Pukkelpop 2017 (dag 1)   Leave a comment

geen zon op Pukkelpop, daarom maar Romi Rain

Tegenwoordig trapt Pukkelpop steeds af op woensdag, al moeten we die zogezegde line-up niet al te ernstig nemen. Het is meer een soort van inpilsen alvorens het échte werk begint de dagen erna. Wat je daar te zien krijgt hoort dus meer thuis in de categorie ‘kindermatinee’ of bestaan er nog mensen die pakweg Boef of Kraantje Pappie ernstig nemen? Ik ken ze alleszins niet! Na één jaar onderbreking is ondergetekende terug van de partij (in vol combiticketformaat nog wel). Op dit moment bekruipt het festivalvirus me nog niet écht (weinig of geen prospectie gedaan vooraf, dus ik vertrouw maar op mijn intuïtie) maar dat zal wel veranderen eens we de wei hebben betreden. Exacte voorspellingen doen over ons te volgen blokkenschema is altijd een beetje koffiedik kijken, maar wij doen een wilde gok door hier o.a. Ray BLK, Cypress Hill, Intergalactic Lovers, Ryan Adams, Vince Staples, PJ Harvey, Interpol, Ty Segall en Mac DeMarco op te werpen. Ik heb mijn huisarts wél moeten beloven dat ik Tamino (neerslachtige gevoelens opwekkend) en Editors (té voorspelbaar) van mijn lijstje zou afstrepen. Komt helemaal goed (hopen we!).

UPDATE

Hier zijn we eindelijk met de terugblik op onze Pukkelpopdonderdag die we aftrapten bij Ray BLK. Al liep het meteen fout omdat wij aan de Booth stonden in plaats van in de Lift. Wij pikken een nummer of drie mee waarvan o.a. een cover van Roberta Flack’s ‘Killing me softly with his song’. Goeie stem, maar niet meteen mijn ding. Onze eerste tussenspurt richting special beers geeft ons de gelegenheid om de laatste nummers van Enter Shikari te horen. Van daaruit pikken we ook een stuk Girls in Hawaii mee en die deden het vrij aardig eerlijk gezegd. Onze landgenoten die hierna in de Marquee speelden (Intergalactic Lovers) deden het trouwens uitstekend. Net daarvoor waren we collega Hanne tegengekomen tijdens Cypress Hill. Dat was eigenlijk pure fun. Classics als ‘When the shit goes down’, ‘How I could just kill a man’ en ‘I ain’t goin’ out like that’ gingen erin als zoete koek. Niet meteen wereldschokkend, maar absoluut op niveau. Ondertussen is ook Rozemie op de wei en samen met haar zie ik vervolgens Ryan Adams van jetje geven. Die deed dat bijzonder goed, al had men de man beter geprogrammeerd in een ongetwijfeld volle Marquee. Ook van buiten de tent merkten we vervolgens dat ook PJ Harvey de wei wist te begeesteren, al blijf ik meer een fan van haar vroegere werk. Gelukkig zaten ook ’50 ft queenie’ en ‘Down by the water’ of het meesterlijke ‘To bring you my love’ in haar setlist. Ik verlaat mijn vrouwelijk gezelschap (na enkele frisse pinten en wat sociale gesprekken) en zorg ervoor dat onze muzikale wegen zich nu scheiden. Ik zie vrijwel het hele concert van Interpol (plays ‘Turn on the bright lights’) en ik vind die doortocht beter dan die van de vorige keer.

Misschien wel hét concert van mijn donderdagparcours volgt hierna: Ty Segall zorgt voor een schitterende doortocht in de Club. Oké, zijn songs waren bij momenten nogal lang uitgesponnen, maar de muzikanten soleerden dat het een lieve lust was. Ik vond het écht ijzersterk. Nog een laatste keer richting special beers (omdat we op vrijdag geen main stage zullen zien!) en daar de laatste rechte lijn van Editors meegemaakt (terwijl ik aan het socializen ben uiteraard). We doen hierna nog een snuifje Moderat (hun allerlaatste optreden naar het schijnt) en we gokken eens niet op The XX (wegens enkele keren gezien!), maar gaan dus voor Mac DeMarco. Dat leek in eerste instantie een voltreffer te zullen worden, maar dat bleef helaas niet duren. DeMarco zette het op een stevige zuippartij (whiskey!) en ging daarna tot vervelens toe ouwehoeren met zijn collega-muzikanten zodat de vaart helemaal verdween. Hij gooide zijn gitaar nog in het publiek en toen was het helemaal om zeep. Ondanks ludieke intermezzo’s met daarin o.a. Vanessa Carlton’s ‘A thousand miles’ en het irritante ‘Gypsy woman’ van Crystal Waters. De staande ovatie van het jonge publiek na afloop was dus ietwat overdreven. Het werd zelfs nog erger toen er ook geen bus richting Zonhoven te bespeuren viel rond half 3. Dat betekende vijf kilometer huiswaarts wandelen. Dat leverde me één blaar op én pijnlijke voeten. Het was duidelijk: voor dag twee had ik absoluut een plan B nodig.

Posted 17/08/2017 by ambijans in Concert, Muziek

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: