Archive for april 2017

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (18)   Leave a comment

goed advies voor de nieuwe week

Je krijgt deze editie één dag eerder omwille van de feestdag die er morgen aankomt. De eerste van elke maand houden we traditioneel altijd vrij om wat nieuwe muziek in de kijker te zetten, maar da’s dus voor morgen. We hadden een relatief rustige week met een concert op woensdag (J. Bernardt), een D-quiz op donderdagavond (Boerenhofquiz in Tielt-Winge, vierde plaats) en een rustig weekend waarin er werd gewerkt in de bib. Wij zitten ondertussen weer volop in een aantal tv-series: we hebben seizoen 1 van ‘The Leftovers’ gezien, volgen het derde seizoen van ‘Better Call Saul’, kijken tussendoor afleveringen van het derde seizoen van ‘Treme’ afgewisseld met de eerste twee afleveringen van het derde seizoen van ‘Fargo’. En er werd ook gevoetbald dit weekend: één helft van Genk gezien, Las Palmas-Atletico Madrid (hele wedstrijd) en Espanyol-Barcelona (hele wedstrijd). Ontspannen noemen ze dat … een mens moet wel na de tien tracks hieronder! 😉

171. Dragosteia din tei – O-Zone : in wezen maakt de taal waarin je zingt weinig uit, maar laat het ons er toch maar op houden dat we niemand zullen aanmoedigen om een nummer in het Roemeens op te nemen. Een Moldavisch duo waagde zich er in de zomer van 2004 aan, iets later werd het onding zelfs gecoverd door landgenoot Haiducii, die vrolijk meelifte op het succes. Bij ons scoorde dit lied over lindebomen (I kid you not!) ei zo na een nummer 1 notering, iets waar ze in de rest van Europa makkelijker in slaagden.

172. You don’t know – Milow : de genaamde Jonathan Vandenbroeck, een middertiger uit het Leuvense, zal er zijn slaap niet voor laten dat ik hem niet kan luchten want de man boert vrij aardig. Als je jezelf een strandhuis van 3 miljoen euro in Venice Beach kan permitteren dan ben je officieel ‘geslaagd’ in het leven. Gelukkig heeft elke radio een uitknop!

173. Grease megamix – John Travolta & Olivia Newton-John : ik heb alleen iets tegen dit nummer, niets tegen de uitvoerders ervan. Travolta kon een aardig stukje acteren en Olijfje was toch één van die natte jongensdromen eind jaren ’70, begin jaren ’80. Al was ondergetekende tussen zijn zesde en negende levensjaar eigenlijk nog véél te groen achter zijn oren, eerlijk is eerlijk!

174. Dos cervezas – Tom Waes : voor Waes was het ook een uit de hand gelopen grap dus laat dat gewoon zo blijven tot het einde der tijden. Een grap die hem in 2010 wél mooi een nagelnieuwe Porsche opleverde. Waarmee is bewezen dat een ‘idee’ nooit te onnozel kan zijn om in de praktijk te brengen.

175. On and on – X-Session : vorig jaar zag ik op een quiz in Laakdal iemand helemaal uit zijn dak gaan op dit nummer. Dat kon maar twee dingen betekenen: a) de kerel in kwestie was al in zwaar benevelde toestand of b) hij had zijn pillekes nog niet gepakt. Beide antwoorden bleken na navraag correct te zijn. Een kraker uit 1999 met één klein lichtpuntje dat Gina Brondeel heette.

176. Que sera mi vida – Gibson Brothers : drie muzikale broers uit Martinique die reeds op jonge leeftijd naar Frankrijk emigreerden en die eind jaren ’70 en begin jaren ’80 enkele danshitjes scoorden. Onze keuze viel op een nummer uit 1980.

177. Sun of Jamaica – Goombay Dance Band : altijd gedacht dat deze band uit Duitsland kwam? In dat geval een bank naar voor én een kus van hun blonde zanger. Denk Caraïbische muziek en een beetje limbodansen terwijl je met brandende toortsen rondloopt. Levensgevaarlijk uiteraard … dit deuntje uit 1980, vooral na langdurige blootstelling ervan aan je oren.

178. Manuel goodbye – Audrey Landers : soapactrice die tussen 1981 en 1984 een rol speelde in het in die tijden mateloos populaire ‘Dallas’. Dit was haar eerste hitje dat ze in 1983 scoorde. De muziek legde haar geen windeieren want ze haalde tien gouden platen, vier gouden stuks en twee platina exemplaren.

179. Tu es foutu – In-Grid : Italiaanse zangeres die volgens mijn bronnen eurotrance maakt, al zou eurotrash ook een toepasselijke naam kunnen zijn. Vanaf het moment dat ik die vreselijke accordeon in het begin hoor krijg ik het al deftig op mijn heupen. Dit stukje muzak zag het levenslicht in 2003. Ideaal muzakje om mensen net vóór sluitingstijd uit een supermarkt te krijgen!

180. Ballade pour Adeline – Richard Clayderman : ik kan zeker genieten van klassieke muziek, maar dan bedoel ik niet het genre ‘populair klassiek’. Niet ‘populair’ als in ‘bekend’ maar eerder ‘de zeemzoete variant’, die het goed doet in homes met demente bejaarden of als wachtdeuntjes van call centers e.d. Clayderman produceert waardeloze troep, maar dan wél goed verkopende waardeloze troep. 22 miljoen exemplaren verkocht in 38 landen, nou moe! Het lijkt een beetje bij de haren getrokken, maar toch is hij daarmee de succesvolste pianist aller tijden. Don’t play it again, Richard!

Posted 30/04/2017 by ambijans in Muziek

‘Margiela, de Hermès jaren’ (Rebecca Arnold)   Leave a comment

rebecca arnold

De baanbrekende en tijdloze ontwerpen van Martin Margiela voor het Franse luxehuis Hermès (1997-2003) spelen de hoofdrol in dit boek, waarin deze periode uit de carrière van de iconische en enigmatische Belgische ontwerper wordt belicht. De match tussen het summum van Franse luxe, Hermès, en de deconstructie van Maison Martin Margiela veroorzaakte een aardverschuiving in het modelandschap, die vandaag nog steeds voelbaar is. Innovaties qua coupe, techniek en materialen en een nieuwe visie op mode met de nadruk op comfort, tijdloosheid en tactiliteit brachten kleding voort die eerst en vooral de draagster behaagt in plaats van naar effect te streven bij de kijker. Ook de introductie van een vrouwbeeld dat niet langer gefixeerd is op jeugd maar ruimte laat voor vrouwen van verschillende leeftijden, zorgde voor een alternatieve visie op schoonheid. Deze sleutelperiode tussen de 20ste en 21ste-eeuwse mode wordt opgeroepen aan de hand van interviews met Margiela’s naaste medewerkers en ook in uitgebreidere essays van de hand van Rebecca Arnold, Kaat Debo, Vincent Wierink en Sarah Mower. Suzy Menkes schreef het woord vooraf. Nooit eerder openbaar gemaakt archiefmateriaal van het Maison Martin Margiela, alsook talrijke treffende, uitgepuurde beelden uit Le Monde d’Hermès en nieuw fotomateriaal vertellen het verhaal van Margiela’s ultieme garderobe voor Hermès. Dit boek werd uitgegeven in het kader van een tentoonstelling, die nog tot 27 augustus in het Antwerps Modemuseum loopt. Het boek is uiteraard te vinden in de betere boekhandel of in de hipste bibliotheek in uw buurt!

Posted 29/04/2017 by ambijans in Literatuur

Babe van de week (16) Sophie Tweed-Simmons   Leave a comment

Sophie Simmons-Tweed, gelukkig heeft ze de looks van haar moeder

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Sophie Tweed-Simmons (24) is de dochter van een vrij bekend ouderpaar. Haar moeder is de Canadese actrice/model Shannon Tweed. Haar vader is bassist én zanger van Kiss Gene Simmons. Sophie onderging een heuse transformatie nadat ze als 15-jarige wel eens werd uitgelachen omdat ze in bikini niet meteen de perfecte maten had. Ze kreeg meer dan eens te horen ‘Kijk, daar is een walvis aangespoeld’ als ze op het strand lag. Ze deed verschillende testen en ze bleek allergisch te zijn voor bepaalde voedingsstoffen. Gezonder eten, veel bewegen en genoeg sporten waren haar motivaties om er iets aan te doen. En dat opende meteen een hele hoop deuren. Tegenwoordig is Sophie actief als actrice, model en singer-songwriter (ze schrijft zelfs teksten voor andere artiesten). Sophie is 171 cm groot, ze weegt 58 kg en ze is nog steeds single. Waar wachten jullie nog op? Of haar droomman over een even lange tong moet beschikken als haar vader was bij het ter perse gaan nog onduidelijk.

Posted 28/04/2017 by ambijans in Algemeen

50 onderschatte bands/artiesten (95) Everything Everything   Leave a comment

Everything Everything

Everything Everything is een Brits artrockkwartet dat eind 2007 werd opgericht. De band werd al genomineerd voor prestigieuze awards als de Mercury Prize en de Ivor Novello Awards (drie keer). Ze haalden ook het befaamde lijstje BBC Sound of 2010. Tegenwoordig bestaat de band uit Jonathan Higgs (zang en keyboards), Jeremy Pritchard (basgitaar), Michael Spearman (drums) en Alex Robertshaw (gitaar), die in 2009 Alex Niven verving toen die de voorkeur gaf aan zijn studies. De meeste bandleden hebben muziekstudies achter de rug, vandaar dat ze er niet voor terugschrikken om ongebruikelijke maatsoorten of tempowijzigingen aan hun muziek aan te brengen. Volgens de geruchten is de band op dit moment bezig met materiaal voor een nieuw album dat deels in het teken zal staan van de Brexit. De band zegt zelf beïnvloed te zijn door o.a. Nirvana, Radiohead, The Beatles, Destiny’s Child en Steve Reich. Het eclectischere deel van het muziekpubliek is grote fan van Everything Everything, de rest bekijkt het een beetje vanop afstand. De discografie van de band oogt op dit moment nog bijzonder schraal, maar hopelijk wordt dat in de toekomst beter: twee EP’s en drie full cd’s.

1. ‘Riot on the ward’ (uit ‘Schoolin” EP, 2010)

2. ‘My KZ, UR BF’ (uit ‘Man Alive’, 2010)

3. ‘Photoshop handsome’ (uit ‘Man Alive’, 2010)

4. ‘Suffragette suffragette’ (uit ‘Man Alive’, 2010)

5. ‘NASA is on your side’ (uit ‘Man Alive’, 2010)

6. ‘Cough cough’ (uit ‘Arc’, 2013)

7. ‘Kemosabe’ (uit ‘Arc’, 2013)

8. ‘Don’t try’ (uit ‘Arc’, 2013)

9. ‘Distant past’ (uit ‘Get to heaven’, 2015)

10. ‘Regret’ (uit ‘Get to heaven’, 2015)

Posted 27/04/2017 by ambijans in Muziek

J. Bernardt @ Depot Leuven   Leave a comment

j. bernardt

Balthazar is één van mijn favoriete Belgische bands. Ondertussen hebben bijna alle leden hiervan uitgepakt met nevenprojectjes zoals Zimmerman (Simon Casier) en Warhaus van Maarten Devoldere (dat ik enkele weken geleden nog op Little Waves in Genk aan het werk zag). Vanavond passeer ik (shame on me!) pas voor het eerst sinds een jaar of vijf in het vernieuwde Depot in Leuven voor J. Bernardt (van Jinte Deprez). Jinte Deprez, 1/2de van de frontmannen van Balthazar, slaat met zijn solo-project J. Bernardt een nieuwe en avontuurlijke weg in. Samen met Adriaan Van De Velde (het brein achter Pomrad) en drummer Klaas De Somer (Pomrad, Tourist LeMC) kiest hij voor ​scherpe R&B-grooves, versierd met warme, donkere gospelzang. De eerste worp ‘Calm Down’ was alvast een schot in de roos. Support-act wordt verzorgd door het hier reeds vernoemde Belgisch synth-jazz-wonder Pomrad! Het feestje vanavond is ‘sold out’ dus het kan maar beter goed zijn straks, al maken we ons daar eigenlijk weinig zorgen om! 😉

UPDATE

Allereerst iets over het (nieuwe) interieur: het geheel is uiteraard een verbetering ten opzichte van vroeger (het tegendeel zou erg zijn!), maar ik ben geen fan van de helrode theaterzetels. Gelukkig ben je daar niet zo mee bezig als de lichten doven. Vóór Pomrad eraan begint horen we enkele nummers uit het repertoire van Prince (‘Diamonds and pearls’ o.a.) en nog wat funkier nummers van zijn hand. De set van Pomrad pikt daar eigenlijk naadloos op in: dansbaar, funky en met af en toe aanstekelijke vocoders. Helaas zijn ze mij na ongeveer een kwartiertje kwijt. De zanger bezigt wat puberale volzinnen die weinig toevoegen aan het geheel. Werken aan die bindteksten jongens! Gelukkig is het wat J. Bernardt betreft andere koek. Nochtans komt Jinte Deprez het podium op met een regenjas die elke potloodventer zou doen watertanden. Lang loopt hij er niet mee rond want het is bloedheet in de zaal. J. Bernardt is niet zo verbluffend als Warhaus enkele weken geleden, maar dat heeft er ook veel mee te maken dat hun debuutcd ‘Running days’ pas ergens eind juni in de handel verkrijgbaar is. Op een drietal singles na heeft het publiek hier weinig houvast. Wat we horen kan ons echter boeien, dus we gokken dat die nieuwe cd dik oké zal zijn. ‘Calm down’, titeltrack ‘Running days’, ‘Wicked streets’, ‘The other man’ en als bisnummer ‘My own name’ horen we voorbijkomen. Na net geen uur zit hun set erop. Tegen de zomerfestivals zou deze band nóg beter gerodeerd moeten zijn!

Posted 26/04/2017 by ambijans in Muziek

’20th century women’ (Mike Mills)   Leave a comment

20th century women

Dorothea Fields (Annette Bening) is een alleenstaande moeder die haar tienerzoon Jamie (Lucas Jade Zumann) alleen opvoedt in een groot landelijk huis in Santa Barbara. Ze deelt het huis met een rondtrekkende timmerman (Billy Crudup) en een punk-kunstenares met een David Bowie-kapsel genaamd Abbie (Greta Gerwig). De rebelse vriendin van haar zoon, Julie (Elle Fanning), komt regelmatig op bezoek. De drie vrouwen ontdekken de liefde en vrijheid in het zuiden van Californië tijdens de late jaren 70. Het dient gezegd: ’t is een lekker wegkijkende film over alleenstaand ouderschap, puberteit, feminisme, liefde en aanverwante onderwerpen. Het was mijn eerste kennismaking met regisseur Mike Mills, maar het werd dus een meevaller. Er wordt goed geacteerd en de film heeft een goeie soundtrack. En Elle Fanning is niet alleen een goeie actrice, maar ook een mooi kind. Daar hebben we het laatste nog niet van gezien! Conclusie: het is een film die vrouwen ongetwijfeld meer zal aanspreken dan mannen. Nog geen grand cru, maar wél de moeite! Voor de liefhebbers: een trailer vind je hier!

Posted 25/04/2017 by ambijans in Film

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (17)   Leave a comment

die maandag op Ambijans's blog

Alle ingrediënten waren vooraf aanwezig om er een uitstekend weekend van te maken, maar dan moesten ook alle puzzelstukjes in de juiste richting vallen. Op vrijdagavond amuseerden wij ons in een theaterzaal in Hasselt (‘Alice’ van Abbatoir Fermé), zaterdagavond wonnen we voor de achtste keer dit jaar een quiz (de Witte Molquiz in Mol) na een ultieme eindjump in de superronde en onze zondagavond kon ook lekker worden gekruid als Anderlecht afstand nam van Club Brugge. Vrijdagavond moest Gent zich al tevreden stellen met een puntendeling thuis tegen Oostende, dus bij winst kon RSCA de kloof vergroten naar acht punten. Brugge zou bij verlies zelfs al negen punten achterstand tellen. Al had Anderlecht wél een donderdagwedstrijd in de benen op Manchester United. Gelukkig viel daar gisteravond weinig of niets van te merken want een volstrekt onmondig Brugge ging met 2-0 voor de bijl in het Astridpark na goals van Dendoncker en Kara. De thuisploeg speelde zijn beste wedstrijd in play off 1 en moest niet eens voluit gaan om de winst veilig te stellen. Het enige wat eraan ontbrak waren een aantal extra goals. Het werd nóg beter want in de Spaanse Clásico tussen Real Madrid en Barcelona trokken de bezoekers in de laatste minuut het laken naar zich toe toen Messi zijn tweede doelpunt van de avond maakte en daardoor aan de basis lag van de 2-3 overwinning. Het minder goede nieuws in dit blogbericht staat hieronder.

161. La Macarena – Los Del Rio : het ligt helemaal aan mij, maar telkens als ik de clip met deze twee heren zie moet ik om één of andere bizarre reden aan ex-voetballer Marc Degryse denken, terwijl die toch écht niets met dit nummer te maken heeft. Geen idee waar die associatie vandaan komt, ook mijn psychiater heeft er geen plausibele uitleg voor. Wat wél zeker is: dit werd een wereldwijde hit in 1996.

162. La bomba – King Africa : dit onding van Argentijnse makelij scoorde goed in 2000. De artiest in kwestie ging later blijkbaar nog in zee met het duo van net hierboven. Ik hoor het nummer (zelfs na al die jaren) nog véél te vaak op marktjes in het zuiden van Spanje wat mij doet besluiten dat het nummer ‘very cheap’ is.

163. Knockin’ – Double Vision : Spaanse eurodance om zéér snel te vergeten, midden jaren ’90 had het duo een tweetal hits waarna ze gelukkig samen wegzonken in het moeras der vergetelheid.

164. XTC (Take your shirts off) – Johnny Vicious featuring Lula : wij worden er eerlijk gezegd warm noch koud van, maar deze aanslag op de goede smaak dateert uit 1998 en het komt uit Frankrijk. Nog steeds hip in foute dancings met grote tractors op de parking. Betreden op eigen risico!

165. Promise me – Beverley Craven : Britse zangeres die sneller terug uit beeld verdween dan haar eigen schaduw. Eén grote hit in 1990, haar volgende single haalde niet eens de hitparade. Doch niet getreurd: met meer dan vier miljoen verkochte platen moet ze heden ten dage niet op een houtje bijten.

166. Too many broken hearts – Jason Donovan : in de jaren ’80 en ’90 van de vorige eeuw was het nog gebruikelijk dat soapies hun eigen muziekcarrière konden lanceren. Donovan begon ooit in ‘Neighbours’ en werd net als zijn collega Kylie Minogue bekend op meerdere fronten. Naar het schijnt schept Donovan nog steeds geld door te touren met zijn eigen greatest hits karavaan.

167. Sancta Maria – Bobby Prins : één van de keizers van het Vlaamse levenslied wordt straks 70 jaar oud. Zijn allerbekendste deuntje bracht hij in 1972 uit, voorwaar een fantastisch jaar. Veertig jaar later kwam er nog eens nieuw werk uit van onzen Bobby, dat zowaar 6.000 keer over de toonbank ging.

168. How am I supposed to live without you – Michael Bolton : de man won muziekprijzen aan de lopende band (voor een volledige lijst moet je ‘m maar eens googelen) en hij verkocht daardoor meer dan 53 miljoen albums. Zijn grootste hit uit 1990 is meteen zijn irritantste lied om naar te luisteren.

169. Rhythm of the night – Debarge : sommige mensen worden blij van dit nummer, ik word alleen blij als het nummer is afgelopen. Om met een positievere noot te besluiten: één van de broertjes was van 1984 tot 1985 getrouwd met Janet Jackson. De snoeper!

170. Que sí que no – Jody Bernal : ‘Hoe dichter bij de nul, hoe strakker om de lul’ Met deze gevleugelde uitspraak zorgde Bernal voor beroering de avond nadat hij met drie jonge meiden de liefde had bedreven. Hij deed de uitspraak in 2006, toen zijn succes tanende was. Zijn vervelende hit kwam eind 2000 hoog in de hitparade terecht. Een niet onbelangrijk feit om zijn bovenstaande uitspraak een beetje te kaderen: in 2008 haalde hij in de Nationale IQ-test een score van 96. ‘Hoe dichter naar de nul, hoe groter de snul’ denk ik dan spontaan.

Posted 24/04/2017 by ambijans in Muziek