Archive for november 2017

‘Oude meesters’ (Joost de Vries)   Leave a comment

joost de vries

Het grootste drama van de broers Sieger en Edmund van Zeeland is dat ze in de verkeerde tijd zijn geboren. Edmund zou anderhalve eeuw geleden op zijn best zijn geweest, toen je nog in je eentje een continent kon veroveren of de bron van de Nijl kon ontdekken. Nu reist hij van cruiseschip naar vijfsterrenhotel, dromerig op zoek naar iets betekenisvols. Pas als hij een vage, geladen vriendschap aangaat met zijn broers al dan niet weggelopen vrouw Sarie, voelt hij zich verleid zich ergens aan te verbinden. Sieger leeft in zijn hoofd in de tijd dat de krant een Deftige Meneer was en journalisten nog vertrouwd werden. Net als zijn krant aan de zoveelste populariserende restyling begint, is hij de enige getuige van een aanslag op een Russische politicus: een scoop die zo groot is, dat hij hem met niemand wil delen. Ook als dat betekent dat hij alle veiligheidsdiensten en complotdenkers van Europa achter zich aan krijgt. ‘Oude meesters’ schakelt speels van familiedrama naar satire, van thriller naar romance, terwijl zich een groots, enerverend verhaal ontvouwt over heerszucht en compassie, kennis en onvermogen, vertrouwen winnen en liefde verspelen en over het privilege van mannen die ervan uitgaan dat de wereld zonder meer van hen is – en de vrouwen die het daar niet direct mee eens zijn. Joost de Vries (1983) is redacteur bij De Groene Amsterdammer. Sinds het verschijnen van zijn debuutroman ‘Clausewitz’, in 2010, geldt hij als een van de meest getalenteerde schrijvers van zijn generatie. Zijn tweede roman, ‘De republiek’, werd bekroond met het Charlotte Köhler Stipendium en de Gouden Boekenuil en is in meer dan tien talen vertaald. In 2014 publiceerde hij zijn veelbesproken essayboek ‘Vechtmemoires’. Het boek is te koop in de betere boekhandel, maar uiteraard kan een uitstapje naar de bibliotheek in dit geval ook wonderen doen.

Posted 30/11/2017 by ambijans in Literatuur

Beste. Film. Ooit. (12) Misery   Leave a comment

misery

Er zijn een hele hoop thrillerlezers -en lezeressen die hoog oplopen met het oeuvre van één van de allergrootste auteurs in die sector, Stephen King. Ikzelf heb een aantal van zijn verfilmde boeken gezien maar ik denk niet dat ik ooit één boek van de man heb gelezen. Hoeft dat per sé een nadeel te zijn? Ik denk persoonlijk van niet. King is ondertussen een krasse zeventiger die nog steeds actief is. Vandaag komen we eventjes terug op één van zijn verfilmde boeken, nl. ‘Misery’ van Rob Reiner (een psychologische thriller uit 1990). Het verhaal? Auteur Paul Sheldon (James Caan) zet een punt achter de populaire Misery serie en besluit om vanaf nu echte literatuur te gaan schrijven. Het onheil begint als hij vertrekt van zijn vaste schrijfplek: hij wordt overvallen door een sneeuwstorm, krijgt een ongeluk en wordt vervolgens wakker in het bed van een trouwe maar compleet gestoorde fan (Kathy Bates). Het begin van een nachtmerrie, die met geen pen te beschrijven valt. Verdere rollen in deze film zijn weggelegd voor o.a. Richard Farnsworth en Lauren Bacall.

Actrice Kathy Bates won voor haar vertolking van Annie Wilkes in 1991 alleszins een Academy Award. De film moet het vooral hebben van het acteerwerk van de twee protagonisten en het wat aparte, desolate sfeertje dat er de hele tijd hangt. Regisseur Rob Reiner kan je ook nog kennen van twee andere uitstekende films van zijn hand: ‘This is spinal tap’ (1984) en ‘Stand by me’ (1986). De spanningsboog staat van begin tot eind strak gespannen, je leeft zo mee met de lijdensweg van het slachtoffer dat je er bijna zelf deelgenoot van wordt. Mensen die het kunnen weten zegden mij dat het boek en de film in dit geval evenwaardig van niveau zijn. Al zouden sommige details in het boek nóg gruwelijker zijn dan in de film. Een trailer voor iedereen wiens nieuwsgierigheid ondertussen is geprikkeld.

Posted 29/11/2017 by ambijans in Film

Babe van de week (41) Meghan Markle   Leave a comment

meghan markle

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Meghan Markle (36) is een Amerikaanse actrice, die onlangs (na een relatie van anderhalf jaar) haar verloving met de Britse Prins Harry aankondigde. Ze zal wél niet automatisch prinses worden (het Britse Hof is niet zo happig op het wegschenken van adelijke titels), maar hoogstwaarschijnlijk zal ze hierna wél door het leven gaat als ‘hertogin van Sussex’. Toevallig ben ik deze maand (via Netflix) begonnen aan de reeksen van ‘Suits’, waarin Markle de rol van Rachel Zane voor haar rekening neemt. Ze figureerde verder in o.a. ‘General Hospital’, de nieuwe versie van ‘Knight Rider’, ‘Without a trace’ en ‘Castle’. Vóór Meghan in een acteercarrière rolde was ze een tijdje actief op de Amerikaanse ambassade in Buenos Aires. Ze stapt straks voor de tweede keer in het huwelijksbootje want tussen 2004 en 2013 was ze al eens getrouwd. Wat moeten we verder nog over haar onthouden? Ze is 170 centimeter groot, 61 kilogram zwaar, cupmaat 34C en ze heeft donkerbruine ogen. Ze houdt van lopen, yoga, heeft een eigen lifestylewebsite en ze is bovendien een foodie. Daarnaast is ze o.a. goede maatjes met tennisster Serena Williams. En straks is ze dus ook een royalty!

Posted 28/11/2017 by ambijans in Babes

De top 100 tv-series (26) Band of Brothers (2001)   Leave a comment

band of brothers

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Band of Brothers’ is een tiendelige televisieserie uit 2001 over de Tweede Wereldoorlog. Het is een coproductie van Steven Spielberg en Tom Hanks, waarin de rol van de Easy Company van het 506th Parachute Infantry Regiment, US 101st Airborne Division, in de oorlog wordt getoond. De serie begint met de training in Amerika voorafgaand aan de landing in Normandië en eindigt in het Adelaarsnest van Adolf Hitler, aan het einde van de oorlog. ‘Band of Brothers’ is gebaseerd op het gelijknamige boek van Stephen Ambrose. De reeks werd genomineerd voor 19 Emmy Awards, waarvan er zes werden gewonnen. Daarnaast won de serie eveneens een Golden Globe voor “Beste Miniserie of Televisiefilm” en een American Film Institute award. In belangrijkste rollen zien we o.a. Damien Lewis, Donnie Wahlberg, James McAvoy en Michael Fassbender. Uiteraard leveren we er nog een trailer bij om er alvast in te komen.

Absoluut te mijden op tv: ‘Airwolf’ (1984-1986)

Posted 27/11/2017 by ambijans in TV

500 nummers die ik liever niet meer wil horen (49)   Leave a comment

we zijn bijna aan het einde van onze zuiglijst

Vrienden én vijanden van deze lijst: slechts twee edities scheiden ons van het einde. Hierna gaan we er onverbiddelijk uit met een grote knal en daarna gaan we afkicken op Ibiza … NOT! Geloof het of niet, maar ondanks 50 weken van slechte muziek hebben wij vooralsnog geen psycholoog nodig gehad om te herstellen van zoveel doffe ellende. Wat deden we de afgelopen dagen? Ons (werk)weekend was aan de rustige kant, want enkel op vrijdagavond quizte ik aan tafel bij Happy Ending op de GSGA quiz in Aarschot. Dat leverde ons een achtste stek op, al vonden wij het eerlijk gezegd een weinig geïnspireerd werkstuk. Op maat van een breed publiek (dat zeker!), maar om het met een term uit de beenhouwerijsector te zeggen: ‘soms mag het best iets meer zijn!’ Vandaag zal het waarschijnlijk weer al voetbal zijn wat de klok slaat. Seriegewijs zijn we ondertussen door het derde seizoen van ‘Bojack Horseman’, het eerste seizoen van ‘Suits’ en hebben ook een aanzet gemaakt naar seizoen 4 van ‘Orange is the new black’. Volgende week lijkt ook héél zen te zijn, want we hebben enkel op zaterdag een quiz opstaan in Hasselt (bij Moordgat/WvA aan tafel). Naam van de quiz? De eerste Ferm Gejost quiz. Dat geldt vooral voor iedereen die onderstaande tien brokken wil verteren op nuchtere maag. Succes ermee!

481. Gimme hope Jo’anna – Eddy Grant : een wereldhit uit 1988 die over de apartheid in Zuid-Afrika ging, maar die zo vrolijk klonk dat mensen er spontaan een polonaise durfden bij inzetten. Grant zou sinds het begin van de jaren ’80 op Barbados verblijven waar hij jong muzikaal talent begeleidt.

482. Song of Ocarina – Diego Modena & Jean Philippe Audin : omdat wij helaas geen plek meer veil hadden voor de panfluitmuziek van Gheorge Zamfir (zelfs na uren stevig zoekwerk zonder oordopjes op YouTube kwamen wij niet op het nummer dat wij graag in deze lijst hadden willen zien verschijnen), maar geen nood … ons alternatief is ook behoorlijk slecht en het wordt gespeeld op een ocarina. Modena bespeelde de ocarina, zijn maat Audin tokkelde op de cello. In 1991 draaiden psychiaters overuren toen dit in de hitparade belandde.

483. Papa was a poor man – Jack Jersey : Nederlandse zanger en producer van het lichtere genre die op tijd en stond zelf de hitparades haalde, zoals met deze poging om Elvis Presley te imiteren uit 1974. Jersey overleed na een ernstige ziekte in 1997. Hij werd slechts 55 jaar oud.

484. À toutes les filles – Didier Barbelivien & Félix Gray : er was ook een Vlaams duo dat dit niemendalletje ooit coverde, maar wij gingen voluit voor het origineel uit 1990. Dat scoorde niet alleen in Frankrijk maar ook daarbuiten. Zoveel jaar na datum schijnt het in la douce France nog steeds één van de bestverkochte duetten aller tijden te zijn.

485. Sex on the beach – T-Spoon : Nederlandse band die zich oorspronkelijk in de happy hardcore scene bevond, maar die na een drastische koerswijziging in 1997 scoren in binnen -en buitenland. Ze schijnen nog steeds actief te zijn, gelukkig op plaatsen die ik nooit frequenteer.

486. Mockin’ bird hill – Roots Syndicate : Nederlandse eendagsvlieg uit Rotterdam die met dit reggaedeuntje een nummer één hit scoorden in 1993. Verder succes bleef gelukkig uit en in 1997 was hun liedje uitgezongen.

487. It’s a fine day – Opus III : Britse electronicaband die actief was tussen 1992 en 1994. Deze hit scoorden ze in 1992, maar oorspronkelijk was het een a cappella cover uit 1983. De split werd in 1994 geforceerd door de zangeres ‘omdat de vrees bestond dat ze té commercieel zouden worden’.

488. The time of my life – Bill Medley & Jennifer Warnes : Jennifer Warnes heeft de ietwat twijfelachtige eer dat ze twee keer in deze lijst is opgenomen (eerder ook haar duet met Joe Cocker). No worries, ook meneer Cocker kreeg van ons twee eervolle vermeldingen. Net als dat andere nummer uit 1983 won ook deze song (irritant sinds 1988!) een Grammy én Oscar. Komt trouwens uit ‘Dirty dancing’, je weet wél … die film met de onsterfelijke zinsnede ‘Nobody puts Baby in a corner!’

489. Een steelgitaar, een glaasje wijn – John Spencer : deze Nederlandse zanger mag niet worden verward met bijna naamgenoot Jon Spencer (die van de Blues Explosion). Ik zou ‘m ook niet het Nederlandse antwoord op Paul Anka durven noemen, zelfs al is dit een cover van één van diens hits. In 1983 scoort hij drie (cover)hits, waarvan dit er eentje is.

490. No matter what – Boyzone : Ierse boysband wiens populariteit wiens populariteit piekte in de tweede helft van de jaren ’90. Ronan Keating zou later nog een solocarrière beginnen, zanger Stephen Gately stierf in 2009 aan de gevolgen van longoedeem. Deze hit kwam uit in 1998. De band splitte tussendoor een aantal keer maar sinds 2013 zouden ze terug actief zijn.

Posted 26/11/2017 by ambijans in Muziek

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (14)   Leave a comment

Park Playa Bara

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ik denk dat we voor de volgende herinnering voor het eerst buiten de reeds platgetreden paden van Zonhoven zullen wandelen. We schrijven zomervakantie 1985 die we met ons gezin op een camping doorbrachten in Catalonië. We kwamen daar terecht op voorspraak van een (ondertussen helaas overleden) Zonhovense kapper, die er al eerder met zijn gezin op vakantie was geweest. Tijdens een knipbeurt had ie mijn vader zover gekregen dat die zo onder de indruk was dat hij het kampeerplan thuis succesvol lanceerde. De zomer van 1985 zouden we naar Roda de Bara trekken, waar we op camping Playa d’Aro terecht zouden komen. Tegenwoordig heet de **** camping blijkbaar Park Playa Bara. Wij vertrokken als eerste naar Spanje en enkele dagen na ons zou ook de kapper met zijn gezin ginds arriveren. Ik was dertien jaar oud en ik herinner me dat die eerste dagen in mijn spierwit velletje hels waren. Ik was soms zo door de hitte bevangen dat ik in plaats van in de schaduw te gaan zitten, steeds weer in onze bloedhete tent kroop. De camping was trouwens een walhalla voor de Nederlandstalige medemens, want het merendeel van de campingbezoekers bleek de Nederlandse nationaliteit te hebben. Wat ik me ook nog herinner van die eerste dagen (en daar ben ik zoveel jaar na datum nog steeds niet trots op): mijn broer en ik hadden op een gegeven moment contact gemaakt met enkele jonge meiden. Al werd dat groepje snel uitgedund omdat ik één griet (een meisje met een nogal grote bril) in niet mis te verstane woorden had duidelijk gemaakt dat ze niet met ons mocht spelen omdat ze wat uit de toon viel bij de rest van de groep. Mijn moeder (die er iets van opving) heeft me snel daarna op het matje geroepen en de levieten gelezen. Ik kreeg er meteen een rood hoofd van, al kon dat ook een gevolg zijn van het feit dat ik geen sunblock had gebruikt.

Anyways, toen we de meiden beu waren, maakten we kennis met één van de jongens die ook iets verderop met zijn ouders op vakantie was. Jeffrey heette hij, een vrij mager, bruin ventje uit Nederland. Ik ben zijn naam altijd blijven onthouden. Met hem speelden we samen voetbalwedstrijdjes onder mekaar. Zelfs een blinde zag dat die Jeffrey getalenteerd was. Ook al speelden we op een grasveld dat er niet eens één was. Je kon het veld (met daarop twee doelen) en dor gras erop een beetje vergelijken met een Afrikaans voetbalveld dat zo hard was als beton wanneer je toch eens viel. We hadden altijd wel gesprekken met Nederlandse jongens die op het veld wat wilden voetballen. Toen ze Jeffrey bezig zagen viel al meteen de naam Ajax. Scouts in de tribune? Een beetje dagdromen? Nee, wat mezelf betrof kon Jeffrey die bulkte van het talent meteen naar Ajax. Dat zou later trouwens effectief gebeuren want Jeffrey van As zou inderdaad uitgroeien tot profvoetballer. En zelfs tweeëndertig jaar na de feiten vraag ik me nog steeds af of die ene vriendelijke, lange slungel die altijd in doel ging staan niet gewoon Edwin van der Sar was … het zou zomaar kunnen. Wat we wél met zekerheid durven zeggen: we hebben ons daar enorm geamuseerd tijdens de vakantie. Door de branie van enkele jonge Nederlanders slaagden we er bijvoorbeeld in om met een ordinair friscostokje gratis vanuit Spanje te telefoneren naar onze familie in België. Het waren telkens ultrakorte gesprekjes, maar wat hebben we toen gelachen zeg! En we moesten die vakantie ook tot vervelens toe aanhoren dat de Rode Duivels écht geen schijn van kans maakten in de barragewedstrijden tegen Oranje (die zouden beslissen over deelname aan het WK 1986 in Mexico). Gelukkig deed die goal van Georges Grün op een koude novemberavond in de Kuip wonderen! 😉

Posted 25/11/2017 by ambijans in Algemeen

Oorwurm van de week (77)   Leave a comment

julien baker

Hoe het is geweest met ons dinsdagmenu van Margot Vanderstraeten afgelopen dinsdag waarop wij helaas schitterden door afwezigheid? Volgens bevoorrechte getuigen werd deze lezing bijgewoond door een zestigtal geïnteresseerden dus kunnen daar tevreden op terugblikken. Dit gezegd zijnde: ons volgende dinsdagmenu belooft ook weer razend spannend te worden volgende maand want op 12 december is feestarchitect Ine Brands onze centrale gaste. Allen daarheen zou ik zeggen! In het verlengde van onze dinsdagmenu’s kan ik ook meedelen dat we gisteren nog een extra dinsdagmenu vastlegden voor de maand april, maar daarover binnenkort meer op deze blog. Hoe ziet de rest van de week er nog uit? Vanavond speel ik als gastspeler bij Happy Ending een quiz in Aarschot, die naar het schijnt van uitstekende makelij zou moeten zijn. Dat belooft alvast! De rest van het weekend wordt deels opgeslorpt door mijn werkweekend, wat Netflixen én hier en daar uiteraard een voetbalwedstrijd. Hieronder onze oorwurmselectie van deze week …

Appointments – Julien Baker: misschien wel één van dé ontdekkingen van het muzikale jaar 2017 en daar confronteren we jullie nog graag mee voor het jaar 2017 om is. Anders zouden we hier misschien nog van een gemiste kans gewagen. Onlangs verscheen haar debuutcd ‘Turn out the lights’. Een gewaarschuwde man/vrouw …

Atmosphere – Joy Division: onze classic hebben we dit jaar geplukt uit het jaar 1980. Hij dook vorige week op tijdens een muziekquiz in Aarschot. Daar waren 23 teams aanwezig waarvan 17 muziekquizploegen. Wij werden er mooi achtste en met één of twee punten meer hadden we zelfs beslag gelegd op plaats 5. Wel jammer dat de Joy Divisionkenner aan tafel deze titel niet meer kon reproduceren, anders hadden we onze naam (Jos Division) nóg meer eer aangedaan.

Carrion – Gengahr: hun bandnaam heeft deze Britse indiepopband blijkbaar afgeleid van één of ander Pokémonfiguurtje (als ik goed ben geïnformeerd, want op mijn gezegende leeftijd hou ik me niet meer met dit soort ongein bezig). Hun debuutcd uit 2015 werd al redelijk goed ontvangen in hipsterkringen, het wordt wachten tot album nummer twee, ‘Where wildness grows’, dat in maart 2018 zou moeten verschijnen.

Jaipong – Dijf Sanders: onze Belgische inzending deze week is van de hand van David Sanders, die o.a. ook furore maakte bij Teddiedrum en The Violent Husbands. Voor deze cd zocht hij zijn heil in de Oosterse dancemuziek en dat levert een bijzonder aanstekelijke full cd op die ‘Java’ heet.

It’s a shame – First Aid Kit: en we sluiten onze oorwurmrubriek af met misschien wél het mooiste zingende zusterpaar van Zweden, de zusjes Söderberg. Afgelopen maandagavond konden liefhebbers nog een live-sessie van hen beluisteren op ‘Wonderland’ (Radio 1). Deze zomer blonken ze nog uit op Pukkelpop. De komende januarimaand zal nóg fleuriger zijn wanneer ‘Ruins’ zal verschijnen. Volgende week zijn we opnieuw van de partij met een verse lading oorwurmen.

Posted 24/11/2017 by ambijans in Muziek