Archive for 15/09/2017

Oorwurm van de week (70)   Leave a comment

hundred waters

Woensdagavond stonden wij veilig en wel terug op Belgische bodem. ’s Middags waren wij nog eens gaan Chinezen in de buurt en daarna waren we klaar voor een ritje naar Alicante airport. Omdat we niet met nuchtere maag naar bed wilden gaan, deden we onderweg nog een tussenstop om een hapje te gaan eten bij brasserie Fratelli in Houthalen-Helchteren. Donderdag maakten we terug kennis met het grijze en grauwe Zonhoven. Af en toe kwam er een sprankeltje zon tevoorschijn, maar die was niet van die aard dat ze Spanje naar de kroon kon steken. We hadden een persoonlijke afspraak opstaan in de namiddag (in de toekomst meer info daarover!) en ’s avonds werd er voor de 53ste huwelijksverjaardag getrakteerd bij Sans Gêne door mama en papa. Vanaf nu wordt het terug een beetje de tering naar de nering zetten … tenzij het over oorwurmen gaat! 😉

Fingers – Hundred Waters: wij voorspelden hen ooit een grootse toekomst ergens aan één of andere cafétoog waar uiteraard niemand ooit van hen had gehoord ergens in 2012. Veel kans dat geen kat dat onthouden heeft want de band rond Nicole Miglis is anno 2017 nog steeds een nobele onbekende bij het grote publiek. Dat neemt niet weg dat ze onlangs met ‘Communicating’ een derde full cd op ons loslieten.

Undercover lovers – Douglas Firs: als wij een lans kunnen breken voor muzikaal talent uit eigen land, dan laten wij die kans zelden onbenut. Douglas Firs is een Gentse groep rond singer-songwriter Gertjan Van Hellemont met verder o.a. ook Simon Casier (Balthazar en Zimmerman) in hun rangen. Hun nieuwe cd ‘Hinges of luck’ verschijnt pas midden volgende maand.

Song of I – Steven Wilson: hij was ooit één van dé bezielers van Porcupine Tree, maar in 2010 duwde hij daar de pauzeknop eventjes in om zich o.a. te richten op zijn solowerk. Met ‘To the bone’ levert hij wellicht één van dé topplaten van 2017 af (check it out zou ik zeggen!). Hier krijgt hij vocale steun van Sophie Hunger, een Zwitserse singer-songwriter.

Blue train lines – Mount Kimbie: op Pukkelpop 2017 konden wij al horen én zien dat het wel snor zou zitten met hun nieuwe, recent verschenen cd ‘Love what survives’. Op deze track krijgt het duo vocale steun van King Krule.

That joke isn’t funny anymore – The Smiths: we sluiten af met een classic uit 1985, die wordt vernoemd in een boek van Matt Haig (‘Een ongewone familie’) dat ik op dit moment aan het lezen ben. Het boek gaat over vampiers en de auteur vernoemt hierin het Smithsalbum ‘Meat is murder’ dus dat leek me wel een fijne afsluiter voor deze week. Wij zijn volgende week weer trouw op post!

Advertenties

Posted 15/09/2017 by ambijans in Muziek