Herinneringen uit mijn jeugdige jaren (16)   Leave a comment

omdat het niet altijd in je neus moet zitten

In deze rubriek rakelen we herinneringen op aan (lang) vervlogen tijden. Dingen die ik om de één of andere reden ben blijven onthouden omdat ze grappig, ontroerend, beklijvend of gewoonweg interessant waren. Soms zijn ze universeel en zéér herkenbaar. Of iets zich nu in Zonhoven afspeelde of daarbuiten heeft in dat geval weinig belang. We streven naar een herinnering of honderd, daarna is het tijd voor weer iets nieuws.

Omdat de weersvoorspellingen op dit ogenblik laten uitschijnen dat er sneeuw op komst is, keren wij terug naar de tijd dat er nog koude, harde winters waren. Ik denk dan in eerste instantie aan het einde van de jaren ’70, toen wij op zaterdagavond in bad gingen, in een pyama werden gehesen, voor de open haard werden gezet (waar onze haren konden drogen bij het vuur) met op de achtergrond ‘Ivanhoe’ dat door de Nederlandse televisie werd uitgezonden. We hadden zelfs geen koude voeten want onze moeder had ons elk een paar wollen sokken gebreid. Of de winters écht veel kouder waren vroeger? Ik ben vrijwel zeker van wél. Zo zie ik nog altijd een beeld van vroeger voor me dat mijn vader ons op de slee door een heel stuk van onze straat voorttrekt. Meestal staken we hierna de straat over naar de velden van een paar boeren, die net achter de baan Hasselt-Eindhoven lagen. Meestal lag daar een flink pak sneeuw zodat je geen moeite moest doen om een slee deftig vooruit te trekken. Iedereen die jonger is dan 25 jaar kan zich waarschijnlijk geen voorstelling maken bij de Elfstedentocht. Ik kan zeggen dat ik er drie bewust heb meegemaakt omdat ze rechtstreeks werden uitgezonden op de Nederlandse tv. Zo zagen wij Evert van Benthem twee jaar na mekaar zegevieren in 1985 en 1986, in 1997 was Henk Angenent de snelste. Er was ook een keerzijde aan deze winterse ellende (al waren we ons in die tijd nog van geen kwaad bewust). Het was op exact dezelfde plek als waar wij vroeger onze ‘dirty magazines’ vonden (zie enkele edities geleden). Wanneer wij naar de laatste bewoners van onze straat trokken (net vóór de brug van Houthalen-Helchteren), dan namen we onze slee mee omdat je daar een mooie helling naar beneden had. Als er voldoende sneeuw lag ging je soms zo hard dat je vanzelf met de slee in de gracht erachter terechtkwam. Dat vonden wij allemaal fantastisch! Dat we vuil en stinkend naar huis gingen namen we er gewoon bij. Dat we vuil werden viel eenvoudig te verklaren, maar die stank? Ik kwam er pas jaren later achter dat de gracht waarin we telkens belandden eigenlijk de riolering was van onze buren. ‘Er is stront aan de knikker’ was een spreekwoord dat in die tijd helemaal bij ons paste. 😉

Posted 09/12/2017 by ambijans in Algemeen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: