Archive for maart 2017

Best music of 2017 (april)   Leave a comment

alexandra savior

Alexandra Saviour ‘Shades’ : wie vindt dat deze dame een beetje klinkt als een kruising tussen The Last Shadow Puppets en Arctic Monkeys, die kunnen we niet eens ongelijk geven want ze werkte nauw samen met Alex Turner voor haar debuutplaat. (Cd ‘Belladonna of Sadness’, 7 april)

Timber Timbre ‘Velvet gloves & Spit’ : enkele weken geleden kwamen ze hier nog voorbij in de categorie ’50 onderschatte bands/artiesten’, deze keer omdat ze alweer een nieuwe cd uitbrengen die precies meer synths en nummers met een eightiesfeel brengen. (Cd ‘Sincere, future pollution’, 7 april)

Father John Misty ‘Ballad of the dying man’ : nog iemand die vindt dat het gelekte materiaal uit deze cd sterk doet denken aan Elton John? Het toeval wil dat de man ook toevallig nog een fan is van zowel FJM als Fleet Foxes. (Cd ‘Pure comedy’, 7 april)

Future Islands ‘Ran’ : wie dit jaar naar Rock Werchter trekt en wie graag minstens één interessante groep wil meepikken kan haast niet voorbij aan Future Islands, wiens zanger op Best Kept Secret 2015 een fantastische exitstunt uithaalde. (Cd ‘The Far Field’, 7 april)

The Big Moon ‘Formidable’ : een complete vrouwenband die tourde in het voorprogramma van Foxygen en die doet denken aan de jonge Arctic Monkeys als we de critici mogen geloven. (Cd ‘Love in the 4th dimension’, 7 april)

The New Pornographers ‘High ticket attractions’ : deze Canadese band bestaat ondertussen iets meer dan 20 jaar en exact de helft van de acht groepsleden heeft zich al solo onderscheiden met eigen muzieknummers. (Cd ‘Whiteout conditions’, 7 april)

Little Dragon ‘Sweet’ : de meeste muziek uit Zweden is rotzooi die je bij mij kan tegenkomen in de rubriek ‘500 nummers die ik liever niet meer wil horen’, maar gelukkig bestaan er prettige uitzonderingen zoals deze band. (Cd ‘Season high’, 14 april)

The Black Angels ‘Currency’ : wie hier helemaal weg van is kan hen binnenkort live aan het werk zien in de Muziekgieterij in Maastricht (15 september) of de AB (19 september). (Cd ‘Death Song’, 21 april)

Mark Lanegan Band ‘Nocturne’ : nummer met een Belgisch randje want naast Josh Homme en Greg Dulli is ook landgenoot Aldo Struyf opnieuw van de partij. (Cd ‘Gargoyle’, 28 april)

Mew ’85 Videos’ : we hadden al iets uit Zweden, dus dan moet er ook ruimte zijn voor iets uit Denemarken. We hebben het hier wel degelijk over de alternatieve rockband en niet over de gelijknamige Pokémon (I kid you not!). (Cd ‘Visuals’, 28 april)

Voor de liefhebbers is er verder ook nog vers voer van Deep Purple, ArcaBooka Shade, Joey Bada$$, DopplereffektKaren Elson, Imelda May, Michelle Branch, Mike + Mechanics, Yellow Claw, ClarkSue The Night, Cold War Kids, Guided By Voices, The Chainsmokers, Rowwen HèzeActressMaxïmo Park, Ray Davies, Texas, Quiet RiotJoe Goddard, Ron SexsmithAyreon, Chantal Acda, John Mellencamp, Sheryl Crow, WilkinsonRobyn Hitchcock, Incubus, Spinvis, Gorillaz, The Cranberries, Kasabian, Life of Agony, Garland Jeffreys, New Found Glory, Stuff., Feist, Willie Nelson, Colin StetsonRyuichi SakamotoLea Michele en Thurston Moore. Tot volgende maand!

Advertenties

Posted 31/03/2017 by ambijans in Muziek

‘De pauw’ (Isabel Bogdan)   Leave a comment

isabel bogdan

Zo net vóór het nieuwe weekend (de schoolgaande jeugd heeft zelfs de ongelofelijke luxe dat ze twee weekjes vakantie in het verschiet hebben) presenteren we nog snel een boekentip. Geheel vrijblijvend zoals steeds, iedereen doet ermee wat hij/zij zelf wil. Een kleine managementgroep van een Londense private bank trekt naar een primitief gastenverblijf op een landgoed in de Schotse hooglanden voor een weekendje teambuilding onder leiding van een psychologe. Als een agressieve pauw van de gastheer de auto van de leidinggevende beschadigt, vormt dat het begin van een serie hilarisch bedoelde verwikkelingen, waarbij misverstanden en misduidingen de rode draad vormen. Ondanks de omstandigheden – zo valt de elektriciteit uit en raakt men ingesneeuwd – wordt de sfeer nergens bitter en kijken alle partijen uiteindelijk terug op een geslaagd weekend. Een licht verteerbare, amusante vertelling, waarin schrijfster Isabel Bogdan (1968) wel veel uitlegt, maar ondanks herkenbare situaties niet in clichés vervalt. Debuutroman die in Duitsland bijzonder succesvol was. Misschien wel een ideale vakantieroman?

Posted 30/03/2017 by ambijans in Literatuur

Babe van de week (12) Laura Heyrman   Leave a comment

Laura Heyrman met mannelijke fan

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Laura Heyrman is misschien wel het allermooiste snoepje van onze Yellow Tigers. ‘De Yellow Tigers?’ hoor ik de sportleken dezer wereld al denken. We hebben het natuurlijk over ons nationaal vrouwenvolleybalteam. De 23-jarige middenaanvalster begon haar professionele volleybalcarrière bij Asterix Kieldrecht, een club waarmee ze drie jaar na mekaar de landstitel won. Hierna verkaste ze in 2012 naar het Duitse Dresdner SC. Eén jaar later kwam ze bij haar huidige club terecht, het Italiaanse Modena. In 2011 maakt ze haar debuut in de A-kern van het Belgisch nationaal volleybalteam nadat ze in 2009 goud heeft behaald op het EK -18 jaar, één jaar later haalt ze opnieuw goud op de Olympische Jeugdzomerspelen. In 2013 volgen nog brons op het EK en zilver in de Europese Volleyballeague. Op het EK 2015 in Bakoe werd ze verdienstelijk vijfde met ons land. Blonde Laura is 186 centimeter groot en ze weegt 74 kilogram. Dé ideale maten voor een fotomodel quoi! Ze heeft ook een Italiaanse vriend, maar die schijnt compleet ongevaarlijk te zijn. 😉

Posted 29/03/2017 by ambijans in Babes

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (13)   Leave a comment

Elk nadeel heb zijn voordeel

Omdat we geen geduld hebben én omdat het gewoon kan krijg je vandaag al een vervolg op onze ‘Wat een vreselijke plaat is dat nu weer!’ rubriek. Deze week zal voorbijgaan als een heel rustige. Op dinsdag hebben we de auto nog eens gewassen (jawel!) en vrijdag a.s. gaan we quizzen in Tessenderlo (opnieuw aan tafel bij Moordgat/WvA). Donderdag na het werk heb ik nog een heus karweitje voor de boeg: grasmaaien voor én achter want de tuinman komt vrijdag langs. Vraag me niet wat die man exact komt doen, want ik heb er het raden naar. Het gras moet zéér kort worden gemaaid. Aanmoedigingen zijn zéér welkom! 😉 Seriegewijs zijn we sinds vorige week eindelijk door de hele reeks van ‘Boardwalk Empire’ geraakt. Dat laten we onmiddellijk volgen door het laatste seizoen van ‘Banshee’. We hebben onszelf ook nog een concertje cadeau gedaan: eind april gaan we naar J. Bernardt kijken in het Depot in Leuven. Daardoor zitten we meteen terug bij het onderwerp van vandaag: muziek!

121. Lady in red – Chris de Burgh : om één of andere reden moet ik altijd aan de even waardeloze prent ‘The Woman in Red’ (1984) denken, al had die film wél nog Kelly LeBrock waaraan we ons konden vergapen. Deze Ierse singer-songwriter had in 1986 gelukkig slechts één wereldhit, een regelrecht flutnummer. Naar het schijnt klimt de zanger wel eens in zijn pen, als hij kritiek krijgt. Laat maar komen, Chris! 😉

122. How you remind me – Nickelback : enkele jaren geleden verscheen er op Facebook een linkje waardoor gebruikers hun vriendenlijst op een effectieve manier konden uitdunnen. Doe vooral zelf de test eens en kijk wat het oplevert. 😀

123. More than words – Extreme : Amerikaanse hardrockers die in 1991 met een kleffe ballad een nummer 1 hit weten te scoren. In 1996 was hun succes zo gekelderd dat ze er de brui aan gaven. Elf heerlijke Extremeloze jaren volgden tot de band in 2007 aan een tweede leven begon.

124. Only you – Flying Pickets : deze Britse voorloper van ons eigen Voice Male slaagde erin om in 1983 middels een a capella cover de goede naam van Yazoo te bezoedelen. Het was toen een pijniging voor eenieders gehoor en dat is het heden ten dage nog steeds.

125. What’s up – 4 Non Blondes : Toon Hermansgewijs kunnen we hier ongeveer zeggen ‘Hun eerste én tevens laatste hit scoorden ze in 1993’. Hun zangeres verliet één jaar later de band om aan een solocarrière te beginnen, de rest besloot gelukkig ook dat het welletjes was geweest. Het is weinigen gegeven om op hun hoogtepunt te stoppen, maar deze dames deden het!

126. Total eclipse of the heart – Bonnie Tyler : wordt omwille van haar schuurpapieren stemgeluid wel eens ‘de schorre’ genoemd (enkel door vrienden en vriendinnen). Later werd er zelfs een provinciaal recreatiedomein in Boom naar haar genoemd, waar jaarlijks een sprookjesfestival voor kermisdancers doorgaat. In 1982 scoorde ze met dit nummer in nogal wat landen een nummer 1 hit. In 2013 mocht ze naar het Eurovisiesongfestival maar haar 19de plaats is even memorabel als nummer 126 uit deze lijst.

127. Yes sir, I can boogie – Baccara : in de categorie ‘zo slecht dat het eigenlijk weer goed wordt’ (zeker als wij zelf de toegelaten promillegrens ruim overschreden hebben). In 1977 vloog deze kraker ruim 16 miljoen keer over de toonbanken. Er werd in die jaren dan ook flink wat afgezopen.

128. Hélène – Roch Voisine : Canadese singer-songwriter die in 1989 voor nogal wat krijsende vrouwen zorgde. Zijn looks zaten daar voor iets tussen naar het schijnt. Die duizenden mannen die ook krijsten (maar dan van pure onmacht!) werden uiteraard helemaal aan hun lot overgelaten.

129. Le vent nous portera – Noir Désir : Franse rockband, die zeker in eigen land waanzinnig populair was. Ik heb het écht geprobeerd, maar hun bekendste hit uit 2001 heb ik nooit kunnen appreciëren. Zanger Bertrand Cantat bleef echter niet van grote drama’s gespaard. Bij een ruzie in een hotel in Vilnius sloeg hij zijn vriendin (de Franse actrice Marie Trintignant) dood in 2003. In 2004 werd hij veroordeeld tot acht jaar cel, maar hij kwam vervroegd vrij eind 2007. Drie jaar later pleegde zijn ex-echtgenote zelfmoord in het huis waarin hij die nacht ook verbleef. Later op het jaar splitte Noir Désir.

130. Driver’s seat – Sniff ‘n’ The Tears : deze Britten scoorden hiermee in onze contreien de eerste keer een hit in 1980. In 1991 werd het heruitgebracht nadat het nummer was opgedoken in een commercial van Pioneer. Deze keer steeg het nummer door naar de nummer 1 positie.

Posted 28/03/2017 by ambijans in Muziek

50 onderschatte bands/artiesten (91) Goldfrapp   Leave a comment

goldfrapp

Goldfrapp is een Brits muziekduo uit Bath (opgericht in 1999) door Alison Goldfrapp (zang) en Will Gregory (synths). Ze worden het vaakst in de categorie ‘synthpop’ geduwd, maar ze zijn ook niet vies van andere genres die er dicht tegenaan schurken. Alison Goldfrapp laat zich in eerste instantie opmerken als danseres, tourt zelfs een tijdje mee in een ensemble maar ze legt zich later toe op het zingen en het schrijven van haar eigen teksten. Nadat ze eerst nog als gastvocaliste aan bod komt bij het debuut van Tricky en op een album van Orbital, komt ze via vrienden in contact met producer Will Gregory. Met hem heeft ze meteen een klik, dus besluiten ze samen een duo te vormen. Gregory was ook niet de eerste de beste, want hij had al samengewerkt met o.a. Tears for Fears, Peter Gabriel, Portishead, The Cure, Tori Amos en Michael Nyman. Hoewel hun debuutcd wordt genomineerd voor de prestigieuze Mercury Prize (ze winnen ‘m helaas niet!) is hun eerste cd geen commercieel succes. Nummers van hun tweede cd belanden wél veelvuldig in commercials, tv-series en zelfs in games. Het uitbrengen van hun derde cd opent de weg naar een breder publiek én hogere verkoopscijfers. Toch blijft Goldfrapp een verrassende band, want in plaats van hun succesformule te kopiëren op de daaropvolgende cd’s veranderen ze weer helemaal van stijl. Het goede nieuws: eind deze week ligt hun nieuwe cd in de winkel en het lijkt erop dat die weer erg sterk zal zijn. Tot op heden bracht het duo zeven full cd’s, drie live albums en drie compilatiecd’s op de markt.

1. ‘Lovely head’ (uit ‘Felt Mountain’, 2000)

2. ‘Horse tears’ (uit ‘Felt Mountain’, 2000)

3. ‘Crystalline green’ (uit ‘Black Cherry’, 2003)

4. ‘Strict machine’ (uit ‘Black Cherry’, 2003)

5. ‘Fly me away’ (uit ‘Supernature’, 2005)

6. ‘A&E’ (uit ‘Seventh Tree’, 2008)

7. ‘Rocket’ (uit ‘Head First’, 2010)

8. ‘Stranger’ (uit ‘Tales of Us’, 2013)

9. ‘Anymore’ (uit ‘Silver Eye’, 2017)

10. ‘Ocean’ (uit ‘Silver Eye’, 2017)

Posted 27/03/2017 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (12)   Leave a comment

één beeld zegt meer dan duizend woorden

Ons weekend zat weer boordevol fun stuff, zo tof dat we er zelfs een werkweekend voor hebben geruild met een collega. Zaterdagavond kaapte ik aan tafel bij Moordgat/WvA de bronzen plak weg op de tweede Muskesquiz in Geel (ondanks een gruwelijke muziekmisser van ondergetekende). Zondagmiddag zaten we dan weer in de Blijde Inkomststraat in Leuven met de vrienden én vriendin van Itineris (door twee last minute afhakers waren we nog maar met 7 in plaats van met 9) om ons eens aan de escape room te wagen. Laat het ons zo zeggen: fijne kennismaking, maar ik ben meer de man van de pure quizkennis. Raadsels, observeren, logisch nadenken en hints omzetten in concrete aanwijzingen is niet meteen aan mij besteed. Desalniettemin zit het hele escape room concept goed in mekaar. Hierna nog iets gaan drinken op de Grote Markt. De rest was daarna aan de hongerige kant en ging een hapje eten, dus karde ik terug naar huis. Het fijnste nieuws kregen we echter afgelopen woensdag in onze brievenbus. Een nichtje van mij gaat straks (eind september) trouwen in Barcelona en de uitnodiging daarvoor is toegekomen. Ik zie het helemaal zitten om daar naartoe te gaan. Binnenkort kunnen we concreter plannen beginnen te smeden, al denk ik dat voor het huwelijk zelf alles al in kannen en kruiken is! Dit gezegd zijnde: hieronder weer tien redenen om jullie maandag op een lekker foute manier op te starten.

111. Biscaya – James Last : de ruisende zee aan het begin is nog oké, maar wanneer de muziek wordt ingezet is alles meteen om zeep. Nee, hier word ik niet meteen zen van! Puur voor de statistieken: James Last stierf in 2015 op 86-jarige leeftijd.

112. I was made for dancing – Leif Garrett : Amerikaans one hit wonder die in 1979 deze wereldhit scoorde, maar die zich daarna te goed deed aan cocaïne en heroïne. Was eigenlijk een kindsterretje dat zich naast acteren ook aan een zangcarrière waagde.

113. What is love – Haddaway : ik vond dit enkel grappig in een Saturday Night Live sketch. Haddaway scoorde enkele hits in het begin van de jaren ’90, waaronder deze nummer 1 die in 1993 succesvol was. In totaal verkocht hij meer dan 20 miljoen cd’s.

114. Chérie – Eddy Wally : de bekendste handtassenverkoper van ons land deed ons daarnaast menig smartlap cadeau. De man was echter memorabeler om zijn talrijke fratsen/versprekingen in tal van tv-programma’s zoals o.a. ‘Lava’. Voor de fans: ‘Chéri’ werd uitgebracht in 1966.

115. Gangnam style – Psy : in deze lijst zijn uiteraard een hele hoop ‘gimmicks’ terug te vinden. Ik bedoel daarmee: nummers in een vreemde of onbestaande taal met één of ander dwaas dansje erbij. Dit nummer uit 2012 staat bijvoorbeeld in het Guinness Recordboek omwille van de meeste likes op Youtube ooit. Doet het goed op kinderfeestjes en mosselsoupers.

116. Hey Mona – Craig McLachlan : Australische soapie uit ‘McLeod’s Daughters’, ‘Sons & Daughters’, ‘Neighbours’ en ‘Home and Away’ die in 1990 deze single uitbracht. Hij is in zijn thuisland nog steeds een gevierd acteur.

117. Wêr bisto – Twarres : nee, dit is geen nummer in het Albanees, Deens of het Hongaars maar in het Frysk. Twee jeugdvrienden die eind 1999 het Fries songfestival winnen en hiermee (uiteindelijk in twee pogingen) een dikke hit scoren eind 2000. Het duo bestaat nog steeds, weliswaar met een andere zanger.

118. You’ll win – Helmut Lotti : niet te geloven, maar deze meezinger is alweer 20 jaar oud. Helaas hebben wij ‘m meer door het huis horen schallen dan gezond is voor een gemiddelde Europeaan van pakweg 45 jaar oud. Nu der Helmut in Deutschland gaat wonen zal onze gezondheid wel met rasse schreden de goede kant uit gaan zeker?

119. Rondo Russo – Berdien Stenberg : Nederlandse fluitiste die in de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw … euhm … floot. Eind jaren ’90 ging deze blondine de politiek in en ze schopte het zelfs tot wethouder namens het CDA in haar woonplaats Almere. In maart 2012 stapte ze op nadat de voltallige gemeenteraad een motie van wantrouwen aannam omdat ze onvoldoende functioneerde.

120. You’re beautiful – James Blunt : 43-jarige Brit die hiermee in 2005 een wereldhit scoorde die veel lof oogste maar minstens evenveel aversie opwekte. Bij ons vooral het tweede natuurlijk, maar dat zal wel duidelijk zijn.

Posted 26/03/2017 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (48)   Leave a comment

Asgeir

Wanneer jullie dit lezen, hebben jullie één uurtje minder geslapen omdat we de klok één uurtje hebben moeten doordraaien. Voor eenieders gemoed is het dus maar beter dat de kwaliteit van de oorwurmen er boenk op is dit keer. Het belangrijkste nieuws sparen we op voor morgen, maar we hebben nog een aantal andere berichten in de marge. Zo moeten wij met spijt in het hart verkondigen dat ons dinsdagmenu de luxe met Griet Op de Beeck is gecanceld. Griet heeft helaas andere plannen, maar uitstel is geen afstel in dit geval. In de toekomst wordt ze zeker nog geprogrammeerd bij ons. Wij hebben naarstig gezocht naar een alternatief en we zijn erin geslaagd om ook dit jaar iets te organiseren rond de Digitale Week op exact dezelfde dag als ons oorspronkelijke dinsdagmenu. Zo hebben we misschien wel de twee meest hippe Limburgse Instagramchicks Céline Schraepen en Talisa Loup vastgelegd voor dinsdag 24 oktober. Eind april verschijnt er van hen ook een nagelnieuw boek bij Borgerhoff & Lamberigts. Maar we gingen het over muziek hebben, zeker?

Unbound – Ásgeir: De Ijslandse Ben Howard volgens sommige liefhebbers, die op zijn 24ste al drie full cd’s op zijn conto heeft staan. Hij is verder ook bevriend met John Grant. Op zijn nieuwste worp ‘Afterglow’ is het nog wachten tot mei.

Trophy wall – School is Cool: nieuw nummer van één van ’s lands beste muziekgroepen. Zou mogelijk een voorloper kunnen zijn van een nieuwe cd, maar vooralsnog geen aankondigingen zien voorbijkomen. SIC onderging ondertussen wel een aantal personeelswijzigingen maar zelfs dan lijkt er geen sleet te zitten op de gekende formule.

Bury me deep in love – The Triffids: onze classic komt uit 1987, een band die destijds werd bewierookt door wijlen Marc Mijlemans van Humo. Mijlemans was lyrisch over ‘Born Sandy Devotional’, toen opvolger ‘Calenture’ uitkwam was hij op zijn 28ste al aan kanker overleden. Zanger David McComb overleed in 1999, ook hij werd slechts 36.

Saturnz Barz – Gorillaz: de natte droom van ondergetekende blijft nog steeds ‘Gorillaz op Pukkelpop 2017’ (net iets té veel gevraagd vermoeden we), maar het feit dat eind volgende maand ‘Humanz’ in de handel ligt is ook al lovenswaardig. Geweldige clip alweer, de extra vocale hulp komt van Popcaan.

Say something loving – The XX: het nummer begint met een sample van The Alessi Brothers en doet het daarna op eigen kracht. Zou één van de uitstekende redenen kunnen zijn om naar Pukkelpop 2017 te gaan, al wachten wij nog eventjes rustig af.

 

Posted 26/03/2017 by ambijans in Muziek