Archive for september 2017

Barcelona calling!   Leave a comment

barcelona, here we come!

De komende vijf dagen gaat het hier op mijn blog compleet windstil zijn. Wij worstelen niet met een writer’s block, maar wij zijn vanaf morgen gewoon met vakantie/op citytrip/naar een huwelijksfeest/én op stap in één van dé Spaanse trekpleisters. Ik ben eens ooit per ongeluk in het centrum van Barcelona terechtgekomen (op doorreis naar het zuiden) maar dat was toen omwille van één groot communicatiemisverstand dat we hier niet zullen oprakelen. Ik herinner mij het drukke stadsverkeer en het feit dat we slechts stapvoets konden passeren. Het was dus m.a.w. geen écht stadsbezoek die naam waardig. De komende dagen hebben wij ginds andere katjes te geselen. Onze nachtrust van woensdag op donderdag zal quasi nihil zijn want we worden ’s nachts opgepikt om met een TUI-vlucht van 6u20 naar daar te vliegen. We verblijven vier nachten in het **** hotel H10 Marina vlak aan het strand. Wat we daar allemaal gaan doen staat nog grotendeels in de sterren geschreven, al kunnen we toch al één klein tipje van de sluier lichten. Vrijdagavond hebben we met de trouwers en hun familie afgesproken in een Barcelonese strandbar. Zaterdag hebben we het huwelijksfeest van mijn nichtje en haar aanstaande echtgenoot. En zondag hoop ik eigenlijk ’s namiddags in Camp Nou te zitten want Barcelona speelt thuis tegen Las Palmas. Er is ook een keerzijde die mogelijk roet in het eten zou kunnen gooien en dat is het feit dat er zondag ook een referendum wordt gehouden voor de Catalaanse onafhankelijkheid. Dat zou mogelijk woelige taferelen kunnen opleveren op drukke plaatsen (ongeacht de uitslag van dat referendum), want mensen herinneren zich vast die opstanden nog in bepaalde andere landen. Niet dat wij ons aan een heuse paleisrevolutie verwachten, maar toch … Maandagavond of dinsdagmorgen ben ik terug boven water en zal ik hier alles in geuren en kleuren becommentariëren. Al zou het ook best kunnen dat we het motto ‘What happens in Barcelona, stays in Barcelona!’ zullen huldigen. Afwachten!

Advertenties

Posted 27/09/2017 by ambijans in Reizen

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (8)   Leave a comment

wij kochten nooit seksblaadjes, wij vonden ze op wandelafstand

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

We keren terug naar de plek waar we vorige week ook al fratsen uithaalden. Van eind jaren ’70 tot het begin van deze eeuw konden wij met de fiets, go-cart of gewoon te voet van bij ons thuis verder wandelen richting Houthalen, waarna we op een soort van parkeerplaats voor pendelaars terechtkwamen. Er konden boven tussen de vijf à tien wagens parkeren. Ondertussen is het een doodlopend stuk terrein geworden waarvan een deel van het beton werd weggehaald en werd vervangen door wat gras en enkele boompjes die nu gewoon meelopen met het traject van de grote baan Hasselt-Eindhoven. Wij vertoefden eigenlijk vrij vaak boven op die parking. In eerste instantie was dat nog omdat we door de dag ruim plaats hadden om al spelend met de fiets of go-cart in een rotvaart van boven naar beneden te bollen, waarna we meteen bij ons thuis links konden binnenrijden. Later werd zo’n trip naar daar net iets interessanter. Op zekere dag vonden we er wat dirty magazines in de struiken. Zelfs niet bewust naar op zoek gegaan, want de boekjes lagen er omzeggens voor het oprapen. We keken écht onze ogen uit bij alles wat we te zien kregen. Onze vondst bestond de ene week uit een aantal blootblaadjes met naakte vrouwen in, genre Playmate zullen we zeggen. De week erna kon je er even goed tijdsschriften aantreffen met daarin naakte koppels die er behoorlijk pikante seksuele handelingen uitvoerden. Het soort blaadjes dat je ook gewoon kon terugvinden in de betere krantenwinkel. Van Sus & Wis werden we in een mum van tijd meteen naar de pornowereld gekatapulteerd. We waren 10 à 12 jaar oud en in een naïeve bui zegden we tegen mekaar dat we de vieze blaadjes zouden ‘bewaren’ in de door ons gevonden schuilplaats. Na de eerste de beste regenbui bleef er van ons bewaarde blootblad uiteraard helemaal niets meer over! We hebben ook meer dan eens (als we naar boven fietsten) horizontaal op elkaar liggende koppels in auto’s aangetroffen. We waren misschien jong, maar als we even later twee wagens naar beneden zagen rijden (elk een andere kant op), waarvan er in eentje even daarvoor nog twee mensen lagen te krukken wisten zelfs wij hoe laat het was. Als vreemdgaan een Olympische discipline was, dan werden er op die parking zonder enige twijfel medailles gewonnen. We zijn er trouwens later pas achter gekomen wat die kleine latex zakjes waren die je in veelvoud kon terugvinden in diezelfde bosjes. Er gebeurde in die buurt dus een hele hoop. Spannend, maar toch meestal onder de noemer ‘kinderen niet toegelaten’. Het zal puur toeval zijn dat tegenwoordig de ban thai massage net op die plek is gelegen zeker?

Posted 26/09/2017 by ambijans in Algemeen

De top 100 tv-series (17) The Office UK (2001-2003)   Leave a comment

the office uk

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘The Office’ is een succesvolle comedy van de BBC die twee seizoenen liep. Ze werd geschreven door Ricky Gervais en Stephen Merchant en gaat over de perikelen op het kantoor van papierbedrijf Wernham Hogg in Slough. ‘The Office’ is niet gegoten in de traditionele vorm van sketches of een doorlopend verhaal. Het wordt gepresenteerd als een documentaire over een willekeurig Engels kantoor waarin opnames van zogenaamd dagelijkse werksituaties worden afgewisseld door korte interviews met de ‘werknemers’. Soms is er, om het effect van een documentaire te versterken, sprake van een verklarende voice-over. Wie voor het eerst naar het programma kijkt en er niet van op de hoogte is dat het hier om een comedy (of mockumentary) gaat kan nog even denken dat om een serieus programma gaat, tot de absurde gebeurtenissen op de werkvloer en de bizarre uitspraken van de geïnterviewden elke twijfel bij de kijker wegnemen. Naast Ricky Gervais himself worden de belangrijkste rollen gespeeld door o.a. Martin Freeman, Lucy Davis en Mackenzie Crook. Later kwam er een US-versie van de reeks en ook ‘Het Eiland’ is losjes gebaseerd op deze Britse tv-reeks. Een kleine sfeerimpressie om alvast een idee te krijgen.

Absoluut te mijden op tv: ‘Zomerrust’ (1993-1994)

Posted 25/09/2017 by ambijans in TV

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (40)   Leave a comment

als zelfs de Duitsers het al zeggen ...

Onze zaterdag kunnen we als volgt omschrijven: we maaiden het gras, we keken een beetje voetbal, er kwam familie op bezoek en ’s avonds speelden wij aan tafel bij Moordgat/WvA een quiz in Beverlo. Eentje om snel te vergeten trouwens. Toen we naar huis gingen wisten we niet eens of we nu vierde of vijfde waren geworden en of de winnaars wel juist waren, want ook daar was discussie over precies. Om snel te vergeten zoals ik al zei! De dag ervoor gebruikten we een bon die bij Humo zat waarmee je één gratis serie kon afhalen bij Lumière (waarvoor je drie maanden de tijd krijgt om ‘m te bekijken). Wij gingen voor het tweede seizoen van ‘Top of the Lake: China Girl’. Alweer de zoveelste reeks waarin actrice Elisabeth Moss furore maakt, al is het in dit geval puur toeval. Na de riedeltjes hieronder ambeteren we jullie nog exact tien weken. Daarna is het onverbiddelijk gedaan met de pret, ook al waren er nog een heleboel kanshebbers.

391. Don’t know much – Aaron Neville & Linda Ronstadt : geen kwaad woord over beide soloartiesten, maar ik denk dat mijn afkeer vooral komt door dat benepen stemmetje van de mannelijke uitvoerder. In 1989 won het tweetal hiermee een Grammy voor ‘beste popduo’, dus muziekminnend Amerika was er blijkbaar wél weg van!

392. Kingston, Kingston – Lou & The Hollywood Bananas : Lou Deprijck mag misschien puissant rijk geworden zijn van zijn creaties, desalniettemin hoort hij vast en zeker thuis in de rubriek ‘absolute kutmuziek’. Zowel de hits die hij met de Bananas als met Two Man Sound scoorde zijn niet om aan te horen. Eind 1978 bracht hij dit uit, in 1979 scoorde hij hier een hit mee.

393. Una paloma blanca – George Baker Selection : hun debuutsingle uit 1969 (‘Little Green Bag’) was een klapper die zelfs terecht de soundtrack van ‘Pulp Fiction’ haalde, maar hun eerste grote wereldhit uit 1975 was andere kak. De band ging verder op het elan tot hun leadzanger in 1978 een solocarrière prefereerde. Later kwam er terug een doorstart van GBS maar in 1989 was het alweer voorbij.

394. Stuck on earth – ALF : de Nederlandse dj Ben Liebrand mocht in de jaren ’80 minimixen maken van hitparadedeuntjes die dan bij Curry & Van Inkel op de radio werden gedraaid. Eén van zijn allerbekendste bijdrages moet ongetwijfeld deze geluidscollage zijn die hij in 1988 maakte. Liebrand destilleerde die uit een aantal afleveringen van de reeks ‘Alf’ (die van 1986 tot 1990 liep).

395. When Susannah cries – Espen Lind : Noor die op zijn 22ste in 1993 naar Los Angeles verkast op zoek naar eeuwige roem. Die komt er in 1997 wanneer deze single van zijn tweede album een megahit wordt. Meer hits zitten er voor hem gelukkig niet meer in. Hij zal later wél nog nummers schrijven voor o.a. Beyoncé en Atomic Kitten.

396. This is how we do it – Montell Jordan : Amerikaanse R&B zanger die actief is tussen 1991 en 2010. Volgens zijn biografie scoorde hij twee grote hits en wij gingen voor de allereerste uit 1995. Ook hij gaat na het uitblijven van eigen succes nummers schrijven voor o.a. Christina Milian en Sisqó.

397. Tell it like it is – Don Johnson : Don Johnson zal voor eeuwig én één dag worden geassocieerd met zijn jaren ’80 alter ego Sonny Crocket uit ‘Miami Vice’. Op het toppunt van zijn roem bracht hij ook twee albums uit, waarvan deze bijdrage uit 1989 zowaar de tweede plaats haalde in onze eigenste BRT Top 30.

398. Big city life – Mattafix : nope deze mix van blues, soul, reggae, R&B en hiphop uit 2005 was niet aan mij besteed ook al stonden ze ermee op nummer 1 in Duitsland, Italië, Polen, Oostenrijk, Nieuw-Zeeland en Zwitserland. In 2010 viel dit Britse duo uit mekaar, één van de heren ging solo verder.

399. Rhythm of the night – Corona : er is een gelijknamig Mexicaans bier (tegenwoordig in Belgische handen), maar wij hebben het hier helaas over een Italiaanse danceact die tussen 1993 en 2007 actief was. Hun debuutsingle uit december 1993 stond liefst dertien weken nummer één in de Italiaanse hitlijsten.

400. Wonderwall – Mike Flowers Pops : er zijn covers die zich makkelijk kunnen meten met de originele uitvoering, maar er bestaan er ook waar je horendol van wordt, zelfs al lijkt de uitvoering ervan origineel gevonden. In 1995 coverde deze Brit een nummer van Oasis in een easy listening versie. Alleszins geen spek voor mijn bek!

Posted 24/09/2017 by ambijans in Muziek

Beste. Film. Ooit. (10) Nobody knows   Leave a comment

nobody knows

Omdat ik altijd een beetje heb gevonden dat Aziatische films worden ondergewaardeerd, wil ik daar vandaag graag verandering in brengen met een écht pareltje uit 2004. De Japanse titel luidt ‘Dare mo shiranai’, maar omdat het ons Europeanen weinig zegt verkiezen we gewoon de Engelse titel. Het verhaal? Deze door Hirokazu Koreeda geregisseerde prent is geïnspireerd op een waar gebeurd ‘fait divers’. Deze film vertelt over de overlevingsdrang van vier kinderen – Akira, de oudste, is nauwelijks twaalf – die door hun moeder aan hun lot worden overgelaten in een appartementje in Tokio. De kinderen, die absoluut bij elkaar willen blijven en daarom zeker niemand willen alarmeren, moeten hun eigen kleine leefwereld organiseren. De buitenwereld merkt niets van het langzame verval van het ouderloze gezin. Deze film duikt op in een heel aantal toplijstjes, vooral in die lijstjes waar arthouse cinema flink wordt gewaardeerd. Waar mensen nog films kijken omwille van het verhaal en de acteerprestaties. Wie smult van de grote blockbusters met hun prequels en/of sequels, die laat dit best links liggen.

IMDB geeft hem een mooie 8,1/10 en dat is mijns inziens geheel terecht. De film duurt 141 minuten, is bij momenten heerlijk traag en zit vol poëtische schoonheid. Het niet zo bijster gelukkige leven van de kinderen wordt briljant in beeld gebracht. Geen school, geen toekomstperspectief, nauwelijks contact met hun leeftijdsgenoten zodat ze zich plots als volwassenen moeten gaan gedragen. En dan nog die knagende onzekerheid over hun uiteindelijke lot … het maakt deze film zowel een mooie lofzang voor het kind als ook een aanklacht tegen het onverantwoordelijke gedrag van de moeder. Tel daar nog de aardige soundtrack en een sterk acterende jonge cast bij en je krijgt een heuse topper. Wij geven alvast de trailer mee van deze fantastische film.

Posted 23/09/2017 by ambijans in Film

Babe van de week (35) Margarita Levieva   Leave a comment

margarita levieva

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Margarita Levieva (37) is een Russisch-Amerikaanse actrice die op 11-jarige leeftijd vanuit haar thuisland verhuisde naar de Verenigde Staten. Margarita begon al op driejarige leeftijd met turnen en dat zou ze ook op vrij hoog niveau blijven doen toen ze in de States aankwam. Het scheelde maar een haar of ze had ooit mogen deelnemen aan de Olympische Spelen. Ze studeerde economie aan de universiteit en later begon ze te werken als gymlerares. Toch bleef een acteercarrière steeds lonken. Ondertussen zouden mensen haar o.a. kunnen kennen van ‘Vanished’ (2006), ‘Noise’ (2007), ‘The Lincoln Lawyer’ (2011), ‘The Diary of a Teenage Girl’ (2015), ‘The Loft’ (2015), ‘The Blacklist’, ‘Allegiance’ en ‘The Deuce’ (2017). Ik zag ondertussen de twee eerste afleveringen van deze laatste reeks, dus daar ken ik haar van. Ze is 168 centimeter groot, ze weegt 52 kilogram en ze is nogal sportief aangelegd. Margarita heeft sinds 2014 een relatie met acteur Sebastian Stan. Op castings kan ze vlot solliciteren voor jongere rollen omdat ze er meer als een studente uitziet dan een 37-jarige.

Posted 22/09/2017 by ambijans in Babes

“De diefstal van Albert’ (Gerard Donovan)   Leave a comment

Donovan Winter 6

Omdat de vakantie nu toch écht officieel voorbij is, kunnen we weer opnieuw wat literaire tips op jullie loslaten te beginnen met dit boek. De inhoud? 1938. Tijdens een mooie zomer aan de zuidkust van Engeland steelt een vrouw een kinderwagen, mét baby. Ze noemt het kind Albert. Ze is goed voorbereid, ze heeft een boek over babyverzorging en de nodige luiers en potjes eten. Van een afstandje ziet ze de ouders van Albert eraan onderdoor gaan. Ze zweeft tussen adoratie voor het kind en irritatie, want nu kan ze niet meer naar de bioscoop, haar lievelingshobby. En dan wordt Albert ziek. Auteur Gerard Donovan laat zijn hoofdpersoon wankelen op de grens van herkenbare emotie en waanzin, uiterst kwetsbaar en dreigend tegelijkertijd. Een beklemmende psychologische roman over wat eenzaamheid met iemand kan doen. Gerard Donovan (Ierland, 1959) heeft nominaties op zijn naam staan voor o.a. de Man Booker Prize en de IMPAC International Award. Met zijn debuut ‘De telescoop van Schopenhauer’ won hij bijvoorbeeld de Kerry Group Irish Fiction Award. Dit boek is uiteraard te koop in de betere boekhandel, maar je vindt (als je goed zoekt!) het boek zeker ook terug in de betere bibliotheek in jouw buurt.

Posted 21/09/2017 by ambijans in Literatuur