Archive for oktober 2017

‘Een schitterende middag’ (Gin Phillips)   Leave a comment

gin phillips

Nipt vóór de vrije dagen krijg je van mij nog een literaire tip cadeau. Een thriller dit keer! Tijdens een schietpartij in een dierentuin zoeken Joan en haar vierjarige zoontje dekking in een leegstaand hok. In de angstaanjagende uren die volgen, zet Joan alles op alles om haar kind te redden. ‘Een schitterende middag’ is een claustrofobische pageturner over de dunne lijn tussen goed en kwaad en de onverbrekelijke band tussen moeder en kind. Auteur Gin Phillips studeerde journalistiek en werkte jarenlang voor verschillende tijdschriften. De vertaalrechten van ‘Een schitterende middag’ werden aan bijna dertig landen verkocht. De filmrechten zijn verkocht aan Warner Bros. Tenzij dat Harvey Weinstein daar persoonlijk een stokje voor zou hebben gestoken uiteraard. Het boek is terug te vinden in elke zichzelf respecterende boekhandel en natuurlijk ook uitleenbaar in de betere bibliotheek bij jullie in de buurt.

Advertenties

Posted 31/10/2017 by ambijans in Literatuur

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (45)   Leave a comment

er zijn grenzen, zelfs na 45 weken

Nog enkele weken bied ik jullie hier een vaste afspraak met deze gruwelijke plaatjesrubriek en daarna kan iedereen weer veilig aan zijn eigen stereo-installatie prullen. Omdat daar meestal het geluid uitkomt dat je zelf prefereert. Het was me sowieso al een (z)waar genoegen de afgelopen 45 weken en we doen er met véél plezier nog een vijftal weken bij. Daarna is het resoluut gedaan, want een update naar 1000 stuks kan deze jongen écht niet aan. Wie zijn/haar ‘foute party’ graag een beetje opvrolijkt die kan hieronder alvast extra inspiratie opdoen! 😉

441. Simarik – Tarkan : ik heb niets tegen alle vriendelijke Turkse medemensen maar vermits we hier nog geen Turks lied hadden genomineerd wordt het dringend tijd om dit misbaksel uit 1999 in mijn lijst op te nemen. Men noemt hem al eens de ‘Turkse Elvis’, maar het zal dan toch den Elvis van Dunaldi zijn in dat geval. En eentje die wij bovendien niet verstaan!

442. Nobody’s wife – Anouk : Herman Brusselmans had het al eens smalend over het feit dat ze zoveel kinderen had, maar ik speel liever de bal door te zeggen dat ik geen fan ben van haar muziek. Deze Nederlandse blondine teistert ons al sinds 1997 met dit nummer. Om over de rest van haar oeuvre nog maar te zwijgen …

443. Follow the leader – The Soca Boys : onze eerste drie riedeltjes dateren allemaal van ongeveer dezelfde periode want ook dit stamt uit 1998. Het werd uitgebracht door een Surinaamse danceact die er eerst mee in Nederland zou scoren en daarna helaas ook in de rest van de wereld.

444. Two princes – Spin Doctors : als we deze Amerikanen één van die vele one hit wonders uit de muziekgeschiedenis noemen dan zal dat wellicht zéér dicht bij de waarheid zitten of kennen jullie nog andere hits van hun hand? Nee dus! In 1991 o.a. vijf keer platina in de States. Al is dat volgens ons niet meteen synoniem voor ‘kwaliteit’.

445. When the rain begins to fall – Pia Zadora & Jermaine Jackson : toch nog eens een bekentenis van mezelf, want dit onding uit 1984 (ik was twaalf en ik fietste er ooit mee naar huis!) tikte ik in platenzaak Hello op de kop. Jermaine was de broer van de véél bekendere Michael Jackson, Pia Zadora was eigenlijk een slechte actrice die ooit naakt had geposeerd in een superbekend blootblad. Maar toch maar mooi een nummer één hit gescoord!

446. ’t Is moeilijk bescheiden te blijven – Peter Blanker : de zanger van dit nummer (een cover van een Amerikaans lied) was vóór zijn zangcarrière o.a. actief als zeeman, druivenplukker en journalist. In 1981 werd je hier tot vervelens toe mee geconfronteerd. ‘Iedereen kan dit nummer meebrullen’ is een uitspraak die zeker klopt, maar ik adviseer meestal om dat niet te doen!

447. Rocky – Don Mercedes : nog een Nederlander die in 1976 scoorde met een Amerikaanse cover. De zangeres die je af en toe hoort op de achtergrond is trouwens Bonnie St. Claire. Zij worstelt al jaren met een zware alcoholverslaving, maar of deze song daarvoor verantwoordelijk is durf ik hier niet te bevestigen.

448. Whoomp! (there it is) – Tag Team : Amerikaans rapduo dat bijzonder kort bestond tussen 1993 en 1995, maar dat daarna waarschijnlijk snel verdween omwille van hun gebrek aan talent. Hun eerste én tevens enige hit scoorden ze in hun debuutjaar. Daarna volkomen terecht in de anonimiteit verzeild geraakt.

449. Mr. Loverman – Shabba Ranks : Jamaïcaan die actief was in het dancehallgenre, een muziekstijl die ik graag aan mij voorbij liet gaan. Een aantal mensen was er in 1992 dol op. De clip die erbij zat was ‘too hot for YouTube’, dus liefhebbers moeten ‘m zelf maar eens googelen. Doe het dan aub zonder geluid!

450. I’ll be missing you – Puff Daddy & Faith Evans : eerbetoon uit 1997 aan de in datzelfde jaar overleden rapper The Notorious B.I.G.. Meer dan acht miljoen mensen waren zo gek om dit nummer te kopen, terwijl de credits toch vooral zouden moeten gaan naar The Police wiens ‘Every breath you take’ sample hier gewoon stijlloos werd gejat.

Posted 30/10/2017 by ambijans in Muziek

Oorwurm van de week (74)   Leave a comment

protomartyr

Stilaan naderen we de novembermaand en ook wij zijn langzaam maar zeker al wat notities aan het maken voor onze eindejaarslijstjes die we vanaf midden december beginnen te promoten. Mijn vaste lezersschare weet ongetwijfeld al dat ik jaarlijks wat persoonlijke ranglijstjes maak in rubrieken zoals o.a. ‘beste concert’, ‘beste cd’s’, ‘beste films’, ‘de vrouwen van het jaar’, ‘de beste dancetracks’ en (sinds vorig jaar) ook minirubriekjes als ‘beste tv-series’ en ‘beste boeken’. Ons weekend was relatief rustig, want vrijdag bleven wij een avondje thuis. Zaterdag gingen mijn moeder en ik richting kerkhof om aldaar wat graven zuiver te maken en wat bloemstukken te zetten. Zaterdagavond liet ik mij onderdompelen in Scandinavische sferen met optredens van Siv Jakobsen en Low Roar. Vandaag zal ook best chill zijn, zodat we aan een relatief korte werkweek kunnen beginnen. Maandag werken we bijvoorbeeld, dinsdag nemen we wat extra vakantie (tijd om nog eens met de oudjes te gaan eten), woensdag en donderdag heb ik vrij, zodat enkel vrijdag nog overblijft. Volgend weekend ga ik wel twee  keer quizzen, dus daar gaan we weer lichtjes in overdrive. 😉 Wat het allemaal is geworden lees je ongetwijfeld binnenkort. Tijd voor wat oorgewurm!

A private understanding – Protomartyr: deze Amerikaanse postpunkband is wellicht een beetje dé vreemde eend in de bijt deze week. Nochtans zullen nogal wat muziekcritici hun recentste worp ‘Relatives in descent’ geheid zeker in hun eindejaarslijstjes vernoemen. Wie een beetje de vinger aan de pols houdt moest al aan het luisteren zijn!

You can’t get what you want (‘till you know what you want) – Joe Jackson: één van de beste manieren om regelmatig classics te ontdekken is Radio 1 nachtradio. Niets zo ontspannend wanneer je ’s nachts vanuit de Kempen naar huis moet cruisen, wanneer dit prachtnummer uit 1984 voorbijkomt. Dit gezegd zijnde: eigenlijk zou iedereen de backcatalogue van Joe Jackson eens moeten beluisteren. Als je bijvoorbeeld ‘Collected’ uit 2010 nog op de kop kan tikken, dan heb je iets fijns in huis.

Undersea – The Church: het is alweer van juni 2015 dat wij deze Australiërs live aan het werk zagen in MOD. We waren toen zéér tevreden over hun gig. Veel bands die bekend waren in de eighties verliezen van hun pluimen naarmate ze langer bestaan maar dat kunnen we van hen zeker niet zeggen. Ook ‘Man Woman Life Death Infinity’ schijnt weer een puike cd te zijn.

Fulina – Stuff.: als er één band is die wij graag een stevige duw in de rug zouden geven om hen een nóg grotere fanbase te bezorgen dan wel deze straffe gasten uit eigen land. Oké, ze spreken misschien een nichesegment aan in de muziekbizz maar dat mag geen argument zijn om hen te negeren. Tijdens concerten ontgoochelen ze zelden, dus als je ooit de kans krijgt … check it out!

End of the world with you – Calexico: volgens mij waren ze vorige week Vox tip op Radio 1, dus dat zit wel snor. Het was voor ons alleszins genoeg reden om ‘m ook in onze rubriek wat extra aandacht te geven. Op hun nieuwe cd ‘The thread that keeps us’ is het wél nog wachten tot januari 2018.

Posted 29/10/2017 by ambijans in Muziek

Siv Jakobsen + Low Roar @ CCHA   Leave a comment

low roar

Deze week hebben we nog eens een quizloos weekend op het programma staan, vandaar dat we dat volgend weekend gewoon compenseren met twee quizzen. Geen nood, het alternatief is een concertje in het kader van Nordic Night, een jaarlijks wederkerend muziekthema bij CCHA. Want CCHA en Noorwegen, dat gaat al jaren goed samen. Na o.m. Susanna, Silje Nes, Hanne Hukkelberg, Susanne Sundfør en Rebekka Karijord is het nu o.a. de beurt aan Siv Jakobsen om af te zakken naar Hasselt voor de pop/rockavond van Nordic night(s). Dat doet ze niet zomaar: na tours met o.a. Bear’s Den (bweurk!) en Damian Jurado is ze met haar debuut ‘The Nordic mellow’ klaar om op haar eentje de wereld te veroveren. Verwacht je aan prachtige songs met een lichte trilling in de stem, een ijzig Scandinavische ernst en een ingetogen, maar daarom niet minder mooie instrumentatie. Denk Laura Marling, Ane Brun en Damien Rice. De single ‘Like I used to’ geeft inkijk in een ingetogen wereld waar haar fragiele stem perfect tot haar recht komt.

Low Roar is dan weer het alter ego van de Amerikaanse singer-songwriter Ryan Karazija die in 2010 verhuisde van het zonnige San Francisco naar het koude Reykjavik om daar zijn debuut ‘Low Roar’ op te nemen. Waar anders kon hij die mysterieuze en intieme nummers schrijven dan in het land van Ólafur Arnalds, Björk en Jóhann Jóhannsson? Op dat debuut staan uitgesponnen songs met instrumentale intermezzo’s van laagjes gitaar, viool, percussie en harmonium. Luister naar Low Roar en opeens loop je daar zélf, in het weidse landschap van IJsland met de snijdende wind in je gezicht. Opvolger ‘O’ uit 2014 deed er nog een schepje bovenop en klinkt als één meeslepende dromerige trip langs gletsjermeren, fjorden en zwarte stranden met verwijzingen naar Sigur Rós, Radiohead en Grizzly Bear. Ondertussen verscheen album nummer drie, ‘Once in a long long while …’, met opnieuw die bijzondere mix van prachtige ambient soundscapes en hartverscheurende melodieën. Low Roar was naar verluidt één van de hoogtepunten van Eurosonic 2015 en imponeerde sinds ook in Gent en Brussel. Nu eindelijk in Hasselt tijdens Nordic night(s), maak je alvast klaar voor een overweldigende ervaring! Hopelijk maakt het promopraatje vol superlatieven de verwachtingen méér dan waar!

UPDATE

Hier zijn we terug met onze bevindingen van gisteravond. Siv Jakobsen kwam gewapend met haar gitaar het podium op, een gitaar die vrijwel na elk nummer werd gewisseld voor een ander exemplaar. Ze was behoorlijk talkative dus regelmatig ging ze een conversatie aan met het publiek waarvan ze enkel de eerste rij kon zien vanop de bühne. Ze was verbaasd dat iedereen hier zo stil bleef, maar dat kon ze zéér waarderen. We hoorden o.a. ‘Dark’, ‘Toxic’ (ze uitte zich als grote Britney Spears fan), ‘Like I used to’ en ‘To leave you’. Wat Low Roar betreft hinkten we een beetje op twee gedachten: goeie songs werden afgewisseld met dingen die wij eerder banaal vonden. Bij momenten deed het ook een beetje aan Fleet Foxes light denken. Ik herkende o.a. ‘Give me an answer’, ‘Don’t be so serious’ en ‘Breathe in’ (tijdens de bisronde). Wél een dikke pluim hoe deze drie heren (met een hele batterij electronica) liefst tien nummers als een heuse dj-set aan mekaar wisten te lassen zonder pauze. Het geheel vond ik echter niet beklijvend genoeg, laat staan memorabel. Mijn hart lag gisteren toch net iets meer bij Siv Jakobsen die het ‘less is more’ principe op een fijne manier gestalte gaf.

Posted 28/10/2017 by ambijans in Concert, Muziek

De top 100 tv-series (21) Breaking Bad (2008-2013)   Leave a comment

breaking bad

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Breaking Bad’ is een Amerikaanse televisieserie van bedenker en producent Vince Gilligan. De serie liep vijf seizoenen van 2008 tot 2013. De hoofdrollen worden vertolkt door o.a. Bryan Cranston, Anna Gunn en Aaron Paul. In verscheidene afleveringen wordt er gewerkt met flashbacks en flashforwards, die pas op het einde van de aflevering of soms pas vele afleveringen later, duidelijk worden. Verscheidene details, die in eerste instantie weinig of geen betekenis hebben, blijken later in de serie van groot belang te zijn. De personages worden vaak onderworpen aan gebeurtenissen die (al dan niet toevallig) blijken verbonden te zijn met eerdere gebeurtenissen of de belevenissen van andere personages. Dit klinkt veel moeilijker dan het er op het scherm uitziet eerlijk gezegd. Het verhaal in grote lijnen? Walter White is een overgekwalificeerde scheikundeleraar op een middelbare school in Albuquerque. Op het moment dat zijn vrouw onverwacht zwanger is van hun tweede kind, stort Walters wereld in. De dokter heeft vastgesteld dat hij terminaal ziek is. Walter heeft longkanker en lijkt niet lang meer te zullen leven. Om ervoor te zorgen dat zijn gezin na zijn dood niet in een financiële crisis belandt en tevens om zijn eigen behandelingen te betalen, besluit Walter over te schakelen op een leven als misdadiger. Met de hulp van Jesse Pinkman, een uitgevallen leerling die hij nog scheikunde gegeven heeft, maakt en verkoopt hij de drug crystal meth. Terwijl hij doorgaat met lesgeven, komt het belang van scheikunde in de moderne maatschappij prangend in zijn lessen naar voren. Zijn product is meer dan 99% zuiver en dit feit loopt als een rode draad door de hele serie heen. Deze serie heeft in totaal zes Emmy Awards gewonnen. Een trailer om er alvast helemaal in te komen.

Absoluut te mijden op tv: ‘Dynasty’ (1981-1989)

Posted 27/10/2017 by ambijans in TV

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (11)   Leave a comment

bende van nijvel dossier komt eindelijk in een stroomversnelling

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Nu we de afgelopen dagen werden overspoeld met nieuwe onthullingen over de Bende van Nijvel, herinner ik mij één bewuste avond uit 1985 nog zéér levendig. Op 9 november 1985 vond de laatste bloedige raid op de Delhaize van Aalst plaats. Hierbij vielen liefst acht doden te betreuren. Ik was op dat moment dertien jaar oud. Het toeval wil dat de dag erna in Zonhoven het jaarlijkse volksfeest Hololool (beter bekend als het Sint-Maartensvuur) werd georganiseerd. Dat was (toen alleszins) de plek waar we ’s avonds afspraken om na de fakkeltocht met onze vrienden wat te gaan ravotten. Uiteraard waren we er ook getuige van toen het grote vuur werd aangestoken. Daarna was het alle hens aan dek en werd het een heus kat -en muisspelletje onder kameraden om geen slachtoffer te worden van het zogenaamde invetten, waardoor je hele gezicht (en natuurlijk ook je kleding) vol schoensmeer kwam te zitten. Of was het andere substantie, daar wil ik nu vanaf zijn! Ik zat toen in het tweede middelbaar en ik weet dat we er samen naartoe gingen met een aantal jongelui uit de buurt (de meesten waren één jaar jonger). Het was eigenlijk een gezellige avond, al zag je nogal wat volwassenen schrikken telkens wanneer er ergens knalbommetjes werden gegooid of wanneer iemand een fusée wegschoot. Je waande je die avond precies in een oorlogsgebied vol mensen met zwartgemaakte gezichten. Die traditie zou later (na enkele incidenten) trouwens flink worden teruggeschroefd. Vuurwerk, bommetjes en aanverwanten mocht je niet meer op zak hebben wegens té gevaarlijk. Ook mensen insmeren met allerlei middelen was plots ten strengste verboden. Die novemberavond in 1985 kon het nog wél …

Toen ik thuiskwam waren mijn ouders bijzonder opgelucht, iets wat ik een beetje raar vond. Tot de aap uit de mouw kwam (nadat ik mezelf aan een grondige schrobbeurt had onderworpen): de avond ervoor had die beruchte Delhaize-overval in Aalst zich voorgedaan en dat had toch voor wat paniek gezorgd. Achteraf hoorde ik trouwens dat andere ouders van vrienden zich eveneens zorgen hadden gemaakt omwille van De Bende van Nijvel. Op je dertiende ben je wild en onbezonnen, sta je daar weinig of niet bij stil. Volwassenen waren destijds véél meer op hun hoede. Ik had toen nochtans weet van de twee vorige aanslagen van De Bende (op 27 september 1985 waren er bij aanslagen in Eigenbrakel en Overijse ook al respectievelijk drie en vijf doden gevallen). Na die novemberavond las ik vrijwel alles wat er in de krant en in de tijdschriften waarop wij waren geabonneerd (Panorama en Humo) hierover verscheen. De artikels lazen dan ook als een spannend jongensboek (ook al waren de feiten bijzonder ernstig). We kunnen enkel maar hopen dat 32 jaar na de gebeurtenissen de onderste steen bovenkomt en dat de ware schuldigen alsnog worden gevonden. Al was het maar om de slachtoffers wat gemoedsrust te geven …

Posted 26/10/2017 by ambijans in Algemeen

Stuff. @ Muziekodroom   Leave a comment

stuff

Hun doortocht op Pukkelpop (afsluiter in de Club) dit jaar pikten we slechts gedeeltelijk mee omdat onze arme benen niet meer écht mee wilden na een helse festivaldag, maar vanavond geven we de heren met véél plezier een herkansing. Nu goed, Stuff. heeft voor ons geen geheimen meer! Voor de mensen die helemaal uit de lucht vallen, misschien toch eventjes een kleine introductie: Stuff. is een Belgisch collectief dat twee jaar na hun overweldigend debuut he-le-maal terug is met een langverwachte opvolger ‘Old dreams new planets’. Verwacht je aan een crossover van jazz, hiphop, electronica met véél groove en een eigen sound. Join the hype! Wij zagen hen ondertussen twee keer op Pukkelpop, één keer in Muziekodroom én ook één keer in C-Mine.

UPDATE

Onze allereerste keer Stuff in april 2015 stonden we nog in een bomvolle doch piepkleine Box naar hen te kijken, maar tegenwoordig kunnen ze zelfs de grote zaal al aardig vullen ook al maken de heren geen voor de hand liggende muziek. Net vóór hun set begint horen we als laatste ‘Midnight in a perfect world’ van DJ Shadow passeren en dat adagium maakt de band vrijwel helemaal waar. Mij werd meteen duidelijk dat ze het best gedijen voor een klein(er) select publiek in een club in plaats van in een té grote tent op een festivalweide. Ook al omdat op clubconcerten meestal wordt opgetreden voor een publiek van liefhebbers terwijl je op festivals ook vaak moet spelen voor een ongeïnteresseerde bende leuteraars die toevallig in de buurt passeren. De muzikanten zien zo’n optreden ook als een leuk tussendoortje dat steevast uitmondt in een gezellige jamsessie en dat was woensdagavond niet anders. Bij momenten ging ‘het dak eraf’ zoals ze dat zo mooi zeggen. Ik herkende in hun setlist o.a. ‘Skywalker’, ‘Strata’, ‘Fulina’ en ‘Delta’ en ze waagden zich zelfs aan een nieuw nummer dat al even fantastisch klonk. Na afloop sluimerde het woord ‘topperformance’ in mijn hoofd rond. Ik tikte bij het naar buiten gaan hun nieuwe cd op de kop, had een gezellige babbel met een promodame waarna ik blijgemutst huiswaarts kon keren.

Posted 25/10/2017 by ambijans in Concert, Muziek