Archive for juli 2017

Babe van de week (29) Jessica Shears   Leave a comment

Jessica Shears

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Jessica Shears (24) is een Britse realityster die ondertussen ook is uitgegroeid tot model (fotoshoots in een aantal magazines) en social influencer (ondertussen meer dan 1,2 miljoen volgers op haar Instagramaccount). Ze hoorde voortdurend in haar omgeving dat ze té dik zou zijn om als model te figureren, maar na haar doortocht in ‘Love Island’, een soort van ‘Temptation Island’ op de Britse zender ITV, kwam alles in een serieuze stroomversnelling terecht. Ze won het programma niet, maar wist wél de aandacht op zichzelf te vestigen. We hebben trouwens geen idee of haar gelekte sekstape ook onderdeel was van haar marketingcampagne. Nochtans droomde ze er vooral van om een professionele worstelcarrière uit te bouwen. Al zal de 176 centimeter grote brunette vast niet klagen over de populariteit van haar eigen Youtubekanaal en het feit dat ze in Groot-Brittannië al behoorlijk ‘famous’ is.

Advertenties

Posted 31/07/2017 by ambijans in Babes

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (32)   Leave a comment

What the fuck is this

Vrijdagavond speelden wij op de Varendonk Vraagt quiz in Veerle-Laakdal (aan tafel bij Moordgat/WvA). Na de eerste tussenstand stonden we nog met drie andere teams samen aan de leiding, maar uiteindelijk zakten we nog weg naar plaats 14. Zaterdagnamiddag gingen wij met het hele gezin eens wandelen in de buurt van de uitkijktoren aan het Heidestrand en daarna iets drinken op Bovy. ’s Avonds gingen we met familieleden iets eten bij Sans Gêne en dat was een enorme meevaller! Het eten is top, de entourage is oké, ze hebben buiten een prachtig terras om te aperitieven en/of een degustiefje te drinken. Zonhoven (en bij uitbreiding onze straat) heeft er een topadresje bij. Voor herhaling vatbaar! In ons geval gaat dat sneller dan we denken het geval zijn. Oh ja, deel 32 van onze befaamde reeks vind je hieronder!

311. We don’t have to take our clothes off – Jermaine Stewart : Amerikaanse zanger die twee hitjes scoorde in de jaren ’80, wij gingen voor iets uit 1986. Was nog een tijdje relatief succesvol in Duitsland, maar na zijn laatste plaat uit 1990 (een serieuze commerciële flop) zat zijn carrière erop. Hij overleed in 1997 op 39-jarige leeftijd aan de gevolgen van leverkanker nadat hij eerder ook al met het AIDS-virus besmet raakte.

312. Enter the ninja – Die Antwoord : één van die gruwelijk overschatte ondingen uit 2010 die een stevige hype werden om voor mij volstrekt onverklaarbare redenen. Mogen van mij ‘groot’ zijn van Zuid-Ossetië tot Papoea-Nieuw-Guinea (lees ‘zo ver mogelijk van mijn deur’). Wanneer ik iets van dit duo hoor word ik steeds befoeterd (om het eens in hun taaltje te zeggen).

313. Après toi – Vicky Leandros : iedereen (met een beetje gezond boerenverstand!) weet dat 1972 een prachtig jaar was in velerlei opzichten. Toch was er ook één klein minpuntje. Deze Griekse zangeres (met Duitse roots) was twee keer succesvol op het Eurovisiesongfestival als deelneemster voor Luxemburg. In 1967 werd ze vierde, in 1972 won ze zelfs met het door ons gekozen nummer. Ongeacht wat ik ervan vind: Leandros verkocht in haar hele carrière 150 miljoen geluidsdragers, waarvoor hulde!

314. Tu t’en vas – Alain Barrière & Noelle Cordier : Frans duo dat hier in 1975 flink mee scoorde. Het nummer kreeg ook een succesvolle Britse coverversie (van Barry & Eileen), maar het werd ook tot vervelens toe gecoverd door mindere goden die eveneens hun ding deden in het Frans. Beide uitvoerders zijn ook bekend bij Eurovisiesongfestivalliefhebbers. Barrière deed mee in 1963, Cordier in 1967. Cordier waagde haar kans opnieuw in 1970 en 1978, maar ze geraakte niet door de preselecties.

315. Met de vlam in de pijp – Henk Wijngaard : Nederlandse trucker die een muziekcarrière begint en die hiermee doorbreekt bij het brede publiek. Hij schreef liedjes over het truckersleven omdat hij daar affiniteit mee had. Twintig nummer één hits in de Nederlandstalige top 20 zoals zijn doorbraakhit uit 1978.

316. Songbird – Kenny G : Amerikaanse saxofonist die instrumentale deuntjes blaast die vooral goed klinken bij slechte softerotische B-films zoals er jaren geleden op VT4 een hele hoop passeerden. In 1987 al bijzonder onhip, dertig jaar later idem.

317. I love the nightlife – Alicia Bridges : in 1978 scoorde deze Amerikaanse lesbienne hier een wereldhit mee. Het nummer is onlosmakelijk met de gay scene verbonden, ook al omdat het in 1994 nóg eens prominent opdook in de film ‘The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert’. Als 6-jarige zag ik het passeren in Avro’s Toppop, al waren mijn broer en ik toen al meer into ‘Runnin’ with the devil’ van Van Halen. 😉

318. Love generation – Bob Sinclar : bekendste popdeun van een Franse dj die er eind 2005 mee in de Vlaamse hitparade sukkelt en die het daar liefst 39 weken uitzingt. Won in 2006 de Belgische TMF Award Best Dance International, waarin hij de maat nam van o.a. DJ Tiësto (nog zo’n lutser!).

319. Black velvet – Alannah Myles : knappe Canadese zangeres wiens debuutcd uit 1989 stevig scoorde (o.a. nummer één in de States). ‘Black Velvet’ was in 1989 én 1990 het meest gedraaide nummer op de radio (als we bepaalde bronnen mogen geloven). Alannah is nog steeds muzikaal actief.

320. Das kleine Krokodil – Schnappi : weer zo’n gimmick uit het memorabele jaar 2004, toen een vijfjarig kind spontaan het nummer meekweelde dat ze had gehoord in ‘Die Sendung mit der Maus’. Ongelofelijk maar waar: nummer één positie in een aantal landen. Waar is de kinderrechtencommissaris als je ‘m nodig hebt!

Posted 30/07/2017 by ambijans in Muziek

Beste. Film. Ooit. (9) In The Name Of The Father   Leave a comment

in the name of the father

Vandaag belanden we opnieuw in de jaren ’90 (1993) voor een verhaal dat gebaseerd is op waargebeurde feiten. Heel vaak krijg je dan een soort veredelde weekendfilm. Ik denk dan aan die lange rist films die vroeger zoals gebruikelijk op zaterdagavond werden geprogrammeerd door onze openbare omroep. Overdreven sentimenteel, op het randje van melig en vaak zelfs erover. Niet zo bij deze prent. De regie was in handen van Jim Sheridan en in de belangrijkste rollen zien we o.a. Daniel Day-Lewis, Emma Thompson en wijlen Pete Postlethwaite. Het verhaal? Gerry Conlon was politiek niet actief in Noord Ierland, maar door zijn zwerftochten door de stad wordt hij verdacht van lidmaatschap bij de IRA. Uit veiligheidsoverwegingen stuurt zijn vader hem naar Londen, waar hij ook is als op 5 oktober 1974 een bomaanslag wordt gepleegd en een hippie hem en zijn vrienden aangeeft als mogelijke daders. Door de nieuwe anti-terrorismewet worden ze gemarteld zonder officiële aanklacht en worden ze een zondebok voor de Brits-Ierse kwestie.

Ik zat samen met mijn moeder naar deze film te kijken, in de absolute hoogtijdagen van de videotheken dezer landen. We zaten allebei tranen met tuiten te huilen om al het onrecht dat Daniel Day-Lewis werd aangedaan, al beweerde ik dat het bij mij geen échte tranen waren maar dat er gewoon een vliegje in mijn ogen was gevlogen. Het adagium ‘Échte mannen huilen niet’ werd toen zogezegd nog gehuldigd, al vielen ook wij radicaal ten prooi aan de dramatische draagkracht van het verhaal en de dito vertolkingen. Terecht genomineerd voor zeven Academy Awards, maar helaas werd er geen enkele categorie eentje verzilverd. We vervallen in herhaling: ook de muziek in deze film loont zeer de moeite. Een trailer voor wie nog eens ‘back in time’ wil worden gekatapulteerd!

Posted 29/07/2017 by ambijans in Film

Oorwurm van de week (65)   Leave a comment

Lana Del Rey

Het weekend staat voor de deur, winter is coming, … het zijn gevleugelde uitspraken die hier van toepassing zijn omdat ze gewoon kloppen. Zo heb ik mezelf ondertussen door seizoen 3 van ‘Game of Thrones’ gewerkt en ook seizoen 1 van ‘Westworld’ hebben we helemaal gezien. Gisteravond werkte ik de eerste van twee quizzen af aan tafel bij Happy Ending (Attenrode Kermis) en dat leverde ons zowaar een overwinning op. Alweer mijn twaalfde zege in 2017. Nochtans hadden we het gevoel dat er flink werd geflaterd aan onze tafel. Zo noteerden we zelfs ‘oorworm’ in plaats van ‘oorwurm’ op een bepaalde vraag over aanstekelijke muziekjes die lang blijven hangen. I kid you not! Fout uiteraard! Het was niet meteen de meest geïnspireerde quiz (slechte foto’s herkennen in zwartwit iemand?), maar winnen blijft toch leuk. Vanavond staat deel twee geprogrammeerd onder de noemer ‘Varendonk Vraagt’. Zaterdagavond volgt er nog een familiaal etentje bij Sans Gêne (daarover later meer), dus we kunnen alvast van een geslaagde week spreken. Zeker met deze vijf deuntjes op de achtergrond.

Love – Lana Del Rey: geloof het of niet, maar op de hoes van haar recentste worp ‘Lust For Life’ krijgen we zowaar een lachende Lana te zien. De mythe dat haar gezicht zou barsten mocht ze ooit in de lach schieten is daarmee volledig ontkracht. Ik heb ook de indruk dat haar nummers terug beter worden of ben ik nu té lief?

Less than – Nine Inch Nails: NIN heeft weer een nieuwe EP uit, ‘Add Violence’ getiteld. Liefhebbers weten dat ze dan sterk spul mogen verwachten. Hun openingstrack is catchy as hell, de afsluitende track van ca. 12 minuten is héél andere koek.

When we die – Tricky: allerlaatste nummer op Tricky’s nieuwe album ‘Ununiform’, dat eind september in de rekken zal liggen. Hij krijgt op die cd nogal wat vrouwelijke vocale steun van o.a. Francesca Belmonte, Asia Argento en Mina Rose. Hier krijgt hij assistente van zijn ex-liefje Martina Topley-Bird.

Offering – Cults: titeltrack van de in oktober te verschijnen nieuwe cd van dit Amerikaanse indieduo, dat bijzonder radiovriendelijke muziek produceert. Worden wel eens in één en hetzelfde vakje gestoken met Chvrches en Purity Ring, maar hebben wat mij betreft zeker een eigen smoelwerk.

If you leave – OMD: voor onze classic zijn we weer teruggekeerd naar het decennium dat ons het meest vertrouwd is, die heerlijke jaren ’80. 1986 om precies te zijn. OMD is zo’n band waar sommige muziekliefhebbers niet mee willen worden geassocieerd omdat het af en toe balanceert op het randje van de kitsch. Ikzelf ben ook geen fan van hun hele oeuvre, maar we gaan deze Liverpudlians daarom niet doodzwijgen. In september brengen ze trouwens een gloednieuwe cd uit.

Posted 28/07/2017 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series (8) The Wire (2002-2008)   Leave a comment

the wire

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘The Wire’ is een Amerikaanse televisieserie. Deze politiemisdaadserie liep over vijf seizoenen – die elk een eigen facet van Baltimore belichten. De serie draait om de politie die criminelen volgt middels afluisterapparatuur, the Wire genoemd in het vakjargon. Wat de serie onderscheidt van andere series is de gelijke aandacht voor opsporingsambtenaren én criminelen en het ontbreken van de traditionele good guys en bad guys. Eigenlijk mankeert er wel wat aan ieder personage. Bovendien krijgt de kijker sympathie voor zowel crimineel als politieman. Verder ontbreken snelle plotwisselingen met veel actie, veelal een vast onderdeel van een politieserie, nagenoeg geheel. In die zin is het ook geen politieserie, maar veel meer een sociaal drama, waarbij nadrukkelijk het falen van bepaalde zaken in de Westerse (Amerikaanse) samenleving onder de loep wordt genomen. De bedenker van de serie is David Simon. Wie deze reeks een faire kans geeft, gaat achteraf geen spijt krijgen dat er een nadere kennismaking zal volgen met McNulty, Lester Freamon, Omar Little en andere Stringer Bells.

Absoluut te mijden op tv: ‘The Big Bang Theory’ (2007-)

Posted 27/07/2017 by ambijans in TV

‘Michelle Obama : de biografie’ (Peter Slevin)   Leave a comment

michelle obama

Met kundige verslaggeving, een boeiende vertelwijze en oog voor detail volgt Peter Slevin Michelle Obama; van haar jeugd in de gesegregeerde South Side van Chicago tot haar rol als First Lady in het Witte Huis. Hij gaat in op haar beproevingen aan de Princeton Universiteit en Harvard Law School tijdens de op racistisch gebied bewogen jaren tachtig. Ook de dilemma’s waar zij voor stond, terwijl zij in Chicago hard aan haar carrière werkte, een gezin grootbracht én haar man hielp om president van de Verenigde Staten te worden, komen aan bod. Van de lessen die ze leerde in Chicago tot het gedachtegoed die zij uitdraagt als één van de meest bewonderde vrouwen ter wereld: Michelle Obama is een verfrissend en meeslepende vertelling van een bijzondere, krachtige vrouw. Auteur Peter Slevin heeft tijdens zijn journalistieke carrière uitgebreid geschreven over Barack en Michelle Obama, en over de politieke campagnes en beleidsdebatten in Amerika. Hij heeft tien jaar gewerkt voor The Washington Post en werkt momenteel als professor aan de Northwestern University’s Medill School of Journalism.

Posted 26/07/2017 by ambijans in Literatuur

Babe van de week (28) Olga Katysheva   Leave a comment

olga katysheva, ook wel eens de sproetenbabe genoemd

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Olga Katysheva (27) is een Russische babe die bekend staat omwille van haar sproeten, al durf ik rechtuit zeggen dat ze er voor mij vooral uitspringt omdat ze een flinke bos hout voor de deur heeft. En dan niet het soort hout dat nodig is om je te verwarmen tegen ultrakoude winters. Sinds ze vier jaar geleden op Instagram foto’s begon te posten is haar fanbase ondertussen gestegen naar meer dan één miljoen volgers. Olga heeft donkerblond haar, ze meet 175 centimeter en ze heeft groene ogen. Veel gewichtige dingen kunnen we over haar niet vertellen, tenzij dan ze nogal sportief is aangelegd en dat ze in het bezit is van één of ander universitair diploma. Wat ze precies heeft gestudeerd is voor ons een groot raadsel, waarschijnlijk ook omdat onze kennis van de Russische taal eerder aan de povere kant is. Wij beloven informatieve beterschap voor ons volgende model. Wie kan googelen weet echter dat foto’s in dit geval meer zeggen dan woorden!

Posted 25/07/2017 by ambijans in Babes