Archive for 19/09/2017

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (7)   Leave a comment

een te licht vergrijp voor een GASboete

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Iedereen heeft in zijn jonge jaren vast en zeker wel eens kattekwaad uitgehaald. Meestal was die zo onschuldig dat de gevolgen binnen de perken bleven, bij ons was dat niet anders. Onze straat was eigenlijk een halve speelstraat omdat ze bovenaan doodliep in een soort van parking waar mensen hun wagen zetten om samen te carpoolen (lang vóór de carpoolparking in Houthalen-Helchteren er lag). Er gebeurden ook andere dingen (maar daarover volgende week uiteraard meer). In het allerlaatste huis op weg naar die parking (die ondertussen al jaren niet meer bestaat) woonde een man op leeftijd (voor ons was die man stokoud!) samen met zijn ongetrouwde dochter die zich bij hem over de huishoudelijke taken ontfermde. In wisselende samenstellingen (al naargelang de kameraden die thuis kwamen spelen) gingen we daar wel eens de oudste prank aller tijden uitvoeren, het overbekende ‘belletje trek’. Je moest er eigenlijk weinig voor kunnen: op de bel drukken en zo snel mogelijk weglopen of ergens een veilige schuilplek zoeken om van daaruit het slachtoffer in de gaten te kunnen houden. De voorlaatste keer dat we dit deden waren we de eerste twee pogingen vlot weggeraakt. Iedere andere snotneus zou het spelletje daarna beu zijn geworden, doch dat was buiten ons gerekend. Onze oude buurman kwam de derde keer niet meer naar zijn deur gelopen, maar zijn dochter kieperde vanuit het raam boven wél een volle emmer water naar beneden. Niemand van ons werd nat, doch het liep maar net goed af. Ons laatste potje ‘belletje trek’ verliep anders. Een eerste geslaagde poging leverde nog een vloekende buurman op, bij de tweede poging vlak erna gleed B. (één van mijn vrienden) uit toen hij wilde wegsprinten nadat iemand van ons op de bel had gedrukt. Wij maakten ons gillend uit de voeten, maar toen we naar achter keken zagen we vanuit onze ooghoeken dat B. in een soort van wurggreep werd gehouden en een paar tikken kreeg. Onze harten bonsden in onze keel terwijl we via de bosjes in een soort van lus terug naar huis liepen. We waanden ons pas veilig toen we in onze voortuin vlak achter de haag lagen. Mijn ouders waren op dat moment net in hun voortuin aan het tuinieren dus zij verbaasden zich erover dat wij daar ineens met zijn allen lagen te schuilen. Nauwelijks twee minuten later hoorden we de bulderende stem van buurman B. die bij mijn ouders zijn beklag kwam doen over dat vervelende ‘belletje trek’. ‘Het spel had nu lang genoeg geduurd om hem voortdurend te treiteren’, sprak hij in het plaatselijke dialect. Mijn ouders zeiden dat ze de boodschap aan ons zouden overbrengen. Naast buurman B. stond ook een bedremmelde en rood aangelopen kameraad B. Het huilen stond hem nader dan het lachen, om het eens met een gezegde uit die tijd te zeggen. Buurman B. stapte nog wat bozig terug naar huis, wij verlieten stilletjes onze schuilplaats en mijn ouders wezen ons hierna op een faire manier terecht. Zonder bolwassing! Zij snapten heus wel dat het gewoon kwajongensstreken waren zonder veel erg. We moesten dus die avond niet zonder eten naar bed! 😉

Advertenties

Posted 19/09/2017 by ambijans in Algemeen