Archive for februari 2017

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (8)   Leave a comment

het-oog-wil-ook-wat-op-vette-dinsdag

Gisteren zeiden we nog zonder nadenken ‘tot volgende week!’ tot we ons realiseerden dat deze rubriek ook bijzonder goed tot zijn recht zou komen op Vette Dinsdag. Denk ‘foute muziek’, onnozele carnavalspakjes, verschaald bier, een potsierlijk hoofddeksel, de geur van hotdogs ergens buiten in de striemende regen en mensen die te pas en te onpas een nieuwe polonaise in gang proberen te steken. Wij zagen er een opportuniteit in en roepen editie 8 meteen uit tot ‘Vette Dinsdag’ editie. Nummers 76 en 78 roepen nog enigszins een carnavaleske sfeer op, maar als je naar sommige clips van de andere nummers kijkt zou plaatsvervangende schaamte ook zeer op zijn plaats zijn. Na de voorstelling van de volgende tien muziekjes zeggen wij écht én oprecht: ‘tot volgende week!’ 😉

71. Sugar baby love – The Rubettes : hun eerste en tevens grootste hit in de zomer van 1974, een periode die ik gelukkig niet bewust heb meegemaakt omdat ik net iets té piep was op dat moment. Teddybroeken, oversized jassen en petjes in combinatie met de falsetstem van Paul da Vinci. Vanavond niet schat, ik heb schele hoofdpijn!

72. It’s a real good feeling – Peter Kent : Duitser die als musicalartiest begon maar eind jaren ’70 solo besloot te gaan. Zijn Spaanse echtgenote Luisa Fernandez duikt later ook nog op in deze lijst, dus hou jullie maar al vast aan de takken van de bomen!

73. David’s song – Kelly Family : een zingende Amerikaans-Duitse familie waarvan alle leden de naam Kelly droegen. Het zag er allemaal nogal sektarisch uit vond ik hoewel het oorspronkelijk om straatmuzikanten ging, maar dan wél van het bijzonder succesvolle soort getuige hun meer dan 20 miljoen verkochte platen. Zelfs de opbrengst delen door ongeveer 13 leden is in dit geval vrij lucratief!

74. Complainte pour Ste Catherine – Kate & Anna McGarrigle : twee Canadese zusjes die grotendeels in het Frans zongen, maar die nooit een voet aan de grond kregen in Frankrijk. Dit vehikel scoorde bijzonder goed in 1975. Kate is helaas sinds 2010 niet meer onder de levenden (geveld door een zeldzame kanker) maar haar huwelijk met Loudon Wainwright leverde met Martha en Rufus Wainwright toch twee deftige artiesten op.

75. Ticket to the tropics – Gerard Joling : Henny Huisman’s Soundmixshow betekende in 1985 de doorbraak voor deze toen 25-jarige jongeman uit Schagen. Hij is ondertussen al 56 maar door zijn botoxbehandeling ziet hij er eerder 78 uit! En hij heeft ook een innige band met zijn zonnebank, doch dit geheel terzijde.

76. De soep is aangebrand – Anja Yelles : ik weet vrij weinig van deze Anja, tenzij dan dat ze absoluut niet kan koken. Haar bio zegt dat ze is geboren in de zomer van 1969 en dat ze afkomstig is van Roeselare. Hoeveel tegenslag kan een artieste eigenlijk hebben! De soep brandde overigens aan ergens in 1994. Kan iemand de brandweer bellen?

77. Dur dur d’être bébé – Jordy : kinderarbeid in de ergste graad. Nauwelijks vier jaar oud was deze Jordy toen men uit zijn brabbeltaaltje een single distilleerde. Ondertussen is Jordy’ke 29 jaar oud, sinds 2006 is hij zelfs niet meer muzikaal actief. Zijn absolute flutschijf ging in 1992 ca. 6 miljoen keer over de toonbank.

78. Hij speelde accordeon – Luc Steeno : daar waar de hele Vlaamse showbizz zichzelf een artiestennaam aanmeet, blijkt Luc Steeno gewoon écht zo te heten! Begonnen als imitator van Will Tura, maar later doorgebroken in de gloriedagen van ‘Tien Om Te Zien’. Louter voor de statistieken: hij speelt straks al een kwarteeuw accordeon.

79. Rain down on me – Kane : Nederlandse rockband die het vooral goed deed in eigen land, bij ons is zeker dit schijtnummer in de Tiësto remix (ergens in 2002?) bekend geworden. Eind 2014 was hun muzikale rijk definitief over en uit. Gelukkig kwamen ze zelf tot de conclusie dat stoppen gewoon nodig was.

80. Mambo no. 5 – Lou Bega : nummer dat wij jaarlijks tot vervelens toe horen op die kleine marktjes in het zuiden van Spanje. Bekende nummers worden er nagespeeld op een panfluit of je krijgt hopeloos gedateerde rotzooi.De tijd is daar sinds 1999 flink blijven stilstaan. Lou Bega heeft een Oegandese vader en een Italiaanse moeder, maar omdat hij in München is geboren blijft hij gewoon een rasechte Duitser. Ganz toll!

Advertenties

Posted 28/02/2017 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (7)   Leave a comment

oh-my-god

Onnodig om te zeggen dat dit misschien wel mijn geliefkoosde blogrubriek is op dit moment. Altijd interessant dus om er onze maandag/werkweek mee te openen. De jaarlijkse carnavalstoet laat ik steevast aan mij voorbijgaan, hetzelfde geldt eigenlijk voor Vette Dinsdag. Ik ben wél lijfelijk aanwezig, maar geestelijk probeer ik dan in een soort van comateuze toestand te geraken. Dat lijkt misschien makkelijker als er Temptation Islandgewijs een hoop drank in het spel is, maar wie gewoon een tijdje naar die platte hoempapamuziek luistert wordt vanzelf een beetje gaga. Met alle respect overigens voor de mensen die er wél van houden! Wie nu al in de juiste/foute stemming wil komen, heeft misschien voldoende aan de volgende tien foute schijfjes. Het goede nieuws? Volgende week hebben we tien nieuwe plaatjes in de aanbieding!

61. Lief klein konijntje – Henkie : jaja, als jullie dachten dat we hier een lans gingen breken voor succesvolle bejaarde zangers … think again! Een voormalige rijinstructeur die in 2006 een kinderliedje opnam en dat werd een klein zomerhitje. Uiterst geschikt voor carnaval, verder zie ik geen voordelen! Alaaf, alaaf!

62. The one and only – Chesney Hawkes : zijn vader was zanger bij The Tremeloes, zoonlief scoorde in 1991 een megahit. Onze Ches bleef trouwens zingen (zij het weinig succesvol), maar legde zich later ondermeer toe op het componeren van muziek voor andere artiesten, Tricky bijvoorbeeld.

63. Black Betty – Ram Jam : een bewerkt volksliedje uit 1977 waarop vooral iets oudere, buikige mannen met al wat dunner wordend haar wel eens ongegêneerd luchtgitaar durven spelen. Iedereen heeft wel zo iemand in zijn/haar kennissenkring zitten!

64. Pray – DJ Bobo : bij de nieuwjaarsovergang van 2002 naar 2003 stond ik aan de Brandenburger Tor in Berlijn met vrienden. Fantastische avond (daar niet van!), al denk ik dat vooral die 500.000 andere aanwezigen onder de indruk waren van het optreden van deze DJ Bobo. De kwantiteit was dus dik oké, helaas wilde de kwaliteit niet mee …

65. Wind of change – Scorpions : het begint al bij dat irritante gefluit in het begin van het nummer en het zet zich door tot het eind. Tel daarbij op dan nog het vervelende tenorstemmetje van zanger Klaus Meine waarin hij zijn Duitse roots niet kan verloochenen en je snapt het hele plaatje.

66. I would stay – Krezip : Pinkpopbaas Jan Smeets kreeg in 2009 de lachers op zijn hand toen hij verkondigde dat hij Depeche Mode (die cancelden omdat Dave Gahan ziek was) waardig zou vervangen op de affiche. En toen kwam dus Krezip! Voor één keer was ik blij dat ik geen tickets had die dag!

67. Y.M.C.A. – The Village People : ik denk niet dat deze heren serieus bedoelde muziek maakten, maar meer feestmuziek. Eén vraag heeft mij altijd bezig gehouden: dienden zij als inspiratie voor bepaalde Playmobilfiguren of was het net andersom?

68. Alane – Wes : werd ooit op hilarische wijze geïmiteerd door een halve gare in de Nederlandse talentenjacht ‘Idols’, al denk ik eerlijk gezegd dat de meeste Kameroeners ook niet héél vrolijk worden van Wes. Van Hugo Broos daarentegen …

69. Hey, soul sister – Train : ondanks de ukelele-intro geen spek voor mijn bek. Blijkt ook nog eens dat de Noor Espen Lind (een man die we verderop in deze lijst nog zullen tegenkomen) het nummer heeft geschreven. Dat zegt alles!

70. Verdammt ich lieb dich – Matthias Reim : ik heb de test nog nooit gedaan maar ik vrees dat zelfs mocht ik strontbezopen zijn ik het refrein niet zou meebrullen. Niemand wilde zijn lied destijds zingen (vind je het gek?) dus deed ie het gewoon zelf. In 1990 ging het wereldwijd meer dan 2,5 miljoen keer over de toonbank.

Posted 27/02/2017 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (44)   Leave a comment

soulwax

Deze week stond in het teken van Europees voetbal en twee quizzen. Onze quiz op woensdag (PXL Tech4Life in Diepenbeek) was voor het goede doel (opbrengst: 1800 euro) en het leverde een 17de plaats op (twee plaatsen beter dan vorig jaar). Ultiem hadden we nog een afzegging in de ploeg, maar die werd last minute nog goed opgevangen. Donderdagavond stond garant voor een spannend avondje EL-voetbal. Zo zagen we RSCA op alle domeinen worden overklast door Zenit, tot het één-tweetje NuytinckKiese Thelin het kwalificatiedoelpunt opleverde. Gent stuntte dan weer op Wembley door Tottenham op 2-2 te houden. Ze werden wél goed geholpen door een owngoal van Kane en een domme rode kaart van Dele Alli. Onze vrijdagavond (A Quiz Called Wanda, een VC2 quiz in Retie) leverde met één man minder aan tafel een verdienstelijke 20ste plaats op 35 teams op, een resultaat waar we vooraf voor hadden getekend. Maar we gingen het hieronder nog een beetje over muziek hebben, zeker?

Transient program for drums and machinery – Soulwax: binnenkort een nieuwe cd in de aanbieding, ze komen op zondag naar Best Kept Secret én ze staan in mijn oorwurmenlijst deze week. De fucking Dewaele brothers zullen content zijn!

Buffalo gals – Malcolm McLaren: de man achter onze classic deze week is gestorven in 2010 en hij was vooral bekend als manager van The Sex Pistols. In 1983 bracht hij dit nummer uit waarin hij handig zijn treintje aan de toen volop heersende hiphoprage hing.

Charm assault – Ride: het was 20 jaar geleden dat deze Britse shoegazers nog eens met nieuw materiaal op de proppen kwamen. Meteen is er weer een reëele kans dat er straks een nieuwe cd van hen zal verschijnen.

Can I sit next to you – Spoon: de tweede single uit nieuwe cd ‘Hot Thoughts’ is er ook weer boenk op bij deze heren. Ik blijf toch een beetje hopen dat deze heren straks op een Belgisch zomerfestival in eigen achtertuin komen spelen. Ze zaten nog niet bij de eerste lichting namen, maar wat niet is, kan nog komen.

Orange color queen – Ty Segall: hij staat dit jaar op de Pukkelpopdonderdag, iets wat wij begin dit jaar al vakkundig hadden voorspeld in een ander blogbericht. ‘Garagerock met een flinke hoek af’ staat er in zijn bio. Wij zijn alvast fan!

Posted 26/02/2017 by ambijans in Muziek

‘Auerhaus’ (Bov Bjerg)   Leave a comment

bov-bjerg

Een fotoalbum waarin geboorte, school, bruiloft, werk en ziekte netjes gedocumenteerd zijn – nee, dat is niet de bedoeling, zó gaat hun leven er nooit uitzien, beloven de vrienden elkaar. De zes jongens en meisjes wonen in een oud huis dat van Frieders grootvader is geweest. Het ‘Auerhaus’, zoals de dorpelingen zeggen, omdat de scholieren de hele dag ‘Our House’ van Madness luisteren en zingen. De vrienden wonen hier met één doel: het leven van hun depressieve vriend Frieder redden, die maar beter wat mensen om zich heen kan hebben. En het leven, zo ontdekken ze allemaal, blijkt een stuk ingewikkelder dan gedacht, nu ze op zichzelf wonen. Elke dag weer opstaan, ontbijt maken, afwassen, badminton spelen, geld verdienen, op het eindexamen voorbereiden en vooral … níet het leven van hun ouders leiden. De verteller is druk bezig met het omzeilen van de dienstplicht, Frieder verzint de meest avontuurlijke smoesjes als hij weer met volle zakken in de dorpssuper wordt betrapt en Harry moet zijn opleiding als elektricien afmaken in plaats van bij het station rondhangen. Waar eindigt de jeugd en wat komt er dan? Bov Bjerg, schrijver en cabaretier, heeft een ‘bewonderenswaardige all-age-roman geschreven, die van de volwassen lezer de scholier maakt die hij ooit was of wenste te zijn’ (aldus het jubelende panel van het Literarisches Quartett). Met daarin al die grote vragen, waar wij levenslang mee worstelen. Maar ze zijn gesteld op zo’n manier, dat je er onmiddellijk een goed humeur van krijgt. Een feelgoodroman dus, nu al verkrijgbaar in de beste bibliotheek van Midden-Limburg. Allen daarheen! 😉

Posted 25/02/2017 by ambijans in Literatuur

Babe van de week (7) Abigail Ratchford   Leave a comment

abigail-ratchford-wurmt-zich-in-strakke-spijkerbroek

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Abigail Ratchford is een 25-jarig model afkomstig uit Pennsylvania (ondertussen uitgeweken naar Los Angeles) dat bekend staat om haar weelderige boezem en haar aanstekelijke lach. Vooral dat laatste valt uiteraard meteen op. 😉 Met haar donker haar en groene ogen wordt ze her en der wel eens gebombardeerd tot ‘it’ girl. In 2013 kwam ze bovendrijven nadat ze op social media prikkelende foto’s van zichzelf begon te posten. ‘De rest is geschiedenis’ zeggen ze dan zo mooi. Wij vermoeden dat vooral haar 36 DD cup de oorzaak is geweest van die plotse populariteit die haar ineens opdrachten opleverde in tal van magazines zoals o.a. Maxim, Sports Illustrated, Zoo Weekly, Nuts, Esquire en Playboy. Ondertussen heeft ze ook al een rolletje gescoord in een tv-serie. Volgens onze gegevens is ze 1,73 m groot en 58 kg zwaar. Maar het beste nieuws is ongetwijfeld het feit dat er veel fotomateriaal van haar beschikbaar is op het wereldwijde web. Aan alle (gezonde) mannen dezer wereld, zet jullie weekend vanavond al googelend in zou ik zeggen!

Posted 24/02/2017 by ambijans in Babes

50 onderschatte bands/artiesten (86) Timber Timbre   Leave a comment

timber-timbre

Timber Timbre is een Canadese freak folk en bluesband die werd opgericht in 2005. Tegenwoordig bestaat de band uit Taylor Kirk (zang en gitaar), Simon Trottier (bassist), Mathieu Charbonneau (keyboards) en Mark Wheaton (drums). Hun eerste twee cd’s worden nog uitgebracht door een independent label alvorens ze naar een iets grotere platenmaatschappij verkassen. Vanaf hun derde album wordt de exposure naar een vast publiek iets groter. Ze hebben dan ook nog het geluk dat hun songs worden gebruikt in enkele betere tv-reeksen zoals o.a. ‘Breaking Bad’ en ‘The Good Wife’. In 2012 gaan ze als support act van Laura Marling mee op tournee. Hun vierde én vijfde cd geraken ook op de shortlist van enkele belangrijke muziekprijzen, maar schieten helaas de hoofdvogel niet af. Hun nieuwe cd zal op 7 april in de winkelrekken liggen. Hun muziek wordt wel eens als ‘cinematografisch en griezelig’ omschreven. Tot op heden leverde dat zes full cd’s en één compilatiecd op.

1. ‘Cedar shakes’ (uit ‘Cedar shakes’, 2005)

2. ‘Beat the dead horse’ (uit ‘Medicinals’, 2007)

3. ‘It comes back to haunt us’ (uit ‘Medicinals’, 2007)

4. ‘Demon host’ (uit ‘Timber Timbre’, 2009)

5. ‘Trouble comes knocking’ (uit ‘Timber Timbre’, 2009)

6. ‘Black water’ (uit ‘Creep on creepin’ on’, 2011)

7.‘Too old to die young’ (uit ‘Creep on creepin’ on’, 2011)

8. ‘Beat the drum slowly’ (uit ‘Hot Dreams’, 2014)

9. ‘Curtains?!’ (uit ‘Hot Dreams’, 2014)

10. ‘Sewer blues’ (uit ‘Sincerely, future pollution’, 2017)

Posted 23/02/2017 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (6)   Leave a comment

zie-ginds-komt-een-hele-slechte-plaat-op-ons-af

Editie zes alweer en ik begin er steeds meer zin in te krijgen, ondanks het heikele onderwerp. Ook vandaag komt de slechte smaak uit héél veel richtingen naar ons toegewaaid: onze inzendingen komen uit Frankrijk, Duitsland, de Verenigde Staten, Nederland én België uiteraard. Naast het feit dat we de lat steeds bijzonder laag leggen, heb ik nog een constante ontdekt in de eerste zes edities: veel artiesten hebben ondertussen het loodje gelegd. Dat kan maar twee dingen betekenen: ofwel blijven kwaliteitsvolle artiesten langer bovendrijven ofwel wordt ondergetekende zelf ook een dagje ouder (samen met de artiesten in kwestie). De waarheid ligt waarschijnlijk ergens in het midden! 😉

51. Words – F.R. David : eind 1982 kwam dit de hitparade binnengedwarreld en het maakte flinke brokken. In tien Europese landen op nummer één, meer dan 8 miljoen verkochte exemplaren. Goed geboerd, zeggen ze dan! *onderdrukt een luide boer*

52. The logical song – Scooter : cover van Supertramp door een Duitse raveband uit Hamburg in het gezegende jaar 2001. 9/11 was een verschrikkelijk grote ramp (daar zijn we het allemaal over eens!), maar deze kan ook tellen wat mij betreft!

53. I was made for lovin’ you – Kiss : een wereldhit uit 1979 van een shockrockband vol geschminkte rockers waarvan we ons vooral de lange tong van Gene Simmons herinneren. Of die veel nut had bij het zingen weten we niet, voor het oraal bevredigen van zijn lieftallige echtgenote Shannon Tweed kwam ze wellicht goed van pas!

54. Nothing’s gonna change my love for you – Glenn Medeiros : via Hawaï verspreide wereldhit (ook al zal het voor eeuwig en altijd een cover van George Benson blijven). Medeiros kwam later in het onderwijs terecht en ondanks het feit dat hij veel vakantie heeft blijft het al ruim 20 jaar windstil op muzikaal vlak. Houden zo, Glenn!

55. James Brown is dead – L.A. Style : plat Nederlands houseprojectje van o.a. Wessel van Diepen, die later ook furore zou maken met Vengaboys. Van Diepen was niet alleen dj, maar kwam ook op tv bij VARA, Veronica en RTL 4. Hij is de medeoprichter van Radio 538. Levert dat wat op? Zeker weten! In 2006 werd zijn vermogen al geschat op minimum 20 miljoen euro.

56. Scatman – Scatman John : de Amerikaanse Arno, maar dat zeggen we alleen maar omdat deze man stotterde. In totaal verzamelde hij 14 gouden en 18 platina platen, maar dat kon helaas niet voorkomen dat hij in 1999 op 57-jarige leeftijd sterft aan de gevolgen van longkanker. Ski-ba-bop-ba-dop-bop-pee-doo nog eens aan toe!

57. Eye of the tiger – Survivor : scoren twee enorme hits die allebei uit de soundtrack van de Rocky films worden geplukt. Hun zanger overleed in 2014 op 63-jarige leeftijd. Vreemd genoeg werd hij niet opgegeten door een tijger die hij te lang in de ogen had gekeken maar stierf hij gewoon aan een beroerte na overmatig drugsgebruik.

58. Ca c’est la vie – Danny Fabry : berucht figuur in Scherpenheuvel en omstreken. Zijn zoon Danny Jr. had een ultrakorte carrière in de porno-industrie, hijzelf baatte jarenlang een restaurant uit in de schaduw van de basiliek. In tegenstelling tot genregenoot Eddy Wally bleef commercieel succes in China uit. In 1991 wilde hij in de hoofdstad Tokyo geraken maar de gps stuurde hem naar Japan. Een inschattingsfout met grote gevolgen!

59. Onzen bok is dood – Mama’s Jasje : aan welke verdovende middelen Peter Van Laet en zijn kornuiten in 1995 zaten weten we nog altijd niet. Eén ding is zeker: met deze single werd een serieuze kemel (quizvraagje: met één of twee bulten?) geschoten.

60. Komaan en doe het – Phil Kevin : wat er precies moest worden gedaan is nog steeds onduidelijk (een gek dansje? Een nieuwe permanent zetten? Gewoon een poedel imiteren?). De brave man komt uit Sint-Truiden (tsja, aan wie scheelt er niks hè!) en heeft daar een dansschool die is vernoemd naar zijn voormalige artiestennaam. Of ze je daar ook leren moonwalken moet je vooral zelf gaan uittesten zou ik zeggen!

Posted 22/02/2017 by ambijans in Muziek