Archive for mei 2017

‘Kleine doden’ (Emma Flint)   Leave a comment

emma flint

Ruth is gescheiden en woont met haar twee kleine kinderen Cindy en Frankie in New York. Ze vecht met haar ex-man over de voogdij. Op een ochtend zijn de kinderen uit hun bedje verdwenen. Beiden worden al snel vermoord teruggevonden. De politie doet onderzoek en wijst vrijwel meteen Ruth aan als schuldige. Bewijzen zijn er niet echt, maar Ruth’s gedrag – ze drinkt, heeft vele minnaars, gaat veel uit, draagt provocerende kleding – maakt haar een slechte moeder, een femme fatale. Ze toont bovendien geen emotie of verdriet over de dood van haar kindjes. Ruth heeft dan ook geen schijn van kans op een eerlijk proces en wordt veroordeeld. Een jonge reporter twijfelt aan Ruth’s schuld en stort zich op de zaak. Geïnspireerd op een waargebeurd verhaal, spelend in 1965; vrijheid en feminisme waren nog niet aan de orde. Vele vooroordelen en sociale afkeuring omtrent haar afwijkend gedrag maken van Ruth een gewillig doelwit. De Britse auteur Emma Flint weet de sfeer van die tijd treffend te beschrijven. Een boeiend debuut zonder happy end. Dit boek stond op de longlist van Baileys Women’s Prize for Fiction 2017. Het boek is uiteraard al terug te vinden in de betere openbare bibliotheek, maar dat wisten jullie ongetwijfeld al!

Advertenties

Posted 31/05/2017 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (57)   Leave a comment

Absynthe Minded

Alstublieft, drie dagen op rij muziek. Al zullen we de oorwurmen in dit geval eerder als lust dan als last voor het oor beschouwen. Hebben wij nog interessant nieuws te melden? Vorige week woensdag bestelden wij alvast tickets voor de doortocht van Grizzly Bear in de AB midden oktober. In augustus verschijnt er van hen een nieuwe cd, dus wij hebben alweer iets om naar uit te kijken. Mijn ouders hebben dan weer hard in de tuin gewerkt (weliswaar met stevig wat hulp van een neef) en dat ondanks die verzengende hitte gisteren. Zij kregen al ca. twee derde van hun buxus opgeruimd, omdat die was ingenomen door de zo gevreesde buxusrups. Ze mogen nog zo hard roepen dat er goeie verdelgingsmiddelen zijn, maar dat was geen argument voor vader en moeder Ambijans. Weg met die handel! Vandaag volgt deel 2, daarna enkele ritjes richting containerpark en we hebben straks weer een tuin die mag worden gezien! Wie zin heeft in wat oorverwarmend luistervoer: gewoon iets verder scrollen!

The execution – Absynthe Minded: in 2012 brachten deze Gentenaars hun laatste full cd uit. Zanger Bert Ostyn maakte soundtrackmuziek én een solocd, een aantal groepsleden verlieten de band maar ze werden al snel vervangen door andere muzikanten. Na vijf jaar komen ze opnieuw aan de deur kloppen.

Coolverine – Mogwai: deze Schotse postrockers weten mij steeds weer te bekoren. De ene keer met soundtrackmuziek (zoals bij ‘Les Revenants’), de andere keer met eigen werk. Hun nieuwste worp heet ‘Every country’s sun’, maar liefhebbers zullen nog tot 1 september moeten nagelbijten alvorens ze ‘m kunnen beluisteren.

Shadow – Chromatics: nu het derde seizoen van Twin Peaks in volle gang is mag er uiteraard geen soundtrackmuziek ontbreken. Elke aflevering van Twin Peaks (tot nu toe toch al in minstens de eerste vier afleveringen) eindigt in een bar waar een band één van de soundtracknummers speelt. Chromatics kwamen het einde van aflevering 2 afsluiten.

Silver velvet – The Courtneys: je hoort hier een Canadese vrouwelijke indierockband aan het werk, die in februari een nieuwe cd op de markt brachten. Ze produceren een soort van 90’s grunge sound, maar dan teruggebracht naar 2017.

Naked in the rain – Blue Pearl: af en toe kom je grappige dingen te weten, zoals ik bijvoorbeeld over onze classic van deze week. In 1990 richtten de Amerikaanse zangeres Durga McBroom (die o.a. achtergrondzangeres was bij Pink Floyd) en de Brit Martin ‘Youth’ Glover (van Killing Joke) dit electronisch project op dat tot 1993 zou bestaan. In 1990 scoorden ze hiermee meteen een hit.

Posted 30/05/2017 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (23)   Leave a comment

net als je dacht dat het dieptepunt al was geweest

Het warme weer van de afgelopen dagen heeft ons niet meteen geïnspireerd tot grote heldendaden en dat zal ook in de komende hete, aircoloze dagen niet snel veranderen vrezen we. Als we nog niet zijn weggesmolten tegen maandagavond, dan zullen we op bekend blogterrein blijven (we zijn nu bijna in de helft van deze lijst, dus we hebben nog heel wat op onze muziekplank liggen). In deze editie zitten bijvoorbeeld twee zomerhits, al durf ik ze zelf niet pluggen ten huize Ambijans. Nee, ik heb gewoon tonnen respect voor mijn buren!

221. Ritmo de la noche – Lorca : het origineel is van een Duitse houseband, maar het werd datzelfde jaar (1990) door nog minstens drie andere ‘artiesten’ gecoverd. Het Franse Lorca is daar wellicht de bekendste uitvoerder van. Dat ook Coldplay er de mosterd haalde voor één van hun eigen nummers is in dit geval veelbetekenend.

222. All around my hat – Steeleye Span : ik weet het, deze Britten zijn samen met Fairport Convention van wezenlijk belang geweest voor de opkomst van de folkmuziek. Dat neemt helaas niet weg dat ik geen fan ben van deze single uit 1975, die blijkbaar al dateert van de vroege 19de eeuw.

223. Rio – Maywood : Nederland is vandaag goed vertegenwoordigd in deze lijst. Het carrièrepad van deze twee Friese zusjes ging helaas niet over rozen. Tot halverwege de jaren ’80 was het duo succesvol, midden jaren ’90 gaan ze in ruzie uit mekaar. Er volgden solocarrières die niets opleverden, rechtszaken over het gebruik van hun bandnaam, verzoeningen met nóg maar eens een ultieme knetterende ruzie in 2014. ‘Rio’ was een hit uit 1981, toen alles nog koek en ei was.

224. Ik lig op mijn kussen stil te dromen – Hepie en Hepie : twee Nederlandse nichtjes die in 1980 scoorden met deze cover van een Amerikaans countrylied. Ik vond de aangepaste titel (met overduidelijke seksuele connotatie) eigenlijk een stuk grappiger. Sometimes I got a dirty mind! 😉

225. Pappie ik zie tranen in uw ogen – Arno en Gradje : Eindhovens zangduo dat bestond uit de 12-jarige Arno en de iets oudere Grad Hölzken. In 1978 beleefden ze kortstondig hun ‘moment de gloire’ met deze hit (door kenners ook wel eens ‘levenslied’ genoemd), maar kort daarna was het over. Arno stierf op zijn 22ste in een ordinaire campingruzie, Gradje haalde in 1994 het nieuws wanneer hij tot 6 jaar cel wordt veroordeeld vanwege zijn betrokkenheid bij een dodelijke schietpartij in een Eindhovens café.

226. Balla balla – Francesco Napoli : Italiaanse zanger uit Napels (jawel!) die in de jaren ’80 een tournee deed door Duitsland en die hier in 1986 mee uitpakte. Francesco zal uiteindelijk meer dan 12 miljoen platen verkopen in zijn carrière. Met een onwaarschijnlijk ballenlied als dubieus hoogtepunt!

227. Zombie nation – Kernkraft 400 : ik vind AA Gent een hele sympathieke voetbalclub, maar waarom bij elk doelpunt in godsnaam een Duits nummer uit 1999 moet worden gedraaid? Dat zullen ze enkel in Gent weten …

228. Moa ven toh – Will Tura : als Tura een Amerikaan was geweest, had ie ongetwijfeld al lang een ster gehad op de beroemde Walk of Fame. Helaas verspeelde de man ook veel krediet met dit kansloze nummer dat werd gezongen in een plaatselijk spraakgebrek. Stijn Meuris ooit horen zingen in het Overpelts? Nee dus, wij Limburgers weten wel beter! Will Tura leed in 1992 dus eventjes aan totale zinsverbijstering.

229. Fiesta – The Sunclub : moeilijk te geloven dat o.a. de Nederlander Jaydee (bekend van het fantastische ‘Plastic dreams’) achter dit project zit, waarmee hij enkele zomerhits scoorde zoals met dit deuntje uit 1997. Wel een knappe clip!

230. Pop corn – Hot Butter : instrumentale synthesizermuziek is iets dat het vooral goed doet op vrije radio’s die welig tieren op de FM-band in die fantastische jaren ’80. Deze Amerikaanse band was actief in de jaren ’70 en ze stonden in 1972 liefst zeven weken op nummer 1 in Veronica’s Top 40. Een échte kwaliteitsgarantie is dat helaas niet.

Posted 29/05/2017 by ambijans in Muziek

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (22)   Leave a comment

Zimra Geurts mag er wezen, de Heineken Pis komt overeen met onze muziekkeuze

De hitte heeft ons doen besluiten om onze meest geliefde rubriek gewoon één dagje eerder te lanceren deze week. Grote dorst? Zimra hierboven is alvast bier halen! Maar wat deden wij in tijden waarin ‘lui zweet nog steeds snel gereed is’? Donderdag hebben we het tuinmeubilair naar buiten gehaald en alles geïnstalleerd, waarna we onszelf beloonden met een flinke fles rode wijn van 150 centiliter. Ik dronk die uiteraard niet alleen leeg, dat zou net iets té decadent zijn geweest. Vrijdagavond vierde Joachim zijn 40ste verjaardag op wandelafstand van mijn voordeur. Aangenaam zomerweer, hapjes, drankjes en goed gezelschap: wat heeft een mens nog meer nodig? Dat Ambi pas om 3u huiswaarts trok met een flinke slok op is pure logica, maar ik was vast niet de enige. Zaterdagavond gingen we dan weer quizzen met Moedige Missers in Ham. Opnieuw in een onuitgegeven samenstelling, een plek in de top 20 was de ambitie en die werd met een 16de plek waargemaakt. Maar we gingen het dus over slechte muziek hebben zeker?

211. I believe I can fly – R. Kelly : deze Amerikaanse zanger groeide op in een arme buurt, vandaar zijn ietwat luizige muzieknummers. Zat eerst in een groepje, maar begon in 1993 aan een R&B solocarrière. Kwam ook negatief in het nieuws vanwege zijn seksuele relaties met minderjarige meisjes. Hij scoorde o.a. met dit nummer uit 1996 een dikke hit. De zanger deelt helaas ook zijn verjaardag met ondergetekende.

212. Gangsta’s paradise – Coolio : in 1995 vielen nogal wat mensen als een blok voor deze Amerikaanse rapper, die nochtans niet meer of minder deed dan rappen over de melodie van een Stevie Wonder nummer. Na een zwaar geflopte cd in 1998 kwam Coolio voortdurend negatief in het nieuws, o.a. voor diefstal en wapenbezit. Thug life zeker?

213. Love is all around – Wet Wet Wet : Schotse band die van de tweede helft van de jaren ’80 tot eind jaren ’90 regelmatig in onze hitparades kampeerde. Deze ballad weekte aardig wat los in 1994.

214. Everybody (Backstreet’s back) – Backstreet Boys : in de categorie ‘zo slecht dat het bijna weer terug goed wordt’. Laat iemand het refrein luid meebrullen en je blijft er geheid zeker de hele dag mee in je hoofd zitten en dat al sinds 1997. Geloof het of niet: anno 2017 bestaat de band nog steeds.

215. Heb je even voor mij – Frans Bauer : Nederlandse zanger die met zijn benepen stemmetje verantwoordelijk is voor tal van Nederlandstalige meezingers waarna meestal spontaan polonaises in gang worden gezet zonder dat daar enige aanleiding voor bestaat. Ondertussen is dit schijfje alweer 15 jaar oud.

216. Lilali – Kim Kay : pseudoniem van Kim Van Hee die met haar debuutsingle uit 1998 meteen 80.000 kopers weet te overtuigen. Ook Frankrijk gaat overstag want daar vliegen 300.000 exemplaren de deur uit. Tot 2004 loopt alles op wieltjes maar dan krijgt de zangeres baarmoederhalskanker, gevolgd door een zware morfineverslaving.

217. One night in Bangkok – Murray Head : ik ben sowieso al geen musicalliefhebber, dus nee … ik heb ‘Chess’ van Tim Rice, een musical uit 1984 met muziek van de twee ABBAheren, nooit gezien. Ook in de toekomst heb ik geen plannen in die richting.

218. Two times – Ann Lee : naar Italië verhuisde Britse zangeres die diverse eurodanceriedeltjes op haar palmares heeft staan waaronder dit deuntje uit 1999 dat in diverse landen een top 10 notering liet optekenen.

219. Here comes the hotstepper – Ini Kamoze : in 1994 haalde deze Jamaicaan hiermee de top van de hitlijsten in Denemarken, Nieuw-Zeeland en de Verenigde Staten. Hierna richtte hij nergens nog onherstelbare schade aan.

220. Your love – The Outfield : Britse rockband die vreemd genoeg succesvol was in de States, maar niet in eigen land. Dit nummer komt van hun debuutcd uit 1986, maar werd het jaar ervoor al opgenomen. De bandleden gaven er in 2014 de brui aan nadat één van hen (tevens hun tekstschrijver) overleed aan leverkanker.

Posted 28/05/2017 by ambijans in Muziek

Babe van de week (20) Alexandra Raisman   Leave a comment

Alexandra Raisman, klaar voor een portie ochtendgymnastiek

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Alexandra Raisman (23) is een Amerikaanse gymnaste die zowel op de Olympische Spelen van Londen (2012) als op de Olympische Spelen in Rio (2016) telkens drie medailles won waarvan de helft goud. Aly (zoals ze wel eens liefkozend wordt genoemd) begon al met turnen toen ze amper twee jaar oud was. Raisman is van Joodse komaf (de oudste van vier kinderen) en sinds kort is ze ook ambassadrice voor Unicef. Maar ze heeft uiteraard andere kwaliteiten. Zo deed ze in haar thuisland o.a. mee aan ‘Dancing with the stars’, deed mee in een aantal commercials en ze wordt al eens gevraagd voor fotoshoots, o.a. voor ESPN en voor de Swimsuit editie 2017 van Sports Illustrated. Alexandra is slechts 157 centimeter groot, 52 kilogram licht en haar cupmaat is 34B. Ze heeft verder drie honden, ze houdt van Céline Dion (the horror!), ze haat seksuele stereotyperingen en ze heeft haar eigen sokkenlijn. Mocht ze niet in het turnen terecht zijn gekomen, dan zag ze voor zichzelf wel een carrière weggelegd in het voetbal. Als Anderlecht nog op zoek zou zijn naar een knappe pocketspits met onvermoede kwaliteiten …

Posted 27/05/2017 by ambijans in Algemeen

Beste. Film. Ooit. (3) 21 Grams   Leave a comment

21 grams

Ik kan eigenlijk onderschrijven wat een aantal mensen in Focus Knack zich al eerder lieten ontvallen. Op dit moment worden er betere tv-series gemaakt dan de langspeelfilms die de bioscoop halen. Hopelijk komen er na o.a. het filmfestival van Cannes snel weer een hoop betere films in roulatie, zodat we hier niet zo vaak terug moeten blikken naar dingen uit het verleden ook al heeft dat in dit geval uiteraard een hoop voorbeelden. Zo is de tweede langspeelfilm van Alejandro González Iñárritu uit 2003 zeker een schot in de roos, wetende dat zijn debuutfilm uit 2000 (‘Amores perros’) ook al fantastisch was. Een korte inhoud? Een vreemd ongeluk brengt de ernstig zieke wiskundige Paul (Sean Penn), een rouwende moeder Christina (Naomi Watts) en een herboren ex-gevangene Jack (Benicio del Toro) samen in een verhaal dat hun emotioneel en fysiek beladen levens toont. Hoewel ze elkaar niet kennen, wordt het trio onherroepelijk verstrengeld in een mix van liefde, verlossing en obsessie. Meer introductie heb je eigenlijk niet nodig om helemaal meegezogen te worden in het verhaal.

Allereerst dit: wie zijn films graag netjes in chronologische volgorde verteld heeft zonder eventuele flashbacks of flashforwards, die moet hier zeker niet aan beginnen. We hebben hééél weinig opmerkingen over deze film (die we binnenkort zeker nog eens willen herbekijken), dus moeten we hier naast een topcast zeker ook het zeer degelijke scenario én de goede acteerprestaties nog eens in de verf zetten. Dit is ook zo’n typische film die je moet ondergaan zonder al té veel voorafgaande informatie, tenzij het dan een trailer zou zijn. 😉

Posted 26/05/2017 by ambijans in Film

50 onderschatte bands/artiesten (99) Killing Joke   Leave a comment

Killing Joke

Killing Joke is een invloedrijke Britse postpunkband die werd opgericht in 1978. Tegenwoordig bestaat de bezetting uit zanger Jaz Coleman, gitarist Kevin ‘Geordie’ Walker, bassist Martin ‘Youth’ Glover, drummer Paul Ferguson en Reza Udhin op keyboards. De band ontstond in de nadagen van de punkmuziek en de leden haalden de inspiratie bij een welbekende Monty Pythonsketch. De band stond in die dagen (en eigenlijk nog steeds) bekend om hun harde gitaarspel, die naar industrial neigde. Zanger Jaz Coleman heeft lange tijd gedacht dat de wereld zou vergaan in 1982, dus trok hij naar Ijsland om daar op het einde der tijden te wachten. Toen dat uitbleef ging hij gewoon verder met muziek maken. Nadat ze in 1985 flink scoren met ‘Love like blood’ wordt hun stijl wat meer mainstream en gericht op de hitparade. De band ging ook enkele keren voor korte of iets langere tijd uit mekaar. Coleman hield zich dan bezig met het componeren én dirigeren van klassieke muziek. Van 1996 tot 2002 lag de band een hele tijd stil. Maar voor hun volgende cd in 2003 lijfden ze Dave Grohl in als drummer. Youth onderscheidde zich bovendien als succesvol producer voor o.a. Take That, The Orb, Kate Bush, Siouxsie & The Banshees, U2, INXS, Depeche Mode, Pink Floyd en The Charlatans. Met een beetje geluk vieren ze volgend jaar hun 40-jarig jubileum in de muziekscene. Dat leverde tot dusver zes EP’s, 15 full cd’s, 12 verzamelcd’s en 16 live cd’s op.

1. ‘Turn to red’ (uit ‘Almost red’ EP, 1979)

2. ‘Wardance’ (uit ‘Killing Joke’, 1980)

3. ‘Unspeakable’ (uit ‘What’s THIS …!’, 1981)

4. ‘Empire song’ (uit ‘Revelations’, 1982)

5. ‘Love like blood’ (uit ‘Night time’, 1985)

6. ‘Black moon’ (uit ‘Pandemonium’, 1994)

7. ‘Seeing red’ (uit ‘Killing Joke 2003’, 2003)

8. ‘Hosannas from the basements of hell’ (uit ‘Hosannas from the basements of hell’, 2006)

9. ‘European super state’ (uit ‘Absolute dissent’, 2010)

10. ‘New cold war’ (uit ‘Pylon’, 2015)

Posted 25/05/2017 by ambijans in Muziek