500 nummers die ik liever niet meer wil horen (5)   Leave a comment

een-beetje-realiteit-bij-de-meeste-vlaamse-zenders

Als we een beetje vooruitlopen op de komende week, dan kunnen we nu al besluiten dat we een zeer rustige week tegemoet gaan. Op woensdag hebben we een culturele activiteit gepland en volgend weekend zal het zelfs een quizloos weekend worden. Geen nood, wij zullen onze tijd sowieso nuttig besteden. Alleen maar hopen dat we niet alsnog worden aangestoken door het griepvirus, dat mijn ouders hier al meer dan een week volledig in de greep houdt. Geen pretje voor twee mensen op leeftijd kan ik jullie vertellen! Omdat dit een terugkerende muziekrubriek is, toch ook nog wat muzieknieuws dat ik hier (vermoedelijk) niet heb gecommuniceerd. Ik heb mezelf begin deze maand een ticket gekocht voor Little Waves (o.a. Grandaddy en Warhaus op de affiche) in C-Mine en ongeveer een week later werd het bordje ‘sold out’ uitgehaald. We gaan in mei ook met enkele collega’s naar DAAN in MOD. Ik heb het eens nagekeken: ’t is alweer 5 jaar geleden sinds ik hem voor het laatst ‘live’ aan het werk zag. Ik overweeg ook om op 22 april naar een concert te gaan in Hasselt, maar ik sta nog in dubio: ik kan naar Brutus (Café Café) of naar Arno (MOD). Wat zouden jullie doen? Dit gezegd zijnde: hieronder tien plaatjes die ongeveer even slecht zijn voor de gezondheid als de griep! 😉

41. Summer of ’69 – Bryan Adams : Canada is een prachtig land (van horen zeggen en ik geloof het oprecht!), maar dit nummer is absolute bagger. Ik weet alvast waar ik op 11 augustus 2017 zeker NIET in de buurt wil zijn: het strand van Middelkerke.

42. Shaddap your face – Joe Dolce : naar Australië uitgeweken Amerikaan, die naar het schijnt kan rijmen en dichten zonder zijn gat op te lichten. In 1980 werd zijn nummer over ‘Italianen in Australië’ een wereldhit. Nummer 1 in 15 landen, 6 miljoen verkochte exemplaren wereldwijd. Een eendagsvlieg met een flinke spaarpot denk ik dan!

43. I wanna sex you up – Color Me Badd : een plaat waar herinneringen aan vasthangen (o.a. het trouwfeest van één van mijn collega’s), dat voor de rest overigens voortreffelijk was. Kan helaas niet van dit nummer uit 1991 worden gezegd. In 2000 viel dit R&B viertal uit elkaar. Ook grappig dat één van de groepsleden Bryan Abrams heet!

44. La passion – Gigi D’Agostino : deze arrogante Italiaanse dj maakte zichzelf in 2012 onsterfelijk belachelijk tijdens ‘I Love the 90’s’ in de Hasseltse Ethias Arena. Toen het publiek na vijf minuten niet genoeg danste werd hij boos, toen ze vijf minuten later dan maar zelf een acapella versie inzetten van zijn allerbekendste drol, droop de man af. En dan te denken dat dit gedrocht uit 2001 stamt. Totale miscast dus, letterlijk én figuurlijk!

45. I will always love you – Whitney Houston : deze popnimf kwam nogal droevig aan haar einde (geen grapjes daarover!), want alcohol, drugsgebruik en er bovenop nog de mishandeling door haar echtgenoot met losse handjes, da’s voorwaar geen cadeau. De eerlijkheid gebiedt ons echter te vertellen dat ze ten tijde van ‘The Bodyguard’ (1992) nog maar net samen was met Bobby Brown. De verloedering was dus al eerder ingezet!

46. Santa Maria – Roland Kaiser : in 1980 was dit gelukkig zijn enige nummer 1 hit in de lage landen, maar dat belette deze Duitser niet om meer dan 80 miljoen platen aan zijn publiek te slijten. Zit tegenwoordig ook in de politiek en dat maakt véél duidelijk: ’t is de schuld van de sossen!

47. Adios amor – Andy Borg : andere Duitstalige prut uit 1982, deze keer van een Oostenrijkse zanger. Ging zich later ook toeleggen op presenteren. Ex-tennisser Björn Borg laat overigens aan ons weten dat hij geen bloedband heeft met deze schlagerzanger.

48. Halé, hey Louise – Ricky King : Duitse gitarist die zichzelf leerde gitaarspelen en dat is te horen aan zijn simpele muziek. In 1982 schreef Dieter Bohlen (het blondje van Modern Talking) deze hit voor hem. Mocht hij toevallig ooit op zondag bij jullie aan de voordeur opduiken, smijt die dan gewoon dicht. Hij is als Jehovagetuige het één en ander gewoon!

49. All that she wants – Ace of Base : vaak vergeleken met ABBA en Aqua, maar is dat nu het ultieme compliment? Modderden tot 2009 aan, waarna de twee mannelijke overblijvers probeerden opnieuw succesvol te worden met twee nieuwe zangeressen in hun rangen. Officieel bestaat de band nog, officieus kan ik verklappen dat we van hen niets meer te vrezen hebben.

50. Inside – Stiltskin : Schotse rockband die in 1994 scoorden met dit nummer. In 1996 volgde een eerste split, waarna zanger Ray Wilson solo ging. In 1997 werd hij de opvolger van Phil Collins bij Genesis, maar na de tegenvallende verkoopscijfers van hun cd werd hij opnieuw afgevoerd (de zanger dan!). In 2006 haalde hij zijn oude band terug van onder het stof maar voor hernieuwd succes is het hopelijk wachten op Godot!

Advertenties

Posted 13/02/2017 by ambijans in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: