Archive for 14/03/2017

‘Risjaar Drei’ (Toneelhuis/Olympique Dramatique) @ CCHA   Leave a comment

risjaar drei

Van mensen die het stuk al hebben gezien – zo las ik op de sociale media – zou dit stuk wel eens hét toneelstuk van 2017 kunnen worden. Omdat wij nog ‘in blijde verwachting’ zijn gaan we die stelling hier dus nog niet poneren. Dat het verwachtingspatroon nu hoog is, mag wel duidelijk zijn. ‘Richard III’ is één van Shakespeares vroege stukken, voor het eerst opgevoerd rond 1593. Shakespeare is nog jong – ongeveer 28 – maar hij schept meteen één van de meest memorabele monsters uit de literatuur. Richard III heeft sindsdien niets van zijn glans en aantrekking verloren. Wat hem mee zo aantrekkelijk maakt, is zijn bevrijde en ongegeneerd vrolijk tentoongespreide amoraliteit. Schaamteloze onmenselijke meningen klonken nooit zo lekker. Maar het stuk is meer dan een karakterschets van een psychopaat in wording. Het is vooral een portret van een elite, een klein groepje machthebbers dat de politiek heeft gereduceerd tot een spel, een schaakspel in achterkamers en wandelgangen. Uit verband gespeeld door onderlinge strijd en ambitie vormt dit de ideale voedingsbodem voor de sluwste, de handigste, de meest eloquente, de meest meedogenloze onder hen, om uit te groeien tot een perverse dictator. Macht als doel. Maar wat met die macht eens ze verworven is?

Tis nu dat de winter vant malcontentement
nen dreizestig toer hee gepakt
en nen hete zweetzomer wier
deur die zon van York
m’n bruur Edwaar
de keuning
maar zegt maar Eddy
En alle donderwolken die ons dak deden daveren
zijn verzopen in de zilte zwarte zee
Wij sieren ons vandaag den dag met speekmadolles
en ons blaffers rusten in ons nachtkas
den oorlogsroep is vervangen deur de gangnam style
en ons GI Joe’s dansen godverdomme travolta
rond nen discopaal
Den oorlog is passé
Ons combatshoes aan den haak
ontdaan van modder
opgeblonken met zwarte patinee
En de big bad boys
al huppelend op zwarte lakézolen
hoeren en boeren lijk zot
hun fluiten achterna
uit Risjaar Drei

Risjaar is afstotelijk. Hij is prematuur geboren, onaf. Hij is misvormd, hij mankt en hij is lelijk als de nacht. Tijdens de Rozenoorlogen die plots uitbraken na de dood van Hendrik Vijf, heeft Risjaar als een beest gevochten voor zijn familie, aan de zijde van zijn broer Edwaar. En nu is Edwaar koning, dankzij een aantal brutale politieke moorden, uitgedacht door zijn kreupele broertje. Maar het einde van de oorlog brengt voor Risjaar niet de lang verhoopte rust. Risjaar kent geen vrede. Zijn afkeer voor de mensheid, waar hij nooit echt bij zal horen, zit te diep gebakken. Er is integendeel iets geboren, iets aangewakkerd. Een inzicht. Een drift, een gewetenloze ambitieuze honger. Een mogelijkheid om boven zichzelf uit te stijgen: “Agge ne klootzak zoekt, ksallekikkem wel spelen.” Tom Dewispelaere en Stijn Van Opstal brachten – na ‘AUGUSTUS ergens op de vlakte’ (een stuk dat wij in november 2014 zagen) – weer een absolute topcast bij elkaar met Jan Decleir, Peter Van den Begin, Koen De Sutter, Nico Sturm en Marc Van Eeghem. Wij zijn alvast klaar voor tweeënhalf uur non-stop toptheater!

UPDATE

Een vrijwel volle zaal zat dinsdagavond gedurende tweeënhalf uur op het puntje van zijn/haar stoel voor deze straffe voorstelling. Het kon haast niet anders met zo’n topcast. Het was niet allemaal kommer en kwel, want geregeld viel er te lachen in deze voorstelling. Iets wat vooral het jonge grut in de zaal wel aanstond. De minutenlange staande ovatie op het einde was dus absoluut terecht!

Posted 14/03/2017 by ambijans in Theater