500 nummers die ik liever niet meer wil horen (1)   Leave a comment

50-weken-lang-tien-foute-nummers

Ontwaak, foute muziekliefhebbers der aarde! Speciaal voor jullie heb ik alweer een nieuwe rubriek in het leven geroepen, eentje waarvoor ik alvast een nieuw paar oordoppen en een stevige lasbril heb aangeschaft (omdat horen én zien mij vergaan bij zoveel kitsch, klefheid en totaal gebrek aan creativiteit). Sommige ‘artiesten’ wens ik dan ook een deugddoende lobotomie toe of toch op zijn minst collocatie en een langdurige opsluiting met af en toe wat stokslagen. Er is ook goed nieuws (voor sommige mensen): wie veel genegenheid heeft voor foute muziek kan hier wekelijks zijn hartje ophalen. En eerlijk is eerlijk: stiekem genieten wij ervan om dit af te zeiken en onze gal te spuwen. Dit zijn de eerste tien nummers van onze (h)eerlijke selectie!

1. I want to know what love is – Foreigner : er zijn zoveel boeken geschreven over de liefde, dus als de heren op tijd en stond eens een bibliotheek zouden binnenstappen, dan hadden ze dit vreselijke nummer niet hoeven neer te pennen.

2. Paradise by the dashboard light – Meat Loaf : imho nog steeds ‘het allerslechtste nummer aller tijden’ en daar kon zelfs Ellen Foley niets aan veranderen. Werd zelfs van de playlist gehaald in Guantanamo Bay, omdat het Europees Hof voor de Rechten van de Mens er zich anders mee zou gaan bemoeien.

3. Narcotic – Liquido : er bestaat zoiets als Deutsche Gründlichkeit, maar hier gingen de nauwkeurige ingenieurs toch stevig uit de bocht. In 2009 trokken de heren de stekker eruit. Good riddance!

4. Music – John Miles : ‘music was his first hit and it would be his last’, dat lijkt me een gepaste samenvatting die de kern mooi weergeeft.

5. Pop – Sloy : het kwam uit Frankrijk, het zag dit in 1995 wat deining veroorzaken maar het overwon gelukkig niet want in 2000 ging de band ter ziele.

6. Would I lie to you? – Charles & Eddie : een typisch gevalletje ‘one hit wonder’, al heeft de ene helft van het duo (Charles) er niet al te veel plezier van gehad. In 2001 overleed hij op 37-jarige leeftijd aan kanker.

7. Candle in the wind – Elton John : het origineel dateert van 1973 dacht ik maar kwam helaas terug aan de oppervlakte toen prinses Diana verongelukte. De cover van Paul De Leeuw, ‘Cactus in de wind’ was nog best geinig!

8. Played-A-Live – Safri Duo : in elke foute discotheek nog steeds een bron van groot jolijt en ik dacht dat dit ook nog steeds door de Luminus Arena schalt tijdens de matchen van Genk.

9. Busje komt zo – Höllenboer : wie zijn collega’s wil jennen moet het refrein maar eens gewoon zingen en de rest laat zich raden: het gaat helaas niet meer uit je hoofd. Desalniettemin een behoorlijk kutnummer!

10. Cotton Eye Joe – Rednex : gedrocht uit 1994 dat nog steeds de twijfelachtige eer heeft dat het sinds 1980 de meeste weken de nummer 1 positie wist te bekleden in Duitsland. Wir schaffen das? Ik dacht het niet!

Advertisements

Posted 16/01/2017 by ambijans in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: