Archive for 03/07/2017

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (28)   Leave a comment

échte kutmuziek behoeft geen krans

Vorige week legden wij ons cultureel seizoen vast in CCHA voor wat betreft het najaar van 2017 en het voorjaar van 2018. In de toekomst gaan we hier voor jullie terugblikken op de doortochten van o.a. Abattoir Fermé, Wim Helsen, Marble Sounds, Low Roar, Oko Yono en LABtrio. Voor de rest nog een aantal andere toneelstukken en nog enkele optredens. Er staat in ieder geval niets in ons lijstje dat ook maar enigszins kan worden gelinkt aan de muziek hieronder! Er zijn dus zekerheden in het leven … 😉

271. Who let the dogs out – Baha Men : op de Bahama’s wordt ook muziek gemaakt, al is die niet van het meest beklijvende soort te oordelen naar dit onding uit 2000. Toch konden ze er ooit een Grammy mee winnen, vast een uitloper van het feit dat hun album vijf miljoen keer over de toonbank ging.

272. Het is een nacht – Guus Meeuwis : naar het schijnt is hij een monument in Eindhoven en omgeving, dus als je daar kritiek op geeft is het net zoiets als vloeken in de kerk (een plek die ik overigens ook tracht te vermijden). Ondertussen reeds 22 jaar een classic op allerlei (foute) feestjes en partijen.

273. Tarzan boy – Baltimora : ik beken hier schuld want dit schijfje uit 1985 zit helaas ook in mijn singlescollectie. Op mijn dertiende moest ik dan ook nog volledig muzikaal worden gevormd. Het betreft hier een Italo-discocollectief dat instond voor de arrangementen, de uitvoering werd verzorgd door een Noord-Ier die in 1995 overleed aan de gevolgen van AIDS.

274. Bangarang – Skrillex : ik heb ooit de twijfelachtige eer gehad om dit heerschap te zien optreden op Tomorrowland 2012 en ik heb daar achteraf op deze blog het volgende over gezegd: ‘lunaparkmuziek die volledig aan mij voorbijgaat. Het is mij een volkomen raadsel wat we hier goed aan moeten vinden.’ Een mening die anno 2017 nog steeds hout snijdt.

275. She hates me – Puddle of Mudd : als je door de meiden van Scala wordt gecoverd heb je het écht gemaakt in het leven, al is de cover in dit geval beter dan het origineel. Wij haten dit nummer ondertussen al 15 jaar hartsgrondig.

276. Youth of the nation – P.O.D. : Amerikaanse band waarvan de leden nogal ‘in de Here’ waren en die in de lente van 2001 hiermee wist te scoren. O.a. verwant aan Limp Bizkit en Kid Rock volgens de heuse kenners. De band bestaat nog steeds, maar wereldwijd succes bleef gelukkig uit.

277. If I had words – Scott Fitzgerald & Yvonne Keeley : de jongere zus van Patricia Paay scoorde eind 1977 een wereldhit in dit duet met een Britse zanger, die ongeveer tien jaar later nipt de duimen moest leggen op het Eurovisiesongfestival in Dublin waar Céline Dion toen won met één schamel puntje voorsprong. Het vervolg laat zich raden.

278. Ooh aah just a little bit – Gina G : ik zag het nummer ooit opduiken in een ludieke videogame waarin een man zoveel mogelijk vrouwen moest neuken (ik verzin dit niet!). Geen idee meer welke ‘highest score’ ik toen heb behaald. Wél zeker: deze Australische zangeres haalde hiermee de achtste plaats op het Eurovisiesongfestival in 1996 voor Groot Brittannië. Hierna regeerde de stilte!

279. The living years – Mike & The Mechanics : uit de hand gelopen hobbyprojectje van de bassist van Genesis, dat we gerust het minder getalenteerde neefje mogen noemen. In september staan ze in Het Depot in Leuven, dus wie niet per sé in de studentenstad moet zijn die avond blijft best thuis!

280. Self control – Laura Branigan : Amerikaanse zangeres die hier in 1984 een dikke hit mee scoorde. Ze was ooit achtergrondzangeres bij Leonard Cohen. Haar leven werd gedomineerd door tegenslagen. Ze verdween uit de muziekindustrie toen midden jaren ’90 darmkanker werd vastgesteld bij haar echtgenoot, die twee jaar later overleed. In 2001 brak ze beide benen nadat ze van een ladder viel, in 2004 overlijdt ze in haar slaap aan de gevolgen van een hersenbloeding. Branigan werd amper 47 jaar oud.

Posted 03/07/2017 by ambijans in Muziek