Archive for december 2017

Ambi’s persoonlijke jaaroverzicht van 2017   Leave a comment

kinopoisk.ru

De allerlaatste post van het jaar hebben we ook dit keer gereserveerd voor ons persoonlijke jaaroverzicht van 2017. Het is een traditie die ik eind 2012 blijkbaar in het leven heb geroepen en die ik dus plichtsgetrouw al voor het zesde jaar op rij in mekaar heb gestoken. We kunnen er (om privacy én andere redenen) helaas niet alles insteken wat ons dit jaar is bijgebleven, maar we beloven jullie dat we ervoor zullen zorgen dat de highlights er normaal gezien allemaal tussen zitten. Ik vertoef al eens in een cultureel centrum, een filmzaal of een concertzaal, ik durf al eens een (goed) boek te lezen én ik probeer mijn (eerder bescheiden) kennis al eens aan te spreken op bepaalde quizlocaties. Ik sprak onlangs met enkele doorwinterde quizzers en die kwamen jaarlijks aan ca. 130 à 140 quizzen per seizoen. Ik quiz ook vaker dan ‘de gemiddelde’ medemens, maar het befaamde Guiness Book zal ik met mijn aantal deelnames in 2017 absoluut niet kunnen halen. Toch was 2017 als quizzer een behoorlijk succesvol jaar (mag ik hier in alle bescheidenheid zeggen). In 2016 liet ik slechts een vijftal overwinningen optekenen, maar 2017 spant toch écht wel de kroon met 14 overwinningen. Een kleine telling gisterenmiddag wees uit dat ik 66 keer ben gaan quizzen in 2017 (dus mijn gemiddelde is bijna 1 op 5 overwinningen), voor zover mijn wiskundige kennis klopt. Over die overwinningen én de erbijhorende zegeroes dadelijk uiteraard meer. Mijn overwinningen behaalde ik vooral als gastspeler, al won ik onder Moedige Missersvlag toch ook drie keer dit jaar. 66 quizzen dus … en dan te denken dat we in de glorietijd van onze ploeg tussen de 35 en grofweg 50 keer per jaar speelden. En wij vonden dat toen véél … schreef Bob Dylan daar niet ooit een nummer over? Soit, we zullen er eens aan beginnen.

De eerste dag van het nieuwe jaar bekomen wij van ons achtgangenmenu van de dag ervoor in De Pelikaan. De rustperiode is overigens van korte duur want namiddag staan broer, schoonzus én (klein)kinderen al voor de deur. Ook mijn allereerste film van 2017 (‘Arrival’) van Denis Villeneuve komt er snel aan. Goodreads daagt mij uit voor hun ‘reading challenge’, een uitdaging die we graag aangaan. Ik wil de lat van ca. 30 boeken in 2016 verhogen naar 40 gelezen exemplaren in 2017, een cijfer dat we zelfs met enkele eenheden weten te verpulveren. Het beste boek van januari? Een oudje van Henning Mankell (‘Midzomermoord’). Dingen die wij ook markant vonden: tv-serie ‘Beau Séjour’, de eerste sneeuw die viel, de nieuwe poetsvrouw bij ons op het werk heet Frieda en het feit dat we vóór aanvang van de Amusante quiz iets gaan eten in De Kruimel met de heren van Moordgat/WvA (een traditie die in 2018 vrolijk zal worden voortgezet). Voor mijn verjaardagsetentje trekken we met een zeskoppige bende familieleden naar De Kwizien (15/20 in GaultMillau) en die score is absoluut terecht. Aanrader! De eerste Kiewit 5 levert meteen mijn eerste quizzege op (aan tafel bij Happy Ending). Het personeelsfeest op het werk heeft dit jaar een Caribisch tintje (inclusief palmbomen). Ik begin aan mijn muzieklijst van ‘500 nummers die ik liever niet meer wil horen’. Van de voorstanders krijg ik een dikke duim, tegenstanders dreigen mij uit te nodigen op hun huwelijksfeest (inclusief de muziek die door mij de grond werd ingeboord). De toon is meteen gezet! We komen ook te weten dat er geen zevende Lettermolenquiz zal komen, mijn 80-jarige moeder begeeft zich langzaam maar zeker op het social mediapad, Lobke Husson verzorgt ons allereerste dinsdagmenu op het werk, we worden geconfronteerd met het Publifinschandaal in Wallonië, Sanne Cant wint het WK veldrijden, Romanie Schotte is onze nieuwe Miss België en zanger Peter Sarstedt en acteur John Hurt overlijden.

In februari hebben we blijkbaar zin in een flinke portie cultuur. Zo zien we ‘Moonlight’, ‘La La Land’, ‘Nocturnal animals’ en ‘Manchester by the sea’ in de bioscoop, zijn we getuige van ‘Dinez in de sneeuw’ en de film ‘Nosferatu’ (door Michel Bisceglia/Buscemi) in CCHA. Op tv zijn we gecharmeerd door het nieuwe seizoen van ‘De Mol’ en tv-reeks ‘Ennemi Publique’. Verder is er ook quizwinst op de Trapop quiz in Retie, wint Hugo Broos de Africa Cup, barst de Publipartaffaire los in Gent en bestellen wij voor alle zekerheid toch maar tickets voor de laatste dag van Best Kept Secret. Radiohead is die dag headliner en zoals steeds is het lot ons gunstig gezind wanneer onze bestelling mooi wordt afgerond. Enkele bekende doden in februari: zanger Al Jarreau, ex-wielrenner Serge Baguet, Nijntjebedenker Dick Bruna en acteur Bill Paxton. Om de maand toch met een positievere noot af te sluiten: ons dinsdagmenu van Suzy Kimpen lokt behoorlijk wat volk naar de bib en het beste boek van februari is een behoorlijke turf (‘Een klein leven’) van Hanya Yanagihara (een boek dat op de ‘nog te lezen’ stapel van 2016 was terechtgekomen).

In maart stellen wij vast dat onze Keek op de Week rubriek al meer overhelt naar een Keek op de Maand. Wij beloven hier op ons plechtige communiezieltje dat we in 2018 nog 15 edities brengen zodat we helemaal in schoonheid kunnen eindigen. Gaven onze maartmaand nóg meer kleur: tv-serie ‘Atlanta’, Nafi Thiam werd Europees kampioen in de vijfkamp, dé voetbalwedstrijd van het jaar was toch wel de spectaculaire remonte van Barcelona tegen PSG (6-1!), het toneelstuk ‘Risjaar Drei’ (al konden we toen nog niet vermoeden dat we Marc Van Eeghem voor het laatst zouden zien spelen), het optreden van Flying Horseman in C-Mine, Vera Lynn die 100 werd, Vlaming Thomas Cammaert die de Nederlandse Mol blijkt te zijn, de escape room activiteit met vrienden in Leuven én de uitnodiging voor de trouw van Barbara en Bert in Barcelona (september 2017). Het is ook een bijzonder vruchtbare quizmaand waarin we het volgende oogsten: quizwinst op de KSK Bree quiz (aan tafel bij 4 Wijzen), winst op de Paashaasquiz in Maaseik (Moedige Missers), winst op de Groote Gencker Muziekquiz (Moedige Missers) én winst op de Thesquiz (met Moordgat/WvA). We waren ook een paar keer ‘not amused’: geen Zebracinema filmquiz in Maaseik dit jaar, auteur Griet Op de Beeck cancelt haar dinsdagmenu in het najaar bij ons (ook 2018 wordt al door haar als een ‘no go zone’ beschouwd) en o.a. actrice Kitty Courbois, zanger Chuck Berry en schrijver Colin Dexter leggen helaas het spreekwoordelijke loodje. Zuhal Demir wordt trouwens ook staatssecretaris (maar daar heb ik verder geen enkele verdienste aan).

Nee, het is géén grap. Mijn tante (tevens mijn meter) was op 1 april jarig en zij vierde haar 90ste verjaardag in familiekring in Le Mas. En of dat gezellig was! Hetzelfde kunnen we ook zeggen van Little Waves in C-Mine, een fijn festival dat kon uitpakken met o.a. Grandaddy en Warhaus. De bassist van Grandaddy overlijdt trouwens enkele weken na dit concert. Greg Van Avermaet wint Parijs-Roubaix, mijn ouders verruilen ons koude kikkerlandje voor enkele weekjes Spanje en ikzelf duik onder in een aantal tv-series (o.a. ‘De 16’, ‘Banshee’, ‘Better Call Saul’ en ‘The Leftovers’). Ook ‘quizzen winnen’ is één van mijn hobby’s deze maand. Kunnen we bijschrijven op ons palmares: winst op Kiewit 5 (Happy Ending), winst op Molvocquiz en Witte Molquiz (allebei met Moordgat/WvA). Ook de flagrante paasquiz (een cafétussendoortje met een hoge funfactor) in Laakdal winnen we (maar ‘officieel’ rekenen we dat er niet bij). Ook weer veel volk op het dinsdagmenu van Corda Campus baas Raf Degens. We zitten ook nog in de schouwburg bij ‘Alice’ (Abattoir Fermé) en we gaan naar J. Bernardt in Het Depot. Het derde seizoen van ‘Fargo’ draagt ook onze goedkeuring weg.

De meimaand is er ook eentje met ups en downs (al klinkt dat allemaal relatief). ‘Get out’ is een prima film, we zien na jaren DAAN nog eens in MOD, mijn eerste BOB-controle ’s nachts na een quiz levert meteen een sleutelhanger op (maar het plastic ding haalt het einde van 2017 niet eens) en we plannen een gezellig dagje in Borgloon met ons hele gezin (o.a. het doorkijkkerkje). Salvador Sobral wint voor Portugal het Eurovisiesongfestival, Limburgse trots Nina Derwael haalt goud op het EK turnen, Jeroen Olyslaegers wint de Fintro Literatuurprijs en Alfred Birney mag de Libris Literatuurprijs mee naar huis nemen. Het beste boek van deze maand komt nochtans uit onze gemeente: ‘Mazzel tov’ van Margot Vanderstraeten mag die eer opstrijken. Ik win met Moordgat/WvA de quiz van Schoot Sport, de series ‘Girls’ én de nieuwe Twin Peaks verdienen ook een vermelding. Het mooie weer zorgt ervoor dat we het tuinmeubilair naar buiten kunnen halen (we trakteren onszelf vervolgens op een magnumfles rode wijn). Geen idee of dat bad karma veroorzaakte want onze buxus moet hierna uit de tuin worden verwijderd (de mot zat er letterlijk én figuurlijk in) en mijn ouders vallen daarna ‘en panne’ met hun 12 jaar oude VW Touran. Omdat ze opzien tegen een té dure herstelling besluiten ze gewoon een nieuwe auto te kopen. De veertigste verjaardag van Joachim wordt stevig gevierd in Sans Gêne (dat gelukkig voor mij op wandelafstand van mijn woonst ligt). Die pipo die iets over 3u ’s nachts over straat zwalkte was ik dus! Zanger Chris Cornell (van o.a. Soundgarden), Bondacteur Roger Moore en muzikant Gregg Allman blazen hun laatste adem uit. Tom Dumoulin won de Giro en ‘The Square’ won een Gouden Palm. En er vielen ook 22 doden na een zelfmoordaanslag op een concert van Ariana Grande in Manchester. Soms was de wereld dus ook flink om zeep.

In juni kopen mijn ouders een nieuwe auto: ze schakelen over van Volkswagen naar Peugeot: nu staat er een nieuwe 208 te blinken in de garage. Ik regel ook mijn citytrip naar Barcelona (de betaling dan toch), de rest doen we wel ter plekke. Bij vaderdag trakteer ik mijn ouders nog eens bij Vous Lé Vous. Op seriegebied draaien wij er vlotjes alle jaargangen van ‘Friday Night Lights’ door, Best Kept Secret doe ik opnieuw samen met mijn broer aan (een prachteditie met vééél zon, sfeer, koude pintjes, tetterende Nederlanders, fijne optredens én als top of the bill een weergaloos concert van Radiohead om het geheel af te sluiten). Ook best gezellig: ‘L’amant double’ in de bioscoop, een gezellig Grieks etentje bij Delphi en het samenstellen van ons nieuwe culturele seizoen in CCHA. Zangeres Sandra Reemer en ex-bondskanselier Helmut Kohl overlijden. Ook de ramp met de Grenfell Tower in Londen en het Samusocialverhaal veroorzaaken behoorlijk wat deining.

De grote vakantie is ingetreden (al moeten wij nog ruim anderhalve maand werken vóór we naar Spanje kunnen). Een quiz winnen? U vraagt, wij draaien! Chaotical Brainquiz in Kapellen (een lange reis die gelukkig winst opleverde voor Happy Ending), de Vlee Kier Al Gezeed quiz in Lummen (in het bonte doch ook supergezellig samengestelde collectief FC Annemie) én de Attenrode Kermisquiz (ook met Happy Ending). Die laatste zege is trouwens de twaalfde in het rijtje. We zaten in een tent waar we zelf ons antwoordblad moesten gaan afgeven na elke ronde. Af en toe vindt het quizzen zichzelf nog eens opnieuw uit. Het spreekwoord ‘van het kastje naar de muur worden gestuurd’ leren wij beter kennen wanneer we om nieuwe huisvuilzakken moeten gaan. Nu lachen we erom, toen hebben we ons behoorlijk geërgerd aan onze ritten tussen containerpark, grootwarenhuizen en gemeentehuis. Het tegenovergestelde van ergernis? Via Humo een gratis maand Play More van Telenet. Zo hebben we de gelegenheid gehad om alles van Game of Thrones te bingewatchen én zijn wij zéér te spreken over ‘Big Little Lies’. En buiten Play More om ook genoten van ‘Westworld’. Wij gaan ook in familieverband voor het eerst eten bij Sans Gêne en hierna zullen er nog een aantal etentjes daar volgen. Nog nooit daar geweest? Ga het eens uitchecken zou ik zeggen! Beste boek van de maand? ‘Zijn bloedige plan’ van Graeme Mcrae Burnet. Geven deze maand o.a. hun pijp aan Maarten: acteur Martin Landau, regisseur George A. Romero en actrice Jeanne Moreau.

De augustusmaand brengt ons plaatselijke folklore in de vorm van de zevenjaarlijkse Virga Jessefeesten in Hasselt. Wij gaan naar het gelijknamige spel ‘Een deken van troost’ kijken en zien dat het goed is. Halfweg de maand publiceer ik mijn laatste Keek (maar die krijgt volgend jaar dus een doorstart). Nafi Thiam wint het WK atletiek, de fipronilcrisis breekt uit, Pukkelpop 2017 is uiteraard weer supergezellig en weet in zijn beste momenten een gevoelige snaar te raken bij o.a. Ty Segall, The Flaming Lips, Elbow en Nicolas Jaar. De keerzijde van de medaille: omdat we de nachtbus niet vinden moeten we de eerste avond te voet naar huis wandelen. Dat geeft ons dus blaren én een slecht humeur! Gelukkig hebben we connecties waardoor we de volgende twee dagen met de auto naar ginds gaan (bewonerskaart geregeld en zonder zorgen festivallen daarna). Er zijn weer een aantal IS-aanslagen en onze keuken in Spanje mag dan wel geen UNESCO Werelderfgoed zijn, toch stort ze gedeeltelijk in waardoor we moeten improviseren op vakantie. IS treft voor één keer geen blaam, ook al hadden ze de aanslag opgeëist. Geen nood, want wij amuseren ons o.a. op een plaatselijke fundraiser voor een dierenboerderij, we shoppen in La Zenia Boulevard, enkele regenachtige dagen worden besteed aan boeken lezen of series kijken (o.a. ‘The Handmaid’s Tale’ en ‘The Americans’). We zitten ook eventjes zonder tv (door de storm), maar een Nederlandse technicus helpt ons snel uit de nood. Gratis! In Hasselt is het ondertussen taboe, in Spanje bestaat het nog! Een bezoekje aan het strand van Playa Flamenca luidt de maand uit. Wij geven de titel van beste boeken aan het complete oeuvre (drie stuks) van Donald Ray Pollock.

Ook de septembermaand speelt zich grotendeels in Spanje af. Dat levert o.a. het volgende op: een dagje naar het strand in Guardamar del Segura, een strandwandeling in Campoamor, heerlijke etentjes bij Trüffel en The Cellar Door, toch naar RSCA kunnen kijken via een illegale Play Sports link (met commentaar van Filip Joos), problemen met het bestellen van tickets voor Millionaire (thuis vakkundig opgelost) en de zogezegde handtassendiefstal van mijn moeder aan het einde van onze vakantie. Uiteindelijk dook de handtas veilig én wel weer op, maar kwam er nog een uitstap naar het consulaat van Alicante aan te pas om onze papieren weer in orde te krijgen. Wij gaan ook voor het eerst samenzitten voor de bespreking van ons pas verworven appartement waar we ergens in 2019 hopen te wonen. Serie van de maand: ‘The Deuce’. Onze citytrip naar Barcelona (die ik samen met nonkel Paul maak) brengt ons op een heleboel mooie plaatsen zoals La Rambla, La Barceloneta, Sagrada Familia en Park Güell. En we vermelden ook graag onze metroperikelen, onze nachtelijke gesprekken, socializen in een strandbar vlak voor het huwelijk, het trouwfeest van Bart en Barbara uiteraard waar we als laatsten der Mohikanen standhouden (maar de drank was dan ook op!). ’s Ochtends om half 7 met de metro terug naar ons hotel, daar uitstappen, zeiknat geregend worden in ons kostuum, hopeloos de weg kwijtraken, twee kutmarokkaantjes tegenkomen, hen onderweg in de taxi lozen, om half 8 in het hotel aankomen, ongeveer twee uurtjes slapen en hierna rechtstreeks door naar het ontbijt. Nachtbraken maar dan zonder het braken! Charles Bradley, acteur Harry Dean Stanton en Playboybaas Hugh Hefner zijn hierna niet meer onder ons.

In oktober maken we ‘live’ de Catalaanse revolutie mee op straat in Barcelona. We staan vier uur te schilderen aan Camp Nou in de hoop om het grote Barcelona aan het werk te zien tegen Las Palmas. De wedstrijd wordt uiteindelijk afgewerkt in een leeg stadion. Onze tickets worden terugbetaald, maar onze wedstrijddroom ligt wél aan diggelen. De enige domper op de feestvreugde (als we er eens goed over nadenken). Onze laatste dag in Barcelona verloopt onder een stralend najaarszonnetje en dat levert ons nog wat fijne Gaudímomenten op ginder. Ook te onthouden deze maand: het concert van Grizzly Bear (AB), ‘Curb your enthusiasm’ seizoen 9, het dinsdagmenu van Céline Schraepen en Talisa Loup, het optreden van Stuff. in MOD en de reeks ‘La Forêt’ op Canvas. Net iets minder tof: een knoert van een najaarsverkoudheid na een quiz in Mol (waar we de hele tijd aan de leiding stonden) tot die desastreuze superronde ons volledig nekte. ‘Strikken’ van Domenico Starnone aka Elena Ferrante is ons boek van de maand. Tom Petty, Fats Domino en Brice De Ruyver behoren tot het kransje bekende doden.

November zal de geschiedenis ingaan als de maand waarin wij een gratis maand Netflix probeerden. O.a. ‘Stranger Things 2’, ‘The Americans’, ‘Mindhunter’, ’13 reasons why’ en ‘Bojack Horseman’ werden door ons bekeken én goedgekeurd. Verder zagen we ook ‘Hamlet’ van Abattoir Fermé, ‘Tabula Rasa’, Millionaire in MOD, ‘The Square’ in de bioscoop, ‘Er wordt naar u geluisterd’ (Wim Helsen) en ‘NeoArctic’ in CCHA. Samen met twee andere collega’s bezoek ik de nocturne van de Antwerpse Boekenbeurs, de Kunulo Fiki muziekquiz in Gruitrode is mijn veertiende én laatste quizoverwinning van 2017 en er is de affaire rond Bart De Pauw en de hele #metoo gekte (en dat bedoel ik niet eens zo negatief als het hier misschien klinkt). Nonkel Louis wisselt op 88-jarige leeftijd het tijdelijke voor het eeuwige. ‘Vertel me het einde’ van Valeria Luiselli vinden wij verplichte lectuur. Zeker voor Theo Francken! Italiaanse chef Antonio Carluccio, ex-voetballer Josip Weber en seriemoordenaar Charles Manson werden naar hun laatste rustplaats gebracht. Standardtrainer Ricardo Sa Pinto tot slot wint tien Academy Awards voor zijn meesterlijke vertolking in ‘De Stervende Zwaan’, een voetbalklucht in twee bedrijven. Te koop in elke Standard fanshop.

En dan zijn we aanbeland bij de laatste maand van het jaar. Die brengt ons de übergezellige Sinterklaaslunch van Open Vld (met familie), Netflixgeluk in de vorm van ‘DARK’, ‘Ozark’ en ‘Black Mirror’ (vierde seizoen) en het bijzonder interessante feestdinsdagmenu van Ine Brands. December was in de oertijd een bijzonder luwe quizmaand, maar daar is de laatste jaren toch serieus verandering in gekomen. Ter illustratie: ik speelde deze maand acht quizzen. Ik zie deze maand ook een heel gamma aan keukens en badkamers (in het kader van mijn nieuwe appartement). De Allerbeste Music for Life quiz die wij in Retie speelden bracht maar liefst 8.000 euro voor het goede doel op. Op kerstavond gingen wij (weliswaar in eigen huis) nog eens stevig op zwier. Na wat flessen rode wijn en een overdosis gin tonic zegt de klok hier half 5 ’s ochtends. De hele dag erna wisten we meteen waar we dat ‘zwaar hoofd’ vandaan haalden. ‘De acht bergen’ van Paolo Cognetti is ons boek van de maand. Haalden 2018 niet meer: zanger Johnny Hallyday, ex-hoofdredacteur Manu Ruys, acteur Marc Van Eeghem en schrijfster Sue Grafton. En daarmee zijn we meteen aan het einde van ons spreekwoordelijke Latijn gekomen. We hopen het jaaroverzicht in 2018 nog eens te kunnen herhalen. We wensen iedereen alvast een prettig eindejaarsfeest én een gepaste verwelkoming van het nieuwe jaar!

mooiste gezicht van het jaar 2017 liza soberano wenst jullie een liefdevol 2018

Advertenties

Posted 31/12/2017 by ambijans in Algemeen, Concert, Culinair, Film, Humor, Muziek, Reizen, Sport, Theater, TV

Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (18)   Leave a comment

dé honda camino, elke johny had er vroeger één

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Ook al zijn de feiten ondertussen enige tijd verjaard (we gaan hier ook zéker niet aan namedropping doen!), maar sommige dingen die eind jaren ’80-begin jaren ’90 misschien bekend stonden als cool, hip, stoer en ‘helemaal mee met je tijd’ kunnen zoveel jaar later eindelijk terug worden herleid tot hun ware proporties. Veel zestienjarigen dromen al vanaf pakweg hun dertiende over die allereerste brommer. Ik wil hier zeker niet beweren dat ik toen alles al in een ander perspectief zag, maar ik kan me niet herinneren dat ‘een brommer’, een Honda Camino dan nog, op mijn prioriteitenlijstje stond toen ik zestien werd. De eerlijkheid gebiedt ons wél te zeggen dat een Honda Camino tussen mijn 17de en 19de levensjaar toch een klein stuk van mijn leven vormde (ook al waren we geen eigenaar van het felbegeerde object). ‘Een Camino hebben’ (en we vinden nogal wat voorbeelden in onze kennissenkring terug) was even vanzelfsprekend als de ‘gegarandeerde vechtpartijen op elke fuif (die naam waardig!) in feestzaal De Kwint, het dragen van een Kappatraining of een Chipiebroek én die jaarlijkse buis op ons examen wiskunde. ‘A Camino way of life’ eigenlijk. Mijn fijne vrienden (écht wel!) hadden vrijwel allemaal een Camino (hier en daar een uitzondering niet te na gesproken). De moderne Zonhovense ‘John’ (met of zonder Marina) reed met zo’n Customding rond, niet eens wetende hoe ‘fout’ dat eigenlijk was. In onze ogen was het niet zo maar een flauw rood of geel brommertje … nee, eentje met een heuse Polinipijp eronder die er door een expert was opgezet. En DAT was dan weer wél fantastisch, maar ook ineens weer levensgevaarlijk. Toen realiseerde ik me dat niet zo maar Camino + Polinipijp = snelheid. Hoe hard MOCHT je met zo’n Camino rijden? 25 km/u? Hoe hard KON je met zo’n ding rijden? Iets meer dan 100 km/u als je genoeg lef had.

Op zekere dag had ik ook genoeg lef. We hadden met vrienden afgesproken in ons stamcafé op de Heuvenstraat (de Bolero, ondertussen kleding Cartouche). Ik was thuis iets vergeten, dus leende één van mijn vrienden me de sleutel van zijn Camino. Dan zou ik véél sneller terug zijn! ‘Er ligt trouwens een nieuwe Polinipijp onder, test ‘m onderweg maar eens uit).’ zei hij zo langs zijn neus weg en hij grijnsde. In het centrum van Zonhoven reed ik nog rustig, maar eens op de Houthalenseweg draaide ik het gas eens helemaal open. Ik reed daarna niet meer met een Camino … ik VLOOG ermee door onze straat. Mijn lange haar vloog alle kanten uit, ik hield de baan voor mij zéér goed in de gaten, op zeker moment liet ik zelfs enkele rijdende auto’s ter plaatse alsof ze niet bestonden … de laatste honderd meter vóór Casa Ambijans remde ik sterk af zodat mijn ouders geen argwaan zouden krijgen. Het ging dus ontzettend snel maar het was toch ook weer kicken! Op de terugweg volgde er een identiek scenario als op de heenweg, tot het plaatje van de bebouwde kom voor Zonhoven centrum verscheen. Toen hielden we ons weer voorbeeldig aan de adviessnelheid. En dan te denken dat we daar zonder helm mee rondreden. Eén verkeerd kiezeltje op de straat, één fout uitgevoerd manoeuver aan die snelheid … en ze hadden voor ons een plaatsje op de Reuvoortweg mogen reserveren! Het Caminoverhaal was overigens van voorbijgaande aard. Op school werden er door de politie geregeld controles gedaan op ‘opgefokte brommertjes’. Caminootje op de rollen, snelheidsmeting en daarna kwam de ontnuchtering! Maar je was wél een held op school als je een krachtige Camino had, dat dan weer wél! Eén van mijn vrienden raakte zijn Camino trouwens kwijt aan stamcafé Bolero. Gestolen! Enkel zijn opengebroken slot lag er nog … lang kon er niet worden stilgestaan bij dit verlies, want Koning auto stond hierna te trappelen om zijn plechtige intrede te doen!

Posted 30/12/2017 by ambijans in Algemeen

Babe van de week (45) Jasmine Tookes   Leave a comment

jasmine tookes

‘Babe van de week’ is een rubriek, die net zo eenvoudig klinkt als ie eruit ziet. Iedere week stellen wij een (jonge)dame aan jullie voor die om een bijzondere, buitenissige en daardoor wellicht volstrekt onbelangrijke reden het nieuws, de boekskes of Ambijans’s Blog heeft gehaald. Binnen (on)afzienbare tijd heeft elke meelezende man hier een pak nieuwe ‘vriendinnen’ gemaakt, beloofd! Waar het begint weten we nu al, waar het eindigt …

Jasmine Tookes (26) is een Amerikaans model dat vooral bekendheid geniet als één van de gezichten van Victoria’s Secret. Toen ze jong was deed ze actief aan gymnastiek, volleybal en softbal. Op haar vijftiende werd ze ontdekt tijdens één van de fashion shows waarin haar moeder als styliste werkzaam was. Ze heeft zowel Afrikaans, Indiaans als Braziliaans bloed in haar familiestamboom. Aanvankelijk was ze model voor o.a. Uggs, Gap en DKNY tot ze in 2012 één van de nieuwkomers werd bij Victoria’s Secret. Al snel mocht ze ook de catwalk op voor zowat alle bekende couturiers. Het zal niemand verwonderen dat Tookes ondertussen tot de best betaalde fotomodellen ter wereld behoort. Ze is 175 centimeter lang, ze weegt 57 kilogram en ze heeft nog een 19 jaar jonger zusje dat ook al model is. Het schoonheidsgen zit dus duidelijk in haar familie.

Posted 29/12/2017 by ambijans in Babes

‘Ik nog wel van jou’ (Elke Geurts)   Leave a comment

elke geurts

We zijn ook toe aan onze laatste literaire tip van 2017. We zitten ook door onze lijstjes heen, op één na dan (ons onovertrefbare jaaroverzicht van 2017 op de allerlaatste dag van het jaar). Hoe? Geen lijstje ‘vrouwen van 2017’? Wij hebben een beetje angst dat ons lijstje al té zeer voor interpretatie vatbaar is dus laten we het onderwerp graag één jaar onaangeroerd. In tijden van #metoo kan je beter oppassen en met onze ‘babe van de week’ begeven we ons al enigszins op glad ijs (voor zolang het nog duurt uiteraard). Anyways, dus geen vrouwenlijstje dit jaar én nog een paar babes te gaan. Daarna gaat er onverbiddelijk een slotje op die rubriek, tenzij er spontaan protest zou opstijgen en een heuse petitielijst om de ‘babes’ aan boord te houden … Soit, laat ons maar gewoon overgaan naar ‘het boek van de week’.

Het leven is een slechte film. Alleen daarom al is het zaak dat wij mensen er iets beters van maken. ‘Ik hou niet meer van je.’ Met deze eenvoudige woorden loopt de man van E.G. haar leven uit. De nieuwe werkelijkheid lijkt slechts een nare droom, ook omdat ze elkaar nog elke dag zien; ze hebben twee jonge dochters, delen een huis en 24 jaar van hun leven. E. zet alles op alles om er een ander verhaal van te maken, een béter verhaal. Want zij zijn toch anders dan die andere stellen die uit elkaar gaan? Het kan nog goed komen, denkt ze steeds, terwijl ze toekijkt hoe haar grootste angst langzaam maar zeker realiteit wordt. ‘Ik nog wel van jou’ is het huiveringwekkende en ontroerende verslag van een gezin dat uiteenvalt, maar tegelijkertijd een boek over het geloof in de liefde en de kracht van literatuur. Auteur Elke Geurts (1973) publiceerde de verhalenbundels ‘Het besluit van Dola Korstjens’ (2008), ‘Lastmens’ (2010) en ‘Lastmens & andere verhalen’ (2015), en de veelgeprezen roman ‘De weg naar zee’ (2013). Alle werden overladen met lof en genomineerd voor onder andere De Gouden Boekenuil, de BNG Literatuurprijs en de Anna Bijns Prijs. Ze is schrijfdocent aan o.a. Schrijversvakschool Amsterdam en columniste en recensent buitenlandse fictie voor Trouw. Iedereen weet ondertussen hoe hij/zij dit boek op de kop kan tikken.

Posted 28/12/2017 by ambijans in Literatuur

Oorwurm van de week (81)   Leave a comment

st. vincent

Deze oorwurmeditie is wél de allerlaatste van het nog lopende jaar. We komen nog eventjes terug op enkele activiteiten van vorige week. Zo speelden we onszelf in de top 10 op donderdag tijdens de Allerbeste Music quiz for Life in Retie, een quiz voor het goede doel die maar liefst 8.000 euro opleverde. Vrijdagavond was er dan weer de Cosa Derry X-mas quiz in Lummen waarin MM boven verwachting sterk presteerde in dit onwaarschijnlijk sterke deelnemersveld. Hanne en ik werden aangevuld door de tandem Carine en Peter van Strix Varia en die externe hulp leverde ons een prima 15de plaats op. De dag erna aan tafel bij Happy Ending op de Kiewit 5 werden we tweede achter het ongenaakbare Aftrekaanval. Kerstavond werd dit jaar een late bedoening, want we lagen pas rond half 5 in bed na een overdosis gin tonic, iets wat we ons de dag erna nóg heugden. Of muziek helpt tegen katers valt nog af te wachten …

New York – St. Vincent: voor wie graag een arty farty randje rond zijn muziek heeft is het oeuvre van deze Annie Clark een absolute must. Ooit eens een stuk ervan op Pukkelpop gezien, maar toch doorgewandeld omdat ze geprogrammeerd stond samen met een andere interessante act. Laatste wapenfeit: ‘MASSEDUCTION’.

The sun ain’t gonna shine anymore – The Walker Brothers: als ik me niet vergis zat dit in de Kiewit 5 van afgelopen zaterdag. Zal hoogstwaarschijnlijk een full house zijn geweest. Deze classic dateert trouwens van 1966.

Space gun – Guided by Voices: in 2017 brachten ze twee full cd’s uit en in maart 2018 hebben ze alweer een opvolger klaarliggen. Sinds 2014 brengen deze lo-fi’ers hun materiaal trouwens in eigen beheer uit.

Passing out – Strand of Oaks: Timothy Showalter en de zijnen verblijden ons al meteen begin 2018 met ‘Harder love’ waaruit we deze track plukten. Mijn glazen bol zegt dat ze in 2018 opnieuw Pukkelpop zullen aandoen …

Habits – Marmozets: Britse rockband die in 2014 met hun debuutcd op de proppen kwamen. Eind volgende maand verschijnt hun nieuwe cd ‘Knowing what you know now’. Ze speelden al ooit op Rock Werchter en Pukkelpop. Ik vertel het maar om aan te geven dat ze al enige bekendheid genieten hier te lande.

Posted 27/12/2017 by ambijans in Muziek

Muzikaal eindejaarslijstje 2017   Leave a comment

een vrouwelijke dj onder het mom van #metoo

Vandaag maken we hier een round-up van ons persoonlijke muziekjaar 2017. Zitten om voor de hand liggende redenen niet in onze lijst dit jaar: Foo Fighters (hun laatste twee cd’s zijn geruisloos aan mij voorbijgegaan), Arcade Fire (‘Everything now’ heeft het toch een beetje om zeep geholpen), Gorillaz (klinkt meer als een veredeld compilatiealbum met al die gastartiesten erbij), Ed Sheeran (ik behoor niet tot zijn doelpubliek), Tamino (zal net zoals Milow ‘groot’ worden, maar dan zonder mijn support), Oscar and the Wolf (‘Infinity’ zet net zoals de albumhoes aan tot janken) en Imagine Dragons (‘Thunder’ al twee keer te verduren gekregen op quizzen de afgelopen weken). The horror, the horror! Wat wél indruk maakte én bleef hangen krijg je hieronder (in willekeurige volgorde).

20. A deeper understanding – The War On Drugs

19. Powerplant – Girlpool

18. The OOZ – King Krule

17. Burst – Brutus

brutus

16. Turn out the lights – Julien Baker

15. Old dreams new planets – Stuff.

14. Drunk – Thundercat

13. Run The Jewels 3 – Run The Jewels

run the jewels

12. I tell a fly – Benjamin Clementine

11. Compassion – Forest Swords

forest swords

10. Love what survives – Mount Kimbie

9. To the bone – Steven Wilson

8. Hot thoughts – Spoon

Spoon

7. American dream – LCD Soundsystem

6. Painted ruins – Grizzly Bear

grizzly bear

5. Pure comedy – Father John Misty

father john misty

4. Warhaus – Warhaus

3. Everybody works – Jay Som

jay som

2. Rest – Charlotte Gainsbourg

1. Slowdive – Slowdive

Slowdive

Een klein woordje uitleg bij de lijst? Vorig jaar haalde slechts één Belgische productie mijn top 20 (Warhaus), dit jaar zijn het er gelukkig weer drie (Warhaus, Stuff. en Brutus). RTJ zorgt ervoor dat er zowaar weer hiphop in mijn lijst opduikt, al had het voor hetzelfde geld ook Vince Staples kunnen zijn. Mijn stille wens is het om een aantal dingen uit mijn lijst ergens op een festivalweide in Kiewit te kunnen gaan bekijken in de zomer van 2018. Duimen maar! Met een eindlijstje van slechts twintig stuks sneuvelen er altijd een aantal valabele kandidaten in het zicht van de eindmeet. Dat is dit jaar o.a. het geval voor Sampha, Perfume Genius, Courtney Barnett & Kurt Vile, The XX, Julie Byrne, Melanie De Biasio en Max Richter. Achteraf bekeken staat Slowdive volgens mij terecht op die nummer één positie omdat ik ‘m écht wel steengoed vind. Laat 2018 nu maar snel komen want we weten al dat er nieuwe cd’s van o.a. Black Rebel Motorcycle Club, Tune-Yards, First Aid Kit, Son Lux, Gengahr, The Vaccines en Moby zullen uitkomen volgend jaar! Tot volgend jaar!

Posted 26/12/2017 by ambijans in Muziek

De top 100 tv-series (30) Rectify (2013-2016)   Leave a comment

rectify

In deze rubriek gaan we 100 weken lang op zoek naar de beste tv-reeksen/sitcoms/miniseries e.a. die bij mij een onuitwisbare indruk nalieten in de loop der jaren. Het gaat meestal om dingen die langer liepen dan één seizoen, een uitzondering niet te na gesproken. Omdat ook mijn dagen maar 24 uur tellen is het onmogelijk om vooraf te beweren dat deze super-de-luxe lijst de maatstaf zal zijn van alle dingen, maar we hopen op het einde toch een vrij representatief en smaakvol overzicht te krijgen. Als uitsmijter krijg je elke week ook één serie die de 100 niet heeft gehaald, omdat ze mijns inziens ‘totally overrated’ is.

‘Rectify’ is een Amerikaanse dramaserie van de zender Sundance Channel. Er werden vier seizoenen van gemaakt. ‘Rectify’ volgt het leven van Daniel Holden (Aden Young) nadat hij negentien jaar heeft vastgezeten in Georgia’s Death Row voordat DNA hem vrijsprak. Holden was pas achttien toen hij veroordeeld werd voor de verkrachting en moord op een zestienjarig meisje. Hij keert terug naar zijn familie en thuishaven waar de moord is gebeurd en waar velen nog steeds geloven dat hij schuldig is. Daniel heeft zijn hele volwassen leven gewacht op de dood, nu moet hij weer leren leven terwijl anderen kiezen of ze wel of niet willen dat hij die kans krijgt. Het verhaal van deze reeks is niet eens zo vergezocht, want na afloop ervan verscheen er een artikel in The Huffington Post waarin een zekere Damien Echols merkwaardige parallellen zag met zijn eigen levensverhaal. De sterkte van ‘Rectify’ ligt niet zozeer in de plot, maar het geheel zindert, kabbelt en ademt een gekweldheid uit die je zelden ziet in Amerikaanse producties. Met dank trouwens aan de desolate zuiderse decors, de melancholische muziek, de ijzersterke vertolkingen en het meditatieve tempo.

Absoluut te mijden op tv: ‘Chez Bompa Lawijt’ (1994-1997)

Posted 25/12/2017 by ambijans in TV