‘Mémé – De peetmoeder (Kopergietery) @ CCHA   Leave a comment

c-phile-deprez

Dinsdag is theateravond (part 1), part 2 volgt op donderdagavond. Geïnspireerd op de beroemde filmtrilogie ‘The godfather’, de gelijknamige boeken van Mario Puzzo en het heerlijke ‘Families and how tot survive them’ – een ‘zelfhulpboek’ van John Cleese en Robin Skynner – schrijven en creëren Jan Sobrie en Johan De Smet een hedendaags stadsverhaal. Een verhaal waarbinnen een oorspronkelijk arme familie onder leiding van een ‘godmother’ al tientallen jaren probeert te overleven volgens haar eigen (gevaarlijke) regels.

Ge leert ne mens pas ècht kennen als er geld mee gemoeid is.
Alle maskers vallen af.
Het achterste van elke tong krijgt men dan te zien.
En die tong kan al ne keer wreed vuil zijn …
En giftig …
En genadeloos …
Er vloeien woorden waar men later spijt van krijgt…
Maar blijkbaar is geld al dat telt:

Een familieverhaal.
Pa is dood.
Ma leeft.
De ene zoon is gebleven, de andere vertrokken.
Maar elk jaar komen ze samen. Een keer.
Een gouden regel van ma.
Dan wordt er een foto getrokken …
Onder de treurwilg … die Pépé nog met zijn eigen handen heeft geplant …
Het is op zo nen dag dat het spel begint …

Mémé, de peetmoeder, zwaait de plak in een kleine achterbuurt. Wanneer haar kleinkind opzettelijk wordt aangereden door een brommer, zijn de gevolgen niet meer te overzien … Een verhaal over macht en onmacht. Over de mechanisaties van maffiose veeboeren, textielbaronnen, theatermakers, politici, kruideniers en vooral van doodgewone maar corrupte buurmannen. Over sterke familiebanden met daarin grote scheuren. Over te veel geld en te weinig liefde. Een stadsverhaal met een échte familie op het podium. De spelers zijn klasbakken: Jan Sobrie speelde o.a. bij KOPERGIETERY en in ‘Zuidflank’; Reinhilde Decleir speelde bij Toneelhuis, Theater Antigone en in ‘Van vlees en bloed’ en ‘De ronde’; Laurence Roothooft speelde o.a. bij SKaGeN en in ‘Marsman’ en Lukas Smolders ken je van Toneelhuis, ‘Flikken’ en ‘Den elfde van den elfde’. Kortom: ‘The godfather’ meets ‘Sin city’, meets ‘La meglio gioventù’.

UPDATE

Wij waren zeer gecharmeerd door dit stuk, dat door vier evenwaardige acteurs/actrices werd gespeeld. Een toneelstuk zoals een goed toneelstuk volgens ons zou moeten zijn: het leven zoals het is, met een lach én een traan. Grappig bij momenten, maar ook dieptreurig én pijnlijk herkenbaar. En het zoveelste bewijs dat je met een ogenschijnlijk simpel decor toch een maximum aan kracht kan uitstralen. Het kinderschommeltje links vooraan, de serres achter de spelers, die naderhand snel werd omgevormd tot een prieeltje. Er was over nagedacht, dat zag je zo. Na afloop mocht de cast meermaals terug komen groeten en het applaus mondde uiteindelijk nog uit in een terechte, staande ovatie.

Advertisements

Posted 06/12/2016 by ambijans in Theater

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: