel van zijn leven met zijn homoseksualiteit worstelde eigenlijk. Toen Wham! op haar hoogtepunt splitte, brak de solocarrière van George Michael aan. Andrew Ridgeley verdween in de anonimiteit en ging zich o.a. op de autosport toeleggen.

We vergelijken George Michael graag met Michael Jackson en Prince, vooral dan door hun carrièreverloop. In een bepaalde periode zéér succesvol, maar daarna viel hun hitwinkel stil. Dat is niet eens een oneer, want ook pakweg The Beatles lieten het in hun nadagen een beetje afweten. We besluiten met een persoonlijke anekdote uit 2007. Ik lees ergens op internet dat het concert van George Michael wordt verplaatst van de Werchterwei naar het Sportpaleis. Ik kaats de bal naar één van mijn collega’s, die belt meteen naar haar zus, waarna we met zijn allen op 23 juni 2007 in Antwerpen terechtkomen. Het concert is degelijk (George Michael straalt en is goed bij stem), maar wij herinneren ons nog dat we de indruk hadden dat er een begeleidingsband op de bühne stond die leek te playbacken. Het wordt zelfs nog legendarischer want diezelfde avond reden wij in een rotvaart richting Genk, waar The Human League speelde op Genk On Stage. Ook dat concert maakten we integraal mee. Twee concerten voor de prijs van één! Mensen die geloven dat er meer is tussen hemel en aarde zien vast een teken in zijn overlijden, toevallig op de dag die naar één van zijn grootste hits is vernoemd. Zover wil ik niet eens doordenken. Exact tien jaar geleden bracht George Michael ‘Twenty Five’ uit, een ‘best of’ die een kwarteeuw muziek bestreek. Omdat George Michael toevallig op 25 december overleed (het werd dus effectief zijn ‘last Christmas’), selecteren wij hieronder 25 nummers die ons wel bevielen in zijn oeuvre.

‘Bad Boys’

‘Wham rap! (Enjoy what you do?)’

‘Club Tropicana’

‘Young Guns’

‘Wake me up before you go-go’

‘Everything she wants’

‘Freedom’

‘Careless whisper’

‘I’m your man’

‘The edge of heaven’

 ‘Faith’

‘Father figure’

‘I want your sex’

‘My mother had a brother’

‘Freedom 90’

‘Too funky’

‘Outside’

‘Shoot the dog’

‘Kissing a fool’

‘Flawless (Go to the city)’

‘Round here’

‘John and Elvis are dead’

‘Jesus to a child’

‘Jive talkin’ Boogie Box High

‘I knew you were waiting (for me)’ met Aretha Franklin

Posted 26/12/2016 by ambijans in Muziek

Muzikaal eindejaarslijstje 2016   Leave a comment

op-deze-plaatjes-kan-ik-de-hele-nacht-wel-dansen

Het gewik én geweeg van goede cd’s uit het bewogen jaar 2016 is eindelijk voorbij want de jury is zopas tot een unaniem eindverdict gekomen. Er zitten geen zware verrassingen tussen dit jaar, zoveel is duidelijk. Zelfs in de tijd dat Studio Brussel hier nog luid uit de boxen loeide bleven wij al trouw aan mainstreammuziek, een uitzondering hier of daar niet te na gesproken. We blijven die filosofie trouw aanhangen. Ik laat alle hippe nieuwe muziekgenres en andere (g)eendagsvliegen dus over aan de nieuwe, jonge én hippe bloggers dezer wereld. Wij houden het hier vrij bescheiden en dat zal in 2017 wellicht identiek hetzelfde zijn. Het lijstje hieronder (in willekeurige volgorde), zoals jullie van ons gewoon zijn.

20. You want it darker – Leonard Cohen

19. Volition – Phoria

18. Light upon the lake – Whitney

whitney

17. The Bride – Bat For Lashes

16. We fucked a flame into being – Warhaus

warhaus

15. Blood bitch – Jenny Hval

14. Freetown Sound – Blood Orange

13. Skeleton Tree – Nick Cave & The Bad Seeds

12. Sirens – Nicolas Jaar

nicolas-jaar

11. A weird exits – Thee Oh Sees

10. A moon shaped pool – Radiohead

radiohead

9. As we make our way – Sophia

8. Big Black Coat – Junior Boys

7. Citizen of glass – Agnes Obel

agnes-obel

6. Singing Saw – Kevin Morby

5. How to be a human being – Glass Animals

glass-animals

4. Schmilco – Wilco

3. Too many voices – Andy Stott

andy-stott

2. The colour in anything – James Blake

1. Blackstar – David Bowie

david-bowie

Een klein woordje uitleg bij de eindlijst van dit jaar? We zien vooral een aantal oudgedienden (Cohen, Cave, Radiohead, Wilco en Bowie) terug dit jaar (voor sommige muzikanten was het zelfs hun muzikale zwanezang). Slechts één Belgische band in de top 20 dit jaar wat misschien een beetje pover is, maar daartegenover staat dan weer dat we in 2016 weinig of niets hebben gehoord waar we schele hoofdpijn van hebben gekregen. Al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat we ‘Goud’ van Bazart ondertussen behoorlijk beu zijn. Dingen die in andere jaarlijstjes stevig scoren (Solange, Beyoncé, Kendrick Lamar, Kanye West & co) waren in 2016 nog steeds niet besteed aan ondergetekende. Misten op een haar mijn top 20: Dans Dans (Belgisch), Wild Beasts, DIIV, Parquet Courts, Tindersticks, The Veils en Archive. Voor wat 2017 betreft is er trouwens al flink wat goed nieuws uitgelekt. O.a. The XX, Ty Segall, Elbow, Ryan Adams, Grandaddy, Temples en Jesus & Mary Chain hebben al nieuw werk aangekondigd.

Posted 26/12/2016 by ambijans in Muziek