500 nummers die ik liever niet meer wil horen (8)   Leave a comment

het-oog-wil-ook-wat-op-vette-dinsdag

Gisteren zeiden we nog zonder nadenken ‘tot volgende week!’ tot we ons realiseerden dat deze rubriek ook bijzonder goed tot zijn recht zou komen op Vette Dinsdag. Denk ‘foute muziek’, onnozele carnavalspakjes, verschaald bier, een potsierlijk hoofddeksel, de geur van hotdogs ergens buiten in de striemende regen en mensen die te pas en te onpas een nieuwe polonaise in gang proberen te steken. Wij zagen er een opportuniteit in en roepen editie 8 meteen uit tot ‘Vette Dinsdag’ editie. Nummers 76 en 78 roepen nog enigszins een carnavaleske sfeer op, maar als je naar sommige clips van de andere nummers kijkt zou plaatsvervangende schaamte ook zeer op zijn plaats zijn. Na de voorstelling van de volgende tien muziekjes zeggen wij écht én oprecht: ‘tot volgende week!’ 😉

71. Sugar baby love – The Rubettes : hun eerste en tevens grootste hit in de zomer van 1974, een periode die ik gelukkig niet bewust heb meegemaakt omdat ik net iets té piep was op dat moment. Teddybroeken, oversized jassen en petjes in combinatie met de falsetstem van Paul da Vinci. Vanavond niet schat, ik heb schele hoofdpijn!

72. It’s a real good feeling – Peter Kent : Duitser die als musicalartiest begon maar eind jaren ’70 solo besloot te gaan. Zijn Spaanse echtgenote Luisa Fernandez duikt later ook nog op in deze lijst, dus hou jullie maar al vast aan de takken van de bomen!

73. David’s song – Kelly Family : een zingende Amerikaans-Duitse familie waarvan alle leden de naam Kelly droegen. Het zag er allemaal nogal sektarisch uit vond ik hoewel het oorspronkelijk om straatmuzikanten ging, maar dan wél van het bijzonder succesvolle soort getuige hun meer dan 20 miljoen verkochte platen. Zelfs de opbrengst delen door ongeveer 13 leden is in dit geval vrij lucratief!

74. Complainte pour Ste Catherine – Kate & Anna McGarrigle : twee Canadese zusjes die grotendeels in het Frans zongen, maar die nooit een voet aan de grond kregen in Frankrijk. Dit vehikel scoorde bijzonder goed in 1975. Kate is helaas sinds 2010 niet meer onder de levenden (geveld door een zeldzame kanker) maar haar huwelijk met Loudon Wainwright leverde met Martha en Rufus Wainwright toch twee deftige artiesten op.

75. Ticket to the tropics – Gerard Joling : Henny Huisman’s Soundmixshow betekende in 1985 de doorbraak voor deze toen 25-jarige jongeman uit Schagen. Hij is ondertussen al 56 maar door zijn botoxbehandeling ziet hij er eerder 78 uit! En hij heeft ook een innige band met zijn zonnebank, doch dit geheel terzijde.

76. De soep is aangebrand – Anja Yelles : ik weet vrij weinig van deze Anja, tenzij dan dat ze absoluut niet kan koken. Haar bio zegt dat ze is geboren in de zomer van 1969 en dat ze afkomstig is van Roeselare. Hoeveel tegenslag kan een artieste eigenlijk hebben! De soep brandde overigens aan ergens in 1994. Kan iemand de brandweer bellen?

77. Dur dur d’être bébé – Jordy : kinderarbeid in de ergste graad. Nauwelijks vier jaar oud was deze Jordy toen men uit zijn brabbeltaaltje een single distilleerde. Ondertussen is Jordy’ke 29 jaar oud, sinds 2006 is hij zelfs niet meer muzikaal actief. Zijn absolute flutschijf ging in 1992 ca. 6 miljoen keer over de toonbank.

78. Hij speelde accordeon – Luc Steeno : daar waar de hele Vlaamse showbizz zichzelf een artiestennaam aanmeet, blijkt Luc Steeno gewoon écht zo te heten! Begonnen als imitator van Will Tura, maar later doorgebroken in de gloriedagen van ‘Tien Om Te Zien’. Louter voor de statistieken: hij speelt straks al een kwarteeuw accordeon.

79. Rain down on me – Kane : Nederlandse rockband die het vooral goed deed in eigen land, bij ons is zeker dit schijtnummer in de Tiësto remix (ergens in 2002?) bekend geworden. Eind 2014 was hun muzikale rijk definitief over en uit. Gelukkig kwamen ze zelf tot de conclusie dat stoppen gewoon nodig was.

80. Mambo no. 5 – Lou Bega : nummer dat wij jaarlijks tot vervelens toe horen op die kleine marktjes in het zuiden van Spanje. Bekende nummers worden er nagespeeld op een panfluit of je krijgt hopeloos gedateerde rotzooi.De tijd is daar sinds 1999 flink blijven stilstaan. Lou Bega heeft een Oegandese vader en een Italiaanse moeder, maar omdat hij in München is geboren blijft hij gewoon een rasechte Duitser. Ganz toll!

Advertenties

Posted 28/02/2017 by ambijans in Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: