Archive for 08/04/2017

Little Waves @ C-Mine   Leave a comment

Little Waves line up

Na een uitverkochte editie vorig jaar (toen wij nog uitblonken door afwezigheid), presenteren ze in 2017 eveneens een fijne affiche met de fine fleur van de indiepop, singer-songwriters en Americana artiesten. Little Waves is intussen een vaste waarde geworden. De locatie, de gezellige en gemoedelijke sfeer en de indrukwekkende line-up zorgen het eerste weekend van april voor een geweldige start van het festivalseizoen. Wanneer we een blik werpen op de timetable, zou ons programma er ongeveer zo kunnen uitzien: we vertrekken bij Amongster, wandelen door naar Rhinos are people too, komen zo bij Steve Gunn terecht, haasten ons dan naar Grandaddy, pikken nog een stukje Peter Broderick mee om ten slotte te eindigen bij Warhaus. Dronken worden is geen optie (tenzij dan van geluk), want wij moeten a) nog heelhuids met de auto naar huis rijden én b) zondagmorgen werken. Het kan de pret echter niet drukken! 😉

UPDATE

C-Mine heeft voor ons als locatie geen geheimen meer, maar toch was het ons Little Wavesdebuut op een zonovergoten zaterdag in de vooravond. Met deze temperatuur had het zelfs buiten gekund, doch dit geheel terzijde. We zijn lekker vroeg daar en druppelen samen met de allereerste bezoekers binnen. Een aantal jongens en meisjes van de crew wordt nog snel gebrieft over hoe het zit met food en drinks, waar ze moeten zijn om spullen bij te halen en met wie ze contact moeten opnemen in geval van nood. Wij zien meteen dat de dorstigen hier vanavond gelaafd zullen worden en de hongerigen gespijzigd, nu nog hopen dat het muzikale plaatje straks ook klopt. Wanneer wij onze bonnetjes hebben gehaald, proberen we dadelijk een McChouffe. Het enige nadeel: je mag er de theaterzaal niet mee binnen, in de kleine theaterzaal kan het wél. De regels aan onze laars lappen zit er niet in, want aan de ingang staat een brede kerel van de security om alles nauwlettend in de gaten te houden. Geen nood, het festivalpubliek is vanavond vrij divers: naast jongelui veelal dertigers en veertigers én mensen die vroeger festivals frequenteerden maar die al jaren een broertje dood hebben aan de overdreven drukte op de ‘grote’ festivals. Ze worden vanavond op hun wenken bediend, want Little Waves heeft slechts plek voor 1000 gelukkige muziekliefhebbers.

Het Nederlandse Amber Arcades heeft de eer om het festival op gang te trekken. In de jaren ’80 keek elke Belg jaloers naar onze noorderburen, waar eigenlijk betere muziek werd gemaakt dan hier bij ons maar de tijden veranderen. Vanaf de jaren ’90 nam ons land de koppositie over en het stond die niet meer af. Toch is Amber Arcades (een band rond blondine Annelotte De Graaf) er eentje met potentieel (ze tourden recent met Grandaddy dat hier later op de avond speelt). Hun debuut ‘Fading Lines’ uit 2016 werd eerst opgepikt in Groot-Brittannië alvorens de lage landen interesse toonden. Mijn conclusie: aangename dreampop met hier en daar een insluipende gitaar of een orgeltje. Niet alle songs waren even sterk, maar het is best moeilijk om alles gebald samen te vatten in het half uur dat de band kreeg. Wij lopen meteen door om Amongster te gaan ontdekken. Deze Gentenaars zaten in 2014 bij De Nieuwe Lichting op StuBru. Vanaf de eerste noot zit het hier goed, zeker als ze er meteen daarna single ‘Trust yourself to the water’ tegenaan gooien. Mochten we in voetbaltermen spreken dan leidde België na twee acts tegen Nederland met 0-1. Elke artiest werd trouwens vakkundig ingeleid door de warme radiostem van Klarapresentatrice Lies Steppe.

Tijdens de laatste song glippen wij snel naar buiten om onze afspraak met Limburgse trots Rhinos are people too (uit De Nieuwe Lichting 2013) niet te missen. Hun intro is veruit de knapste van de avond: het aftelstukje uit Thunderbirds, ‘Guten Abend meine Damen und Herren’ uit Tagesschau gevolgd door hun groepsnaam. Ook de lichtman kan zich hier vanavond flink uitleven. Onze oorschelpen werden daarna deftig getest door scheurende gitaren en zangeres Loes Caels die haar strot helemaal opentrekt. Ik noteer na afloop de woorden ‘veelbelovend’ en ‘groeidiamantje’. Ze zijn nog jong, meneer! Omdat Admiral Freebee niet meteen mijn préféré is, besluit ik een hapje te eten: we gaan voor de arrosticini met brood. Lekker! Daarna schuiven we aan om bij Steve Gunn te kunnen gaan kijken. De man is met serieuze vertraging net een half uur daarvoor pas in Genk gearriveerd en hij zal in z’n eentje op de bühne staan samen met twee akoestische gitaren. En het dient gezegd: Gunn doet de woorden ‘less is more’ alle eer aan. Hij is nog maar net aan zijn set begonnen of hij legt meteen enkele pijnpunten van Little Waves bloot. In de foyer heeft men geopteerd voor artiesten die de beats een warm hart toedragen. Terwijl de deur van de zaal openstaat hoor je die gevaarlijk richting ons stuiteren (en nog niet zo’n klein beetje!). Gunn vraagt tijdens het nummer nadrukkelijk om de deuren te sluiten (gelijk heeft ie!) maar zelfs dan horen we nog steeds geboenk. Ook het feit dat er voortdurend volk binnen én buiten loopt tijdens de set werkt op de zenuwen (niet zo zeer op die van mij, dan toch wél op die van de artiest denk ik). Steve Gunn heeft dan nog de brute pech dat ‘De Grote Uittocht’ ca. twintig minuten vóór het einde van zijn set wordt ingezet, omdat na hem Grandaddy in de andere zaal speelt. Met een kwinkslag wordt de hele bende uitgeleide gedaan.

Het lag in de lijn der verwachtingen, maar minstens drie vierde van de toeschouwers was naar Genk afgezakt voor de doortocht van Grandaddy. Hun setlist was vrijwel identiek aan die van enkele dagen ervoor in de AB. ‘Laughing stock’, ‘Way we won’t’, ‘The Crystal Lake’, ‘Evermore’, ‘A.M. 180’, ‘He’s simple, he’s dumb, he’s the pilot’ en in het bisrondje o.a. ‘Summer here kids’. komen voorbij. Te oordelen naar de decibels van het publiek na afloop was het alweer ‘mission accomplished’ voor Jason Lytle en zijn kornuiten. Genoeg reden voor ons om een gin tonic te drinken en een beetje te socializen. Dat we daardoor geen glimp zagen van Peter Broderick namen we er gewoon bij. Voor de kers op de spreekwoordelijke taart konden we terecht bij Warhaus, dat Little Waves editie 5 mocht afsluiten. En dat deden ze met evenveel verve én panache als Grandaddy. Maarten Devoldere heeft dat nonchalante, wat naar arrogantie neigend charisma waarmee je een ruimte probleemloos kan vullen. Van zijn kokette wederhelft Sylvie Kreusch was zaterdagavond helaas geen spoor. Die lacune werd ruimschoots opgevuld door Balthazar drummer Michiel Balcaen en gitarist Jasper Maekelberg (o.a. Faces On TV). Met deze drie volleerde klasbakken voelt het hele optreden als één langgerekte jamsessie waarin elk van hen zijn kunnen kan tonen. ‘I’m not him’, ‘The good lie’, ‘Beaches’, ‘Memory’, ‘Machinery’, het heerlijke nieuwe nummer ‘Mad World’ en ‘Bruxelles’ leggen een staaltje van hun kunnen bloot. Een gitarist die zijn gitaar bewerkte met een schroevendraaier? Wij zagen het zaterdagavond vlak voor onze ogen gebeuren. De toeschouwers keken bewonderend toe. Warhaus zorgde voor een schitterend orgelpunt van dit kleine doch fijne festival. Volgend jaar opnieuw? Wat mij betreft graag!

Advertenties

Posted 08/04/2017 by ambijans in Muziek