Archive for juni 2017

De top 100 tv-series (4) Mad Men (2007-2015)   Leave a comment

Mad Men

In deze nieuwe rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

Mad Men was de bijnaam van de reclamemannen van Madison Avenue in New York eind jaren 50. Het is ook een woordspeling op ad men, (advertentiemannen) en het Engelse woord mad (gek). De serie speelt zich af tussen 1960 en 1969. De serie draait om de medewerkers van het fictieve reclamebureau Sterling Cooper (die in latere seizoenen nog enkele keren van naam zal veranderen), gelegen aan Madison Avenue in New York. Centraal staat Don Draper (Jon Hamm), creatief directeur. De serie volgt gedurende zeven seizoenen Draper op zijn werk, thuis met vrouw en kinderen en met zijn minnaressen. Ook enkele collega’s van Draper worden gevolgd, vooral Peggy Olsen (Elisabeth Moss), die carrière maakt in de reclamewereld. Het is een wereld waarin iedereen de hele dag drinkt, rookt en vreemdgaat. Waar mannen voor veel geld slogans en campagnes bedenken terwijl ongetrouwde vrouwen notuleren. Het is écht een heerlijke serie om te bekijken ook al omwille van de tegenstellingen. Hoe goed Don Draper is als reclameman, hoe slecht hij het voor mekaar heeft in zijn privéleven. De tijdsgeest wordt ook bijzonder goed weergegeven. De interieurs zijn een accurate weergave van de werkelijkheid, maar je ziet ook dat de tijdsgeest flink is veranderd: simplistische benaderingen van een bepaalde doelgroep (vrouwen bijvoorbeeld), het zou anno 2017 niet meer verkopen! Het is nog steeds een huzarenstukje dat men van een simpele pitch over het leven in een reclamebureau en hoe het haar medewerkers daarin vergaat 92 boeiende afleveringen heeft kunnen verzinnen. ‘Mad Men’ deed het gewoon!

Absoluut te mijden op tv: ‘Melrose Place’ (1992-1999)

Posted 30/06/2017 by ambijans in TV

‘Marlena’ (Julie Buntin)   Leave a comment

julie buntin

In 2016 las ik – volgens mijn zoals altijd zeer betrouwbare literaire compagnon de route Goodreads – (die mijn score véél te goed bijhoudt) ca. 30 boeken op jaarbasis. Dus ging ik eind vorig jaar/begin dit jaar hun reading challenge aan. Je mocht zelf bepalen hoeveel boeken je op het eind van 2017 wil hebben gelezen. Omdat ik wel hou van een fijne uitdaging zette ik ‘mijn te lezen aantal boeken voor 2017’ op 40 stuks. Ik zit ondertussen ongeveer halfweg in een nieuw boek en het aanbevolen boek van deze week wordt straks mijn nummertje 20 van dit jaar. Omdat het jaar zo goed als halfweg is, zit ik op dit ogenblik ongeveer op schema. Klein applausje voor mezelf! Mijn vakantie begint pas iets over half augustus dus tegen dan zou ik pas écht op kruissnelheid moeten geraken. Het is ook een stuk handiger om op het eind van dit jaar wat leessuggesties te doen in een soort van eindejaarslijst (maar dat zijn dus zorgen voor later). Eerst iets over het boek van deze week.

De vader van de vijftienjarige Cat heeft haar en haar moeder van de ene op de andere dag verlaten voor een veel jongere vrouw en hij heeft zijn familie verslagen achtergelaten. Cat is er in haar radeloosheid van overtuigd geraakt dat haar leven tot nu toe één grote leugen was. Maar dan ontmoet ze Marlena: wild, prachtig en verleidelijk. Zij trekt Cat mee in haar opwindende wereld vol foute beslissingen. Hun vriendschap wordt het nieuwe middelpunt van Cats bestaan. Samen stevenen ze af op complete zelfvernietiging, in de jeugdige overtuiging dat ze nog een eindeloze, ongetwijfeld prachtige toekomst voor zich hebben. Schokkend genoeg blijkt dit voor Marlena niet weggelegd: binnen een jaar zal ze overlijden. Somber, boos, sexy, scherp, diepzinnig, nostalgisch: Julie Buntin beeldt al deze gevoelens in haar debuutroman ‘Marlena’ met een filmische helderheid uit. Nog nooit werd een vriendschap tussen twee tieners in hun overgang naar volwassenheid zo scherp en schrijnend uitgebeeld. Julie Buntin (1987) studeerde literatuur in New York. Marlena is haar debuutroman en is gebaseerd op haar eigen ervaring met het verlies van haar beste vriendin aan de gevolgen van drank- en drugsmisbruik. Hierover schreef zij voor The Atlantic één van de meest gelezen en gedeelde artikelen in de geschiedenis van de website. Het boek werd her en der al vergeleken met ‘De meisjes’ van Emma Cline, dat ik vorig jaar ook heb gelezen. Ik ben dus zeer benieuwd wat dat gaat geven!

Posted 29/06/2017 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (61)   Leave a comment

aldous harding

Geloof het of niet, maar deze week nog komt er een nieuwe Keek op de Week. Dat komt vooral omdat de temperaturen ondertussen zo genormaliseerd zijn dat we het geen straf meer vinden om eventjes voor de pc te gaan zitten. Al hoor ik hier en daar wél mensen mooi weer afsmeken omdat Rock Werchter straks weer voor de deur staat. Van mij mogen de weergoden hen gerust gunstig gezind zijn, al denk ik dat ze meer gebaat zullen zijn met goddelijke interventie van de chauffeurs van De Lijn, die blijkbaar gaan staken. ‘You can’t always get what you want’ zongen The Rolling Stones ooit. Hen hebben we deze week niet in de aanbieding, maar wél volgende vijf melodietjes.

Horizon – Aldous Harding: deze kiwi (een 27-jarige Nieuw-Zeelandse, niet de gelijknamige fruitsoort) liet haar tweede cd producen door niemand minder dan PJ Harvey, dus dat schept meteen verwachtingen. ‘Party’ heet die cd trouwens, al associëren we haar muziek niet meteen met feestjes. Een feestje om naar te luisteren dan maar?

Can’t do – Everything Everything: ook deze boys uit Manchester maken van elke nieuwe release weer een puike luisterervaring. Op hun nieuwe ‘A Fever Dream’ is het echter nog wachten tot 18 augustus.

King in a catholic style – China Crisis: voor onze classic keren we deze week terug naar het jaar 1985, toen deze Britten deze single lanceerden. Tussen 1982 en 1987 zouden ze enkele hitjes scoren.

Big fish – Vince Staples: het gebeurt zelden of nooit dat hiphop mijn lijstje haalt, maar voor deze jonge Amerikaan maken we graag een uitzondering. Hem wordt nu al een grote toekomst à la Kendrick Lamar voorspeld. ‘Big Fish Theory’, zijn tweede cd, kwam onlangs uit. Staat ook geprogrammeerd op Pukkelpopdonderdag dus wie weet pikken we daar een stukje van mee.

The pure and the damned – Oneohtrix Point Never: deze keer gaan we eruit met soundtrackmuziek die ook in augustus zal verschijnen. Ze komt uit de film ‘Good time’, met o.a. Robert Pattinson en Jennifer Jason Leigh in de cast. Op het laatste nummer van deze cd is er trouwens vocale steun van good old Iggy Pop. De film draait vanaf eind september bij ons in de zalen.

Posted 28/06/2017 by ambijans in Muziek

Babe van de week (24) Keri Russell   Leave a comment

keri russell, omdat het niet altijd een weelderige boezem moet zijn

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Kerri Russell (41) is een Amerikaanse actrice wiens eerste televisierol ‘New Mickey Mouse Club’ (1991-1993) ook een opstapje vormde voor o.a. Christina Aguilera, Britney Spears en Justin Timberlake. De dramaserie ‘Felicity’ (1998-2002) zou haar al snel een Golden Globe opleveren. Tussendoor dienden zich nog wat kleinere filmrollen, twee heuse sabbatjaren en zelfs een theaterproductie aan. Persoonlijk zijn wij ook zeer te spreken over haar doortocht in ‘The Americans’. Haar tegenspeler in die reeks, Matthew Rhys, is haar huidige vriend. Ze hebben samen één zoon. Russell is gescheiden en heeft twee kinderen uit haar eerste huwelijk. Sinds dit jaar is ze eigenares van haar eigen ster op de Hollywood Walk of Fame. Kerri meet 163 centimeter, is 52 kilogram licht en ze houdt van dansen, sporten en fietsen. Ze zegt van zichzelf dat ze goede genen heeft, want ze moet zich geen centje pijn doen om op haar gewicht te blijven.

Posted 27/06/2017 by ambijans in Babes

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (27)   Leave a comment

iemand zin in een lekkere portie kutmuziek

We zijn ondertussen over halfweg in onze fameuze lijst en de mineurakkoorden blijven maar door de huiskamer schallen. Omdat we meer dan voldoende uitleg geven bij de gekozen nummers, doen we nog eventjes een terugblik naar de afgelopen dagen. Donderdagavond speelde ik met de Kroepoekaapjes mijn tweede Boerenhofquiz en dat leverde een mooie tweede plek op achter De Limburgse Connectie (in disguise). Vrijdagavond schoot hun B-team (zo u wil!) Aftrekaanval andermaal de hoofdvogel af op de Zwartgoorquiz in Merksplas. Moordgat/WvA was dik tevreden met plaats 5 (in een deelnemersveld van 89 teams). Zaterdag raakten we door Friday Night Lights seizoen 2, die we afsloten met een goed glas rode wijn. Ondertussen hebben we ook seizoen 3 van zowel ‘Better Call Saul’ als ‘Fargo’ gezien. Zondag gingen we Grieks eten bij Delphi in Houthalen-Helchteren en dat was héél gezellig. ‘Geniet’ nog van de tien onderstaande muziekjes zou ik zeggen, maar doe het met mate(n).

261. Fireflies – Owl City : Amerikaan die door de muziekbizz werd ontdekt omwille van zijn destijds populaire MySpace pagina. We zitten ergens medio 2009 als hij hiermee scoort. Hij heeft later het spreekwoord ‘mooie liedjes duren niet lang’ perfect ingevuld door zich hierna in volstrekt stilzwijgen te hullen. Klopt niet helemaal, kreeg volgens mij gewoon nergens nog een poot aan de grond.

262. Laat je gaan – Petra & Co : op 17-jarige leeftijd scoorde Petra De Steur dit dancehitje in 1989. Zal in de jaren daarna vaker furore maken in een bekend VTM-muziekprogramma dat nogal wat folklore herbergde. In een latere fase van haar carrière zal ze vooral bekend worden als ‘de zangeres die verschillende vruchteloze pogingen ondernam om eens naar het Eurovisiesongfestival te kunnen gaan’. In totaal kreeg ze maar liefst vijf keer ‘njet’ te horen!

263. Satisfaction – Benny Benassi : Italiaanse bucht (van Dunaldi) die in 2002 wereldwijd wordt gelanceerd en die bij extreme blootstelling eraan serieuze hersenschade of zelfs de dood kan veroorzaken. In bepaalde ziekenhuizen reeds succesvol ingezet als purgeermiddel. Kak!

264. I’m a lover – Andrea : kleffe Italo-disco die in 1986 een plaats afdwong in de hitparade. Geen mens die het succes destijds begreep en het is 31 jaar later nog steeds een onopgehelderd mysterie. Enkel geschikt om je Italiaans wat bij te schaven.

265. Rico Suave – Gerardo : in 1991 dacht deze Ecuadoriaanse rapper dat hij ‘dé man’ was. Hij is later trouwens pastoor geworden (I kid you not!). Belangrijkste verwezenlijking: zijn 21-jarige dochter werd in 2016 Miss California. Oké oké, Nadia Grace Mejía is haar naam. Kijken mag, aankomen niet!

266. Eleni – Tol & Tol : absolute wansmaak uit Nederland, wanneer de twee broers Tol eind jaren ’80 uit BZN stappen en zelf een solocarrière beginnen. Palingsound anno 1990, die flink verkoopt (helaas ook in het buitenland).

267. Freestyler – Bomfunk MC’s : één van de twee nummers in deze editie die geheel toevallig opdoken op één van de quizzen die ik onlangs speelde. Dit concept legde ik meer dan vijf maanden geleden al vast, dus het berust geheel op toeval. Beetje extra info: Finse breakbeatband die hier in 2000 wereldwijd furore mee maakt. Sinds 2005 volledig van de radar verdwenen, hoogstwaarschijnlijk gesmolten als sneeuw voor de zon.

268. Show me heaven – Maria McKee : Amerikaanse zangeres die eerst in de band Lone Justice zat, maar daarna opteerde voor een solocarrière. Past uitstekend in een muziekronde opgehangen aan one hit wonders, want na deze megahit uit 1990 was de jus helemaal op.

269. I maschi – Gianna Nannini : toeval bestaat niet zeggen ze dan, maar in dit geval is het toch écht zo. Een tiental dagen geleden nog werd exact hetzelfde nummer gevraagd op een quiz. Waarmee alleen maar wordt bewezen dat ‘slechte muziek’ toch een hoger doel kan dienen, zeker als er moet worden gescoord in quizverband. 😉 Ondertussen vervuilt dit geval al 30 jaar de ether.

270. Hey sexy lady – Shaggy : verdomd moeilijke keuze om het slechtste te kiezen van een artiest die grossiert in irritante muziek. Faut le faire! Wij gingen voor een single uit 2002.

Posted 26/06/2017 by ambijans in Muziek

Beste. Film. Ooit. (6) Donnie Darko   Leave a comment

donnie darko

Vandaag besteden we een beetje aandacht aan een prent uit 2001, die niet enkel een doorbraak vormde voor regisseur Richard Kelly, maar die tevens een soort van lanceerplatform zou worden voor de destijds 21-jarige Jake Gyllenhaal. ‘Donnie Darko’ is zo’n typische film die je een soort WTF-gehalte bezorgt, waardoor je de film eigenlijk nog eens opnieuw wil bekijken om daarna op andere dingen te gaan letten. Dat was althans mijn ervaring toen. 2 oktober 1988, een gewone dag in het leven van de verwarde 16-jarige Donnie Darko. Dan valt er vanuit het niets een vliegtuigmotor door het dak van z’n huis, recht in zijn kamer. Gelukkig ligt Donnie niet in bed, aangezien hij hiervoor in een visioen gewaarschuwd is door een twee meter lang konijn. Terwijl Donnie het leven en de liefde begint te verkennen ontdekt hij de geheimen van het universum waardoor hij de mogelijkheid krijgt om de tijd en zijn lot te veranderen.

Ik kan me voorstellen dat bij menigeen zo’n verhaallijn eventjes moet bezinken. Niet elke kijker is gefascineerd door tijdreizen, wormholes, lotsbestemming e.d. Bij het uitkomen in 2001 konden we de film ook niet meteen een kaskraker noemen, maar na de dvd-uitgave werd het uiteindelijk wél een heuse cultkraker én terecht. De regisseur maakte met ‘Donnie Darko’ een intelligente en imponerende combinatie van thriller, drama, sci-fi en fantasie. Zijn verteltechniek is dromerig, sfeervol, humoristisch en enigszins cynisch. Zijn personages zijn anders dan anderen en lijken niet te kunnen aarden in hun omgeving, omdat ze zich onbegrepen voelen. Met snelle montagetechnieken en cinematografische trucjes verbeeldt Kelly een surrealistische wereld. Een broodnodige trailer voor iedereen die nog eens een écht goede film wil bekijken.

Posted 25/06/2017 by ambijans in Film

Stuwende bassen en pompende beats in Z.   Leave a comment

het nieuwe Lotje wandelpad wordt weldra geopend

Het is weer zover! Gisteravond werd Zonhoven Trapt Door editie 2017 (kortweg ZTD) op gang getrapt in het centrum van Zonhoven. Wie wil weten wat er allemaal te beleven valt kan best eens gaan kijken op het facebookevent. Vrijdag in de vroege namiddag werden de bewoners van het centrum al opgeschrikt door loeiharde beats en zware bassen (de soundcheck vermoeden we?), dus iedereen die aan een terroristische vergeldingsactie van IS dacht mag terug rustig op beide oren slapen. Gisteravond was er een gezellige braderie in het centrum, maar wij verkozen om te gaan quizzen in het verre Merksplas. Ook de volgende dagen zijn voor ons een ‘no go’, want zondag staat er een etentje op het programma. Anyways, een mens wil toch graag wat reclame maken voor eigen winkel (omdat ik ze ook niet allemaal naar Genk On Stage wil sturen!): morgen is er de opening van het nieuwe Lotje wandelpad. Hierboven staat een afbeelding waarop de belangrijkste uitleg reeds is gegeven. Op onze facebookpagina staat er iets meer uitleg. Een aantal vrijetijdsdiensten heeft er weer flink wat tijd én moeite ingestoken dus het zou hartverwarmend zijn als jullie daar morgen massaal aanwezig zouden kunnen zijn (eventueel in het gezelschap van een hele hoop kinderen). Zeker een aanrader denken we!

Posted 24/06/2017 by ambijans in Algemeen, Literatuur

De top 100 tv-series (3) The Singing Detective (1986)   Leave a comment

the singing detective

In deze nieuwe rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘The Singing Detective’ is een door de critici toegejuichte BBC televisieserie, geschreven door Dennis Potter, met in de hoofdrol Michael Gambon. Het verhaal draait om de detectiveschrijver Philip E. Marlow, die net in het ziekenhuis is opgenomen. Zijn arthritis psoriatica (een chronische huid- en gewrichtsaandoening) heeft zijn hoogtepunt bereikt en uit zich in huidafwijkingen en zweren die zijn hele lichaam bedekken en beschadigt in het bijzonder zijn handen en voeten ernstig. Als gevolg van de onophoudelijke pijn, de door de toestand veroorzaakte koorts en zijn weigering om medicijnen in te nemen, komt Marlow in een fantasiewereld terecht die te maken heeft met zijn Chandler-achtige roman, ‘The Singing Detective’, een escapistisch avontuur over een detective (die ook “Philip Marlow” heet), die in een danszaal zingt en klusjes aanneemt, waar “de jongens die niet zingen” zich niet voor zouden lenen. Behalve vanwege de duistere thematiek, is de serie ook opmerkelijk door het gebruik van muziek uit de jaren veertig, vaak tot een geheel samengesmeed met surrealistische muzieknummers. De serie telt slechts zes afleveringen, maar die zijn dan ook allemaal van uitstekende makelij!

Absoluut te mijden op tv: ‘Safety First’ (2013-2014)

Posted 23/06/2017 by ambijans in TV

‘Ik tel tot tien’ (Linda Green)   Leave a comment

Green_Ikteltottien_WT02.indd

Omdat er bij ons op het werk nu volop wordt ingezet op ‘onbekommerd leesgenot’ toch ook maar eens een titel die in deze categorie thuishoort. Ikzelf zal dit boek hoogstwaarschijnlijk niet lezen, maar er bestaat vast een doelpubliek voor. Lisa Dale speelt in het park verstoppertje met haar dochtertje Ella (4). Ze telt tot honderd maar wordt afgeleid door een telefoontje. Als ze zich omdraait is Ella weg. Verstopt op een hele goede plek, denkt Lisa nog. Maar al gauw blijkt dat Ella echt verdwenen is en begint de nachtmerrie van elke ouder; je kind is meegenomen door iemand. Linda Green (1970) zet met dit gegeven een snoeihard verhaal neer met zoveel opgebouwde spanning dat je je moet beheersen om niet even de laatste pagina te lezen. De hoofdstukken zijn vanuit verschillende karakters geschreven, daardoor denk je te weten hoe het zit maar het blijkt toch anders. Hoe loopt dit af? Het kan alle kanten op en Green slaagt erin alle opties open te houden. Weer echt een boek dat je moet uitlezen vanaf het moment dat je er aan begon. Zo luidt althans de commentaar van één van de lezeressen. 😉

Posted 22/06/2017 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (60)   Leave a comment

jamiroquai

Hoe gaan we vandaag de intro vollullen zonder het over de extreme droogte te hebben of over het warme weer? Wij doen toch een kleine poging. Maandagmiddag werd er namelijk weer een heel pakket met nieuwe boeken geleverd op het werk en dat stemde ons uitermate vrolijk. Het merendeel van de fictieboeken hiervan kunnen we plaatsen in de categorie ‘onbekommerd leesgenot’ zoals wij dat zo mooi noemen. Met de zomermaanden in aantocht hebben sommige leners graag licht verteerbare literaire kost en wij bedienen hen uiteraard graag op hun wenken. Ook de rest van onze week begint stilaan vorm te krijgen. Donderdagavond speel ik nog eens een editie van de Boerenhofquiz in Tielt-Winge, vrijdagavond zoeken we het nóg verder van de deur met een tentenquiz in Merksplas. Zondagavond is dan weer voorbehouden voor een etentje in familieverband. Voor fijne muziekjes daarentegen, slechts één adres!

Hooked up – Jamiroquai: voor onze classic moeten we terug naar 1993, toen de Britse Jay Kay zijn debuutcd ‘Emergency on planet earth’ lanceerde. Het zou deze Londenaar inspireren om ook daarna nog een aantal pareltjes af te leveren.

Get lost – Washed Out: vorige week hadden we hier met Toro Y Moi ook al een adept van de chillwaverage van een aantal jaar geleden. Deze week vissen we opnieuw in hetzelfde vijvertje voor het alter ego van Ernest Greene. Eind volgende week ligt zijn nieuwe cd ‘Mister Mellow’ in de rekken.

This light – Girls in Hawaii: Sinterklaasdag 2014 zagen wij een puik optreden van onze Waalse muzikale vrienden in CCHA. Vier jaar na hun vorige cd is er eindelijk nieuw werk op komst (eind september). ‘Nocturne’ zal die heten.

Boyfriend – Marika Hackman: voor nogal wat muziekliefhebbers was deze Britse jongedame afgelopen weekend een aangename last-minute toevoeging aan de line-up van Best Kept Secret. Hopelijk wordt ze in de toekomst een beetje bekender.

Gold junkies – Melanie De Biasio: in december vorig jaar zagen wij onze landgenote nog schitteren in de Genkse C-Mine. Liefhebbers moeten wél nog een klein beetje geduld oefenen want haar nieuwe cd ‘Lilies’ ziet pas begin oktober het levenslicht.

Posted 21/06/2017 by ambijans in Muziek