Archive for juli 2017

Babe van de week (29) Jessica Shears   Leave a comment

Jessica Shears

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Jessica Shears (24) is een Britse realityster die ondertussen ook is uitgegroeid tot model (fotoshoots in een aantal magazines) en social influencer (ondertussen meer dan 1,2 miljoen volgers op haar Instagramaccount). Ze hoorde voortdurend in haar omgeving dat ze té dik zou zijn om als model te figureren, maar na haar doortocht in ‘Love Island’, een soort van ‘Temptation Island’ op de Britse zender ITV, kwam alles in een serieuze stroomversnelling terecht. Ze won het programma niet, maar wist wél de aandacht op zichzelf te vestigen. We hebben trouwens geen idee of haar gelekte sekstape ook onderdeel was van haar marketingcampagne. Nochtans droomde ze er vooral van om een professionele worstelcarrière uit te bouwen. Al zal de 176 centimeter grote brunette vast niet klagen over de populariteit van haar eigen Youtubekanaal en het feit dat ze in Groot-Brittannië al behoorlijk ‘famous’ is.

Posted 31/07/2017 by ambijans in Babes

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (32)   Leave a comment

What the fuck is this

Vrijdagavond speelden wij op de Varendonk Vraagt quiz in Veerle-Laakdal (aan tafel bij Moordgat/WvA). Na de eerste tussenstand stonden we nog met drie andere teams samen aan de leiding, maar uiteindelijk zakten we nog weg naar plaats 14. Zaterdagnamiddag gingen wij met het hele gezin eens wandelen in de buurt van de uitkijktoren aan het Heidestrand en daarna iets drinken op Bovy. ’s Avonds gingen we met familieleden iets eten bij Sans Gêne en dat was een enorme meevaller! Het eten is top, de entourage is oké, ze hebben buiten een prachtig terras om te aperitieven en/of een degustiefje te drinken. Zonhoven (en bij uitbreiding onze straat) heeft er een topadresje bij. Voor herhaling vatbaar! In ons geval gaat dat sneller dan we denken het geval zijn. Oh ja, deel 32 van onze befaamde reeks vind je hieronder!

311. We don’t have to take our clothes off – Jermaine Stewart : Amerikaanse zanger die twee hitjes scoorde in de jaren ’80, wij gingen voor iets uit 1986. Was nog een tijdje relatief succesvol in Duitsland, maar na zijn laatste plaat uit 1990 (een serieuze commerciële flop) zat zijn carrière erop. Hij overleed in 1997 op 39-jarige leeftijd aan de gevolgen van leverkanker nadat hij eerder ook al met het AIDS-virus besmet raakte.

312. Enter the ninja – Die Antwoord : één van die gruwelijk overschatte ondingen uit 2010 die een stevige hype werden om voor mij volstrekt onverklaarbare redenen. Mogen van mij ‘groot’ zijn van Zuid-Ossetië tot Papoea-Nieuw-Guinea (lees ‘zo ver mogelijk van mijn deur’). Wanneer ik iets van dit duo hoor word ik steeds befoeterd (om het eens in hun taaltje te zeggen).

313. Après toi – Vicky Leandros : iedereen (met een beetje gezond boerenverstand!) weet dat 1972 een prachtig jaar was in velerlei opzichten. Toch was er ook één klein minpuntje. Deze Griekse zangeres (met Duitse roots) was twee keer succesvol op het Eurovisiesongfestival als deelneemster voor Luxemburg. In 1967 werd ze vierde, in 1972 won ze zelfs met het door ons gekozen nummer. Ongeacht wat ik ervan vind: Leandros verkocht in haar hele carrière 150 miljoen geluidsdragers, waarvoor hulde!

314. Tu t’en vas – Alain Barrière & Noelle Cordier : Frans duo dat hier in 1975 flink mee scoorde. Het nummer kreeg ook een succesvolle Britse coverversie (van Barry & Eileen), maar het werd ook tot vervelens toe gecoverd door mindere goden die eveneens hun ding deden in het Frans. Beide uitvoerders zijn ook bekend bij Eurovisiesongfestivalliefhebbers. Barrière deed mee in 1963, Cordier in 1967. Cordier waagde haar kans opnieuw in 1970 en 1978, maar ze geraakte niet door de preselecties.

315. Met de vlam in de pijp – Henk Wijngaard : Nederlandse trucker die een muziekcarrière begint en die hiermee doorbreekt bij het brede publiek. Hij schreef liedjes over het truckersleven omdat hij daar affiniteit mee had. Twintig nummer één hits in de Nederlandstalige top 20 zoals zijn doorbraakhit uit 1978.

316. Songbird – Kenny G : Amerikaanse saxofonist die instrumentale deuntjes blaast die vooral goed klinken bij slechte softerotische B-films zoals er jaren geleden op VT4 een hele hoop passeerden. In 1987 al bijzonder onhip, dertig jaar later idem.

317. I love the nightlife – Alicia Bridges : in 1978 scoorde deze Amerikaanse lesbienne hier een wereldhit mee. Het nummer is onlosmakelijk met de gay scene verbonden, ook al omdat het in 1994 nóg eens prominent opdook in de film ‘The Adventures of Priscilla, Queen of the Desert’. Als 6-jarige zag ik het passeren in Avro’s Toppop, al waren mijn broer en ik toen al meer into ‘Runnin’ with the devil’ van Van Halen. 😉

318. Love generation – Bob Sinclar : bekendste popdeun van een Franse dj die er eind 2005 mee in de Vlaamse hitparade sukkelt en die het daar liefst 39 weken uitzingt. Won in 2006 de Belgische TMF Award Best Dance International, waarin hij de maat nam van o.a. DJ Tiësto (nog zo’n lutser!).

319. Black velvet – Alannah Myles : knappe Canadese zangeres wiens debuutcd uit 1989 stevig scoorde (o.a. nummer één in de States). ‘Black Velvet’ was in 1989 én 1990 het meest gedraaide nummer op de radio (als we bepaalde bronnen mogen geloven). Alannah is nog steeds muzikaal actief.

320. Das kleine Krokodil – Schnappi : weer zo’n gimmick uit het memorabele jaar 2004, toen een vijfjarig kind spontaan het nummer meekweelde dat ze had gehoord in ‘Die Sendung mit der Maus’. Ongelofelijk maar waar: nummer één positie in een aantal landen. Waar is de kinderrechtencommissaris als je ‘m nodig hebt!

Posted 30/07/2017 by ambijans in Muziek

Beste. Film. Ooit. (9) In The Name Of The Father   Leave a comment

in the name of the father

Vandaag belanden we opnieuw in de jaren ’90 (1993) voor een verhaal dat gebaseerd is op waargebeurde feiten. Heel vaak krijg je dan een soort veredelde weekendfilm. Ik denk dan aan die lange rist films die vroeger zoals gebruikelijk op zaterdagavond werden geprogrammeerd door onze openbare omroep. Overdreven sentimenteel, op het randje van melig en vaak zelfs erover. Niet zo bij deze prent. De regie was in handen van Jim Sheridan en in de belangrijkste rollen zien we o.a. Daniel Day-Lewis, Emma Thompson en wijlen Pete Postlethwaite. Het verhaal? Gerry Conlon was politiek niet actief in Noord Ierland, maar door zijn zwerftochten door de stad wordt hij verdacht van lidmaatschap bij de IRA. Uit veiligheidsoverwegingen stuurt zijn vader hem naar Londen, waar hij ook is als op 5 oktober 1974 een bomaanslag wordt gepleegd en een hippie hem en zijn vrienden aangeeft als mogelijke daders. Door de nieuwe anti-terrorismewet worden ze gemarteld zonder officiële aanklacht en worden ze een zondebok voor de Brits-Ierse kwestie.

Ik zat samen met mijn moeder naar deze film te kijken, in de absolute hoogtijdagen van de videotheken dezer landen. We zaten allebei tranen met tuiten te huilen om al het onrecht dat Daniel Day-Lewis werd aangedaan, al beweerde ik dat het bij mij geen échte tranen waren maar dat er gewoon een vliegje in mijn ogen was gevlogen. Het adagium ‘Échte mannen huilen niet’ werd toen zogezegd nog gehuldigd, al vielen ook wij radicaal ten prooi aan de dramatische draagkracht van het verhaal en de dito vertolkingen. Terecht genomineerd voor zeven Academy Awards, maar helaas werd er geen enkele categorie eentje verzilverd. We vervallen in herhaling: ook de muziek in deze film loont zeer de moeite. Een trailer voor wie nog eens ‘back in time’ wil worden gekatapulteerd!

Posted 29/07/2017 by ambijans in Film

Oorwurm van de week (65)   Leave a comment

Lana Del Rey

Het weekend staat voor de deur, winter is coming, … het zijn gevleugelde uitspraken die hier van toepassing zijn omdat ze gewoon kloppen. Zo heb ik mezelf ondertussen door seizoen 3 van ‘Game of Thrones’ gewerkt en ook seizoen 1 van ‘Westworld’ hebben we helemaal gezien. Gisteravond werkte ik de eerste van twee quizzen af aan tafel bij Happy Ending (Attenrode Kermis) en dat leverde ons zowaar een overwinning op. Alweer mijn twaalfde zege in 2017. Nochtans hadden we het gevoel dat er flink werd geflaterd aan onze tafel. Zo noteerden we zelfs ‘oorworm’ in plaats van ‘oorwurm’ op een bepaalde vraag over aanstekelijke muziekjes die lang blijven hangen. I kid you not! Fout uiteraard! Het was niet meteen de meest geïnspireerde quiz (slechte foto’s herkennen in zwartwit iemand?), maar winnen blijft toch leuk. Vanavond staat deel twee geprogrammeerd onder de noemer ‘Varendonk Vraagt’. Zaterdagavond volgt er nog een familiaal etentje bij Sans Gêne (daarover later meer), dus we kunnen alvast van een geslaagde week spreken. Zeker met deze vijf deuntjes op de achtergrond.

Love – Lana Del Rey: geloof het of niet, maar op de hoes van haar recentste worp ‘Lust For Life’ krijgen we zowaar een lachende Lana te zien. De mythe dat haar gezicht zou barsten mocht ze ooit in de lach schieten is daarmee volledig ontkracht. Ik heb ook de indruk dat haar nummers terug beter worden of ben ik nu té lief?

Less than – Nine Inch Nails: NIN heeft weer een nieuwe EP uit, ‘Add Violence’ getiteld. Liefhebbers weten dat ze dan sterk spul mogen verwachten. Hun openingstrack is catchy as hell, de afsluitende track van ca. 12 minuten is héél andere koek.

When we die – Tricky: allerlaatste nummer op Tricky’s nieuwe album ‘Ununiform’, dat eind september in de rekken zal liggen. Hij krijgt op die cd nogal wat vrouwelijke vocale steun van o.a. Francesca Belmonte, Asia Argento en Mina Rose. Hier krijgt hij assistente van zijn ex-liefje Martina Topley-Bird.

Offering – Cults: titeltrack van de in oktober te verschijnen nieuwe cd van dit Amerikaanse indieduo, dat bijzonder radiovriendelijke muziek produceert. Worden wel eens in één en hetzelfde vakje gestoken met Chvrches en Purity Ring, maar hebben wat mij betreft zeker een eigen smoelwerk.

If you leave – OMD: voor onze classic zijn we weer teruggekeerd naar het decennium dat ons het meest vertrouwd is, die heerlijke jaren ’80. 1986 om precies te zijn. OMD is zo’n band waar sommige muziekliefhebbers niet mee willen worden geassocieerd omdat het af en toe balanceert op het randje van de kitsch. Ikzelf ben ook geen fan van hun hele oeuvre, maar we gaan deze Liverpudlians daarom niet doodzwijgen. In september brengen ze trouwens een gloednieuwe cd uit.

Posted 28/07/2017 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series (8) The Wire (2002-2008)   Leave a comment

the wire

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘The Wire’ is een Amerikaanse televisieserie. Deze politiemisdaadserie liep over vijf seizoenen – die elk een eigen facet van Baltimore belichten. De serie draait om de politie die criminelen volgt middels afluisterapparatuur, the Wire genoemd in het vakjargon. Wat de serie onderscheidt van andere series is de gelijke aandacht voor opsporingsambtenaren én criminelen en het ontbreken van de traditionele good guys en bad guys. Eigenlijk mankeert er wel wat aan ieder personage. Bovendien krijgt de kijker sympathie voor zowel crimineel als politieman. Verder ontbreken snelle plotwisselingen met veel actie, veelal een vast onderdeel van een politieserie, nagenoeg geheel. In die zin is het ook geen politieserie, maar veel meer een sociaal drama, waarbij nadrukkelijk het falen van bepaalde zaken in de Westerse (Amerikaanse) samenleving onder de loep wordt genomen. De bedenker van de serie is David Simon. Wie deze reeks een faire kans geeft, gaat achteraf geen spijt krijgen dat er een nadere kennismaking zal volgen met McNulty, Lester Freamon, Omar Little en andere Stringer Bells.

Absoluut te mijden op tv: ‘The Big Bang Theory’ (2007-)

Posted 27/07/2017 by ambijans in TV

‘Michelle Obama : de biografie’ (Peter Slevin)   Leave a comment

michelle obama

Met kundige verslaggeving, een boeiende vertelwijze en oog voor detail volgt Peter Slevin Michelle Obama; van haar jeugd in de gesegregeerde South Side van Chicago tot haar rol als First Lady in het Witte Huis. Hij gaat in op haar beproevingen aan de Princeton Universiteit en Harvard Law School tijdens de op racistisch gebied bewogen jaren tachtig. Ook de dilemma’s waar zij voor stond, terwijl zij in Chicago hard aan haar carrière werkte, een gezin grootbracht én haar man hielp om president van de Verenigde Staten te worden, komen aan bod. Van de lessen die ze leerde in Chicago tot het gedachtegoed die zij uitdraagt als één van de meest bewonderde vrouwen ter wereld: Michelle Obama is een verfrissend en meeslepende vertelling van een bijzondere, krachtige vrouw. Auteur Peter Slevin heeft tijdens zijn journalistieke carrière uitgebreid geschreven over Barack en Michelle Obama, en over de politieke campagnes en beleidsdebatten in Amerika. Hij heeft tien jaar gewerkt voor The Washington Post en werkt momenteel als professor aan de Northwestern University’s Medill School of Journalism.

Posted 26/07/2017 by ambijans in Literatuur

Babe van de week (28) Olga Katysheva   Leave a comment

olga katysheva, ook wel eens de sproetenbabe genoemd

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Olga Katysheva (27) is een Russische babe die bekend staat omwille van haar sproeten, al durf ik rechtuit zeggen dat ze er voor mij vooral uitspringt omdat ze een flinke bos hout voor de deur heeft. En dan niet het soort hout dat nodig is om je te verwarmen tegen ultrakoude winters. Sinds ze vier jaar geleden op Instagram foto’s begon te posten is haar fanbase ondertussen gestegen naar meer dan één miljoen volgers. Olga heeft donkerblond haar, ze meet 175 centimeter en ze heeft groene ogen. Veel gewichtige dingen kunnen we over haar niet vertellen, tenzij dan ze nogal sportief is aangelegd en dat ze in het bezit is van één of ander universitair diploma. Wat ze precies heeft gestudeerd is voor ons een groot raadsel, waarschijnlijk ook omdat onze kennis van de Russische taal eerder aan de povere kant is. Wij beloven informatieve beterschap voor ons volgende model. Wie kan googelen weet echter dat foto’s in dit geval meer zeggen dan woorden!

Posted 25/07/2017 by ambijans in Babes

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (31)   Leave a comment

en het blijft maar komen ...

Wat hebben we onthouden van de afgelopen dagen? Donderdagavond speelden we de Pelter Skelter zomerquiz (aan tafel bij Happy Ending) en dat leverde ons een verdienstelijke zesde plaats op. Een bij momenten pittig quizje, maar ik speel die eigenlijk het liefst omdat het wel goed zat qua tempo en afwisseling. De akoestiek zal het eeuwige euvel blijven, maar daar had elke ploeg evenveel last van. Zaterdagavond zag ik hoe Anderlecht (na een sterke tweede helft) de Supercup won tegen Zulte Waregem. Tussendoor was het voor ons bingewatchen qua tv-series: zo zijn we al een flink stuk gevorderd in seizoen twee van ‘Game of Thrones’ en we zijn ook bijna door het eerste seizoen van ‘Westworld’. En we zijn ook back on track voor wat betreft onze leeschallenge bij Goodreads. Wij besteden onze tijd vrij nuttig (vinden we zelf). Wie héél depressief wil worden doen we gegarandeerd een plezier met de tien songs hieronder.

301. Vlieg met me mee (naar de regenboog) – Paul De Leeuw : over zijn verdiensten als tv-persoonlijkheid gaan we hier geen maatschappelijk debat ontketenen, maar dit muziekje uit 1992 (een kwarteeuw oud ondertussen) geeft mij de kriebels. Ik wil dan spontaan mensen wurgen of ergens gaan braken in de bosjes (als we in de vrije natuur zitten).

302. Mmm mmm mmm mmm – Crash Test Dummies : luister naar dit schijfje uit 1993 en je hebt weer een uitstekend voorbeeld van een one hit wonder. Ik word trouwens gevolgd in mijn bewering dat dit een vreselijk lied is. Het stond ooit op nummer 15 in VH1’s ’50 most awesomely bad songs ever’ en het figureerde ook in een zelfde soort lijstje van muziekmagazine Rolling Stone.

303. Oh Julie – Shakin’ Stevens : deze Brit was de bestverkopende Britse musicus in de jaren ’80 en wij durven ‘m gerust ‘the poor man’s Elvis’ noemen zonder dat daar een zweem van dédain in doorklinkt omdat hij ook Elvis speelde in de gelijknamige musical. Wij gingen voor een hitje uit 1982, al klinken zijn andere riedeltjes veelal hetzelfde.

304. Endless love – Diana Ross & Lionel Richie : ik ben sowieso geen liefhebber van trage slepers (slows genoemd) omdat ze soms zo zeemzoet klinken dat je er spontaan een kleffe bek van krijgt. Voor de volledigheid: dit nummer was de titelsong van een film uit 1981.

305. Walk on water – Milk Inc. : verrekt moeilijke keuze om het allerslechtste van dit duo te spotten wegens het bezitten van een ‘volstrekt inwisselbaar oeuvre’. Linda Mertens is nochtans een plaatje, maar ze kan niet verhinderen dat dit in mijn lijstje komt. Het is gefabriceerd in 2000 zeggen we er nog even bij.

306. De Kabouterdans – Kabouter Plop : het is me altijd weer een raadsel waarom volwassen mensen zich tijdens feestjes volledig laten gaan bij het hersenloos entertainment van Studio 100. Dichter kan je niet meer bij het IQ van Eddy Wally zaliger (78!) geraken. Shocking people since 2000!

307. Als de nacht verdwijnt – Jan Smit : als uk van 12 brak hij door met een lied over zijn oma en daarna ging het van kwaad naar erger (al bestaan er mensen die dat ontkennen). Dit vehikel uit 2004 was nochtans geen bijster grote hit, maar blijft in eenieders geheugen hangen door het hoge meezinggehalte.

308. Dolce vita – Ryan Paris : ik mag mezelf toch wel het levende bewijs noemen dat je (wanneer je eindelijk tot de jaren van verstand komt) vanzelf een goeie muzieksmaak ontwikkelt. In 1983 (ik was amper 11!) was dit mijn allereerste single (van Italiaanse makelij) die ik ooit kocht. Ik had ook kunnen beweren dat het iets van Pink Floyd of Bonzo Dog Doo-Dah Band was, maar niemand zou mij hebben geloofd. 😉

309. Life – Des’ree : om één of andere reden dicht ik dit nummer uit 2000 een hoge Radio 2 factor toe. In andere woorden: dit nummer behoort tot de risicoloze eenheidsworst die deze radiozender zo kenmerkt. In 1998 stond deze Britse zangeres eventjes op één geparkeerd met dit nummer.

310. Mr. Blue – René Klijn : twee keer Paul De Leeuw voor de prijs van één. Deze cover van Yazoo werd in Nederland de bestverkochte single van 1993, de opbrengst ervan ging naar de AIDS-stichting. Klijn was lid van boysband Bam to Bam Bam, hij overleed datzelfde jaar op 31-jarige leeftijd aan de gevolgen van de ziekte.

Posted 24/07/2017 by ambijans in Muziek

Beste. Film. Ooit. (8) Memento   Leave a comment

Memento

Voor onze ‘beste film ooit’ belanden we deze week in het jaar 2000 (eind januari 2001 in de Belgische filmzalen), toen ‘Memento’ bij ons draaide. Het was een film die begon met het einde en die zo terug naar de beginsituatie leidde. Het verhaal? Leonard (Guy Pearce) is een onderzoeker voor een verzekeringsmaatschappij. Zijn geheugen is ernstig beschadigd na een poging in te grijpen bij de moord van zijn vrouw. Leonard is uit op wraak, maar door zijn slechte geheugen kan hij alleen behoorlijk functioneren door het constant maken van aantekeningen, tatoeages en het maken van polaroid foto’s. De regie was in handen van Christopher Nolan, die later nog een aantal andere filmkrakers aan zijn palmares zou toevoegen. In verdere rollen zien we o.a. Carrie-Anne Moss en Joe Pantoliano. De film werd 57 keer genomineerd voor allerlei filmprijzen en het won ook 55 filmprijzen.

Het feit dat het verhaal achterstevoren werd verteld (waardoor stukjes van de sowieso al ingewikkelde puzzel worden ingevuld) was voor een aantal filmliefhebbers al een reden om meteen af te haken. Wie destijds verder keek dan de volgende hersendode blockbuster in de bioscoop kreeg een knappe film voorgeschoteld, al moest je wél goed blijven opletten om helemaal mee te zijn. Wie meerdere kijkbeurten nodig had om ‘m te begrijpen moest zich niet eens dom voelen. De film zou niet half zo goed zijn, mocht ie in chronologische volgorde de revue passeren. Naast de sterke acteerprestaties doe ik ook mijn petje af voor de knappe soundtrack van David Julyan. Een onmisbare trailer, ook al zal die vrij chaotisch overkomen volgens mij.

Posted 23/07/2017 by ambijans in Film

Pukkelpop 2017 … voor wie door de bomen het bos niet meer ziet! (3)   Leave a comment

met alanah rae kan de derde pukkelpopdag niet meer stuk

Ook dit jaar gebruikte de Pukkelpoporganisatie opnieuw het goochelnummertje van de in eerste instantie uitverkochte tickets die zichzelf plots op wonderbaarlijke wijze vermeerderden met een duizendtal eenheden per dag. Dat zou dan helaas ten koste gaan van de combitickets, maar zoals iedereen weet was er daar nog wel een beetje marge om in te krimpen op het maximum aantal bezoekers. Onze zéér verre kennis Jezus zou dit nobele gebaar vast op een klein applausje hebben onthaald. Geen nood … als ons vermoeide lichaam de twee vorige Pukkelpopdagen overleeft, dan brengen onze voetjes ons misschien op de volgende tien stopplaatsen. Al zal het blokkenschema ongetwijfeld weer roet in het eten gooien! Of de special beers tent uiteraard …

Band of Horses : enkele jaren geleden op Rock Werchter al eens vanop een afstandje gadegeslagen, maar toen wilde de rest van ons gezelschap andere muzikale paden bewandelen. Herkansing dan maar?

BADBADBADNOTGOOD : jaren geleden ook al een keer gezien op Pukkelpop en dat is me toen zeer bevallen. Futuristische jazz én hiphop uitgevoerd door een bende Canadezen.

Tank and the Bangas : voor een portie funk en een goeie geut soul lekker en fijn moeten we bij deze band uit New Orleans zijn. Staat net iets té vroeg op de dag geprogrammeerd voor deze jongen, maar twintig jaar geleden had ik rechts vooraan gestaan in de tent. Die plek mogen jullie nu innemen.

The Afghan Whigs : één van de schaarse mogelijkheden om ons toch eens in de buurt van de mainstage te nestelen. Voor wie twijfelt: Greg Dulli en de zijnen zijn meestal een vat vol kwaliteit. Héél vooraan gaan staan is raadzaam, zeker met een hoop kwekkend volk in de buurt van de drankenstands. Ze komen niet voor de muziek maar om te zuipen … en dat is uiteraard toegestaan.

Car Seat Headrest : hun doortocht in de Botanique eerder dit jaar werd door een journalist van De Morgen op gemengde gevoelens onthaald, maar ik denk dat het een fout signaal zou zijn om mogelijk the next big thing te missen.

At The Drive In : in 2001 splitte de band (zich op), maar je kreeg toen ineens twee bands voor de prijs van één (The Mars Volta en Sparta). Sinds vorig jaar is deze post hardcoreband opnieuw actief. Mogelijk de fijnste reünie van het jaar!

Death Grips : het kan twee kanten uit met deze experimentele hiphop. Er bestaat een redelijke kans dat je geen songs meer kan ontwarren in hun heuse geluidsbrij, maar voor hetzelfde geld wordt hun doortocht even efficiënt als een harde, goedgerichte kopbal van Romelu Lukaku.

Floating Points : iets voor de categorie ‘spannende electronische muziek’. Sam Shepherd (de man achter dit project) is trouwens neurowetenschapper van opleiding én hij is tevens de favoriete dj van Jamie XX. Hij zal niet aan onbestaande knopjes draaien of naar mensen in het publiek zwaaien. Deal!

Hannah Faith : als ze in haar dagje is meet ze zichzelf een coupe Fellaini aan, maar laat ons vooral stilstaan bij haar muziek. Amper 23 maar ze mocht al in het voorprogramma aantreden van Kendrick Lamar. Een serieuze blijk van vertrouwen denken wij!

Ho99o9 : vooraleer jullie tong in een knoop ligt vertellen we dat hun bandnaam te lezen valt als Horror. In 2010 stonden ze in Rolling Stone’s lijstje van ’10 nieuwe artiesten die we dringend moesten ontdekken’. Zeven jaar later is er ook eindelijk een full cd. Is de cirkel eindelijk rond?

Pixx : dit synthpopnimfje schijnt in het échte leven Hannah Rodgers te heten. Nauwelijks 21 jaar jong, dus er is vast nog wat groeimarge aanwezig bij deze Britse singer-songwriter.

Posted 22/07/2017 by ambijans in Muziek